Toen ik zwanger was van Sara, was ik samen met Anke zwanger. Maar Anke's zwangerschap eindigde helaas in een miskraam. Voor de 2e keer...
Kort daarna bleek Anke lymfeklierkanker-Non Hodgkin- te hebben. Er zat een grote tumor achter haar borstbeen. Er moest acuut iets aan gedaan worden, omdat ze heel snel achteruit ging. In totaal heeft ze 8 zware R-CHOPP chemokuren gehad en daarna is ze nog een maand bestraald, omdat op de scans te zien was dat de tumor nog steeds actief was. En daarna begon het verwerkings- en herstel proces nog...
En ze hadden nog steeds een grote kinderwens...
In 2007 zijn ze begonnen met IUI. Ik rilde als ik haar blog las en de foto's zag van de prikken en medicijnen, om nog maar te zwijgen over follikelmetingen en inseminaties. Maar ze deden het allemaal, met maar 1 verlangen voor ogen; een kindje van hen samen. Maar met IUI raakte Anke niet zwanger.
Elke keer leefde ik vol spanning mee, via haar blog, mailtjes, en als ik haar sprak in de kerk. Ik huilde achter de pc mee als ze weer een negatieve test had, of schreef dat ze weer ongesteld was, maand na maand...
Ze kwamen in aanmerking voor IVF, maar het was nog spannend of de endometriose geen roet in het eten zou gooien. Maar begin 2008 mochten ze dan beginnen. Maar de eerste 2 IVF pogingen werden ook geen zwangerschap. En ze besloten om een tijd rust te nemen voor ze de laatste poging zouden doen.
In die tijd hebben we een keer, tijdens een pauze van een bijbelstudie, samen in de auto gezeten, ze wilde me dit liedje laten luisteren... met tranen in mijn ogen en een brok in m'n keel hoorde ik inderdaad dat Reni Krijgsman 'hun verhaal' bezong...
Een maand voorbij
Er is weer iemand zwanger
Je ziet de blijdschap bij iedereen
Zelf wil je ook wel blij zijn,
Maar verdriet golft door je heen
Het verscheurt je diep van binnen
Zo hard en onverwacht
Waarom zij nu wel en jij weer niet
Jij hebt al jaren lang gewacht
Jij staat nog steeds met lege armen
Geen buikje dat langzaam groeit
Je hebt geen kamer in te richten
En geen leven dat in je groeit
Jouw wereld wordt niet mooier
Door het wonder van een kind
Nee, jouw wereld blijft zo donker
Waarin jij het licht niet vindt.
Je voert elke maand weer oorlog
Tussen gevoelens en verstand
En je wilt niet teveel hopen,
Maar het krijgt de overhand
Gaat het deze keer gebeuren
Is het nu dan ook voor mij
Tot je weet verscheurd, gebroken
Er is weer een maand voorbij
Waar bent U God Almachtig
Er zijn zoveel verlangens,
Er zijn nog zoveel vragen
En er is nog zoveel pijn
Wilt u Uw liefde geven
Wilt U de trooster zijn
Want IK kan niets dan vragen:
Ga hen niet voorbij!
Er is weer iemand zwanger
En je weet, iedereen is blij
Maar jouw diepste wens blijft onbevrucht
Want er is weer een maand voorbij...
Ondertussen passeerden 'adoptie' en 'pleegzorg' de revue, en ze volgden de cursus van Pleegzorg.
Maar vorig jaar om deze tijd starten ze weer met de voorbereidingen voor de laatste IVF. Het deed pijn in m'n hart als ik er aan dacht. Ik had er nl zo weinig hoop op. De afgelopen jaren was ze niet een keer zwanger geworden van een behandeling, zóveel teleurstellingen te verwerken gehad... maar ik hoopte het ZO voor haar en haar man.
Het was erg spannend, en ik was blij toen ik las dát ze een terug plaatsing hadden (ze lieten per keer de 2 beste eitjes wegnemen) én dat alle twee de eitjes goed bevrucht waren! En toen begonnen die lange wacht dagen weer...het leven tussen hoop en vrees... voor de láátste keer...
Ongelofelijk blij was ik toen ik dit blogje van haar las...minuten lang heb ik naar het beeldscherm zitten staren waar het woordje 'zwanger' duidelijk in de test stond...
En het ging goed, het bleef goed gaan!! En kon ze eindelijk lieve (roze!) babyspulletjes kopen, en een kamertje maken!
De laatste weken braken aan, en o wat was het spannend! En eindelijk, na een worst-nightmare bevalling helaas, werd via een keizersnee een PRACHTIG meisje geboren!
IZZIE!!
