Interview

En toen kreeg ik vandaag de Visie in de brievenbus met het interview:

Verdriet én vreugde om Jonathan

Piepjong was Sandra Jobse toen ze in augustus 2003 beviel van een tweeling. Onbevangen begon ze aan haar moederschap, maar haar droom en die van haar man Micha spatte keihard uiteen toen een van beide jongetjes, Jonathan, stierf. Een moeilijke periode volgde, maar ook nieuwe zegeningen. Want onlangs ontmoette Sandra haar sponsorkind... Jonathan! In ‘‘t Zal je maar gebeuren’ haar bijzondere verhaal.

Micha (31) en Sandra (26) Jobse bewonen met Job (bijna 6), Sara (4) en Loïs (ruim 1 ½) een sfeervol, wit huisje in Zeeland. De snelweg op de achtergrond leidt je verder het Zeeuwse land in, maar eenmaal door de poort, de diepe tuin in, hoor je die niet meer. De kippen tokken erop los en Loïs rijdt met haar auto rondjes om de tafel. Sandra maakt koffie en thee. Als ik in mijn koffie roer, zie ik dat ik een lepeltje heb gekregen met de naam ‘Jonathan’ er ingegraveerd. “Ach ja,” zegt Sandra, “dat lepeltje gebruiken we gewoon. Mijn moeder had al twee lepeltjes gekocht met de naam van de jongens voordat Jonathan, vijftien uur na de bevalling, stierf.”
Dat het met Jonathan niet goed zat, was aanvankelijk niet duidelijk. Sandra had een prima zwangerschap, alleen was met 36 weken Jonathans vruchtwater op. De kinderen moesten eruit, met een keizersnede. “Met Job ging het prima, maar Jonathan kregen ze niet goed op gang,” vertelt Sandra. “Hij werd een beetje blauw en het beademen wilde ook niet zo. Toen hebben ze het Sophia Kinderziekenhuis in Rotterdam gebeld omdat ze daar hele goede beademingsapparatuur hebben. De neonatoloog kwam mee met de ambulance. Voordat ze zouden vertrekken, mocht ik Jonathan even zien. Hij was echt blauw van het zuurstoftekort en ik dacht alleen maar: is dit m’n kind?! Ik schrok ontzettend en op dat moment distantieerde ik me al van hem.” In Rotterdam ontdekten ze dat Jonathan geen nieren en geen blaas had: het Syndroom van Potter. Het kleine jongetje was niet levensvatbaar. Micha en Sandra werden zo snel mogelijk van Goes naar Rotterdam gebracht. “Hard reden ze! Keihard over die smalle Zeelandbrug. Lange tijd vond ik het ook moeilijk om een sirene te horen loeien; alsof je weer in die ambulance zit.”

Ballonnetje
In Rotterdam lag Jonathan in de couveuse, een beetje opgezwollen. Hij kreeg vocht om in leven te blijven, maar kon het niet uitplassen. Sandra kon er geen kant mee op en sloot zich nog verder af voor haar zoontje. “We waren bij elkaar in een kamertje en ze brachten Jonathan. De verpleegkundige had een ballonnetje om hem van zuurstof te voorzien en wij moesten aangeven wanneer het ballonnetje los mocht. “Ga maar lieverd, je hebt je best gedaan,” snikte ik, en de zuurstof werd afgekoppeld. Micha hield hem vast, want dat wilde ik niet. Jonathan had al morfine gekregen en reageerde nergens op. Dat vind ik nog altijd moeilijk, dat ik nooit contact met hem heb kunnen maken. Ze luisterden steeds op z’n borstje en met een minuut of tien was hij overleden.”
Totaal in de war deed Sandra een poging om te gaan slapen. “Zodra ik even wakker werd, kreeg ik die ‘klap met de hamer’. Mijn droom was kapot. Ik was blij met Job, maar ook zo intens verdrietig om Jonathan. Dat overheerste.” De volgende morgen ging Sandra terug naar Goes, ’s avonds volgden de jongens. “Ze lagen in een kamertje op de kinderafdeling. Job in het ene bedje met kruikjes, Jonathan in het andere bedje op koelelementen. Zo tegenstrijdig, daar kun je gewoon niet bij.”