En ik ben blij, zo blij! De 2e dag mocht ik Anke en Izzie al bezoeken in het ziekenhuis, en natuurlijk heb ik dat gedaan! Wat bijzonder om dat mensje in het echt te zien!! Ik voelde een en al blijdschap voor Izzie, Anke en Rudi, en enorme dankbaarheid naar God toe!!
Maar tranen kwamen er pas toen ik deze foto zag:
Als ik het goed heb heeft ze dit wiegje gekregen/gekocht toen ik zwanger was van Sara, en zij ook, en daarna een miskraam kreeg.
Bijna 5 jaar heeft dit wiegje gewacht,
maand na maand vervlogen dromen en hoop,
maar het verlangen bleef.
Bijna 5 jaar heeft het leeg gestaan,
en nu heeft ze eindelijk
haar lieve Izzie er in neer mogen leggen!
Een toepasselijk kaartje...
14 opmerkingen:
Ja wat kan het soms moeilijk gaan in het leven he?
Moeilijk moet dit voor allen zijn geweest, ook voor die mensen die met hun hebben mee geleefd en -geleden. En wat een dotje dan toch, van God mogen ontvangen. Dat lied is ZO mooi, ben een paar keer naar een optreden van Reni en Elisa geweest, geweldig inspirerende mensen.
Liefs van Marian
Een prachtig verhaal! Ik weet eigenlijk niet eens meer hoe ik op haar weblog ben gekomen. Misschien wel door jou. Maar door haar verhaal en vreugdevolle verwachting heb ik de laatste weken ook steeds gekeken of er al een baytje was. Heel mooi. Altijd een wonder zo'n prachtig kindje. Nieuw leven. Gods geschenk.
Ongelofelijk wat een mooi verhaal. En ik ben blij voor hen, hoewel ik ze helemaal niet ken.
Mijn moeder heeft ook Non-Hodgekin gehad, dus toen ik ooit "toevallig" op de weblog van jouw vriendin terecht kwam, bleef ik af en toe meelezen, omdat ik het dus ook van dichtbij heb meegemaakt. Ik wist alleen helemaal niet dat ze een vriendin van jou was!
Wat een heftig, maar ook superbijzonder verhaal! En wat gaaf dat ze nu zo'n mooi dochtertje hebben...
Wat een ontzettend mooi, lief popetje! Ik ben blij voor hen, wat hebben ze veel meegemaakt!
Inderdaad een Godsgeschenk....
Groetjes, Miranda
Ik bedoel natuurlijk poppetje he :-))))
Jij bent voor mij een wildvreemde (hoewel ik af en toe meespiek op jouw blog) en je vriendin al helemaal, maar ik heb je verhaal hier met tranen gelezen. Misschien dat het je meer doet als je net zelf een gezond kind hebt gekregen (like me), maar toch. Ik ben blij voor hen en vind het fantastisch hoe je met hen meeleeft!
wat een prachtig lied en verhaal ik heb zitten huilen 4.5j van proberen ... en dan eindelijk mijn tweede kind een zoon! op het geboorte kaartje staat GEBOREN UIT LIEFDE VERLANGEND VERWACHT GESCHENK VAN DE HEMEL AAN MENSEN GEBRACHT BEMIND EN GEKOESTERD VAN HARTE AANVAARD DE START VAN ZO'N LEVEN EEN KONINKRIJK WAARD !!!!! lieve mama van Izzie van harte gefeliciteerd met heel mijn hart proficiat een mama die ook ruim 4 jaar verlangede was!! en zeeuwe mama bedankt voor de prachtig verhaal !! als mijn kleinste zegt mama en ik hartje hartje dan smelt mijn hart en dan is alles de moeite geweest heel veel liefs en een dikke knuffel mama van twee kindjes en één engeltje xxx
mooi kindje en prachtig opgeschreven, felictaies en alle goeds toe gewenst aan je vriendinnetje :-) , ik kom hier niet vaak lezen, maar nu even wel :-) dus.
Zo fijn als er weer een wonder gebeuren mocht he?
Fijn zeg! Ook voor jou, omdat je zo hebt meegeleefd! :)
Lieve San,
Wat heb je dit mooi opgeschreven, de tranen biggelen over mijn wangen. Wat een liefde, medeleven, en toch wel heel bijzondere diepe vriendschap spreekt hieruit. Izzie is het grootste wonder wat ik ooit in mijn leven mee heb mogen maken, en als ik dit blogje lees wordt dat alleen maar versterkt. Dankjewel lieverd, en als je nog eens met haar wilt komen kroelen ben je welkom he!
Dikke kus, Anke
* slik *
Het is je weer gelukt!
De tranen rollen over mijn wangen.
Hele warme knuffels voor jou, Anke en Izzie.
Liefs Mamarieke
Tjonge, warm en koud krijg ik het er van, wat is het geluk ze gegund!!
Liefs Adriana
Kippenvel...
Een reactie posten