Rouwen
Vol overgave stortte Sandra zich op Job, maar ze liep vast. “Ik had zoveel spijt en schuldgevoel richting Jonathan. Door dingen die vroeger zijn voorgevallen had ik een soort overlevingsmechanisme ontwikkeld bij narigheid: me afsluiten. Dat deed ik nu ook in deze situatie met Jonathan, om de pijn niet te voelen… Daardoor heb ik hem niet kunnen geven wat hij nodig had in dat kleine poosje dat hij bij ons was. Nu heb ik er vrede mee dat Micha deed wat ik niet kon. Maar dat heeft wel jaren geduurd.”
Sandra kampte met schuldgevoel, Micha niet. Hij onderging een heel ander soort verwerking. Het verschillend rouwen om Jonathans dood dreef een wig tussen de jonge echtelieden. “Micha dacht: ze is al zo verdrietig, ik praat maar niet teveel over Jonathan. Maar ik had mijn verdriet al die weken weggestopt en nú wilde ik praten, heel erg vaak en heel erg veel! Het werkte totaal niet. En als je elkaar rond zoiets groots niet snapt, ga je op andere terreinen ook uit elkaar groeien. We liepen vast.” Sandra en Micha zochten hulp en intensieve gesprekken brachten hen weer dicht bij elkaar. Ook hielpen de gesprekken Sandra om te leren omgaan met haar verdriet. “Ik heb geleerd om mijn verdriet de ruimte te geven, terwijl ik eerder alles wegstopte. Nu ga ik iets doen: schrijven, dichten of iets maken. Dat is mijn uitlaatklep. Daarna kan ik weer verder en blijf ik niet meer in neerslachtigheid hangen. Dat voelt voor mij als ‘verwerken’.”

Sponsoring
Sandra nam nog een stap, een opmerkelijk initiatief. Ze mailde de organisatie Compassion en legde haar situatie uit. “Toen we wisten dat we twee jongens zouden krijgen, besloten we allebei een naam te kiezen. Micha koos Job en ik had Jonathan, meteen. Als kind vond ik dat al een mooie naam. Daarom leek het me zo bijzonder om een kind met de naam Jonathan te sponsoren. Wij kunnen niet meer voor onze Jonathan zorgen, maar financieel kunnen we zo wel zorgdragen voor een ander kind met die mooie naam.” Toen Sandra en foto van ‘haar’ Jonathan in de Dominicaanse Republiek kreeg thuisgestuurd, kon ze niet vermoeden dat ze haar sponsorkind op een dag zou ontmoeten. Ze kon het ook haast niet geloven toen bleek dat het echt zou gaan gebeuren. “Ja, het is zo bijzonder dat ik uitgekozen werd voor ‘’t Zal je maar gebeuren’! Iemand schreef als reactie op mijn weblog: 'Hoe speciaal: aan de ene kant een ontmoeting met Jonathan in de Dominicaanse Republiek; aan de andere kant een eerbetoon aan jullie Jonathan.' Dat vond ik zo mooi geformuleerd! Zo voelt het ook, en daarom ging ik. Ik hang heel erg aan Micha en de kinderen, dus het feit dat ik naar de Dominicaanse Republiek ging, laat zien hoeveel het voor me betekende. Het is zo gaaf dat ik ‘m nu echt gezien heb! Jonathan is een prachtig kind, met hele mooie ogen en een prachtige lach! Het was heel leuk om bij hem te zijn en heel speciaal om hem telkens bij zijn naam te kunnen noemen. Ik voelde me meteen deel van het gezin, heb er echt een familie bij gekregen. Dat had ik niet gedacht, en ook niet dat dit zo’n impact op me zou hebben. In een interview zeiden de ouders dat ik voor hen de tweede moeder van Jonathan ben. Dat zal ik nooit vergeten.”

Sterker
Sandra heeft zich vaak afgevraagd waar Jonathans dood goed voor zou zijn, waarom ze niet alleen Job kreeg, hoe God Jonathans dood ten positieve kan gebruiken, enzovoort. Heldere antwoorden heeft ze niet, wel zegt ze: “Ik heb wel eens gedacht dat we te jong aan kinderen begonnen, want het overlijden van een kind is zó ingrijpend. Maar als ik nu terugkijk: Micha en ik zijn veel sterker uit die moeilijke periode gekomen. We hebben ontzettend veel geleerd. En nu deze ervaring met Jonathan…prachtig gewoon! Ik verwoordde het zo in een gedichtje:

‘Zo’n klein leven
Van kleine betekenis hier op aarde
Maar God gaf ook zijn leven een doel
Met grote eeuwigheidswaarde…!’

Meer lezen over Sandra’s reis? www.zeeuwsemama.blogspot.com, klik dan rechts onder ‘onderwerpen’ op ‘deelname aan tv-programma ’t Zal je maar gebeuren’.

‘De tweede Jonathan’, ‘t Zal je maar gebeuren, dinsdagavond 8 september, Nederland 2