Meestal doen ze voor de pauze een oproep voor Compassion, en deze keer net iets anders dan anders. Jonathan van der Lugt, een nieuw talent, (en ambassadeur voor Compassion,) zou de oproep doen. Hij vertelde eerst in zijn eigen woorden het hoe en waarom van Compassion. Maar toen kwam het. Hij kroop weer achter zijn piano, en zong een liedje, dat lied had hij zelf geschreven nadat zijn vrouw heeft verteld over haar ervaringen in Uganda. Tijdens zijn liedje werden er foto's getoond die tijdens die reis zijn gemaakt. Het was een ongelofelijk mooi liedje, (wat helaas niet op zijn cd staat en ik op internet niet kan vinden,) maar het raakte me, samen met die foto's heel diep.
4 kinderen vonden die avond een sponsor.
Gister las ik een blog van mama Jes, die vertelde hoe James Nachtwey, War Photographer, een grote indruk op haar maakte met zijn foto's en z'n gedrevenheid.
Hier een citaat over Nachtwey dat ik in een ander artikel in De Volkskrant tegenkwam: “Nachtwey is een man met een boodschap, ook na al die jaren. Cynisme of gevoelens van onmacht over wéér een hongerfoto zijn aan hem niet besteed. Hij gelooft nog steeds dat de (foto-)journalistiek de wereld kan veranderen. Hij gaat steeds terug, ‘omdat het steeds maar doorgaat’.”
Ik moest daar aan denken. Compassion staat vaak met de stand bij concerten. En soms zeggen mensen wel eens 'Compassion-moe' te zijn. Steeds maar weer die oproepen, die mensen die heen en weer lopen en die stand met die foto's van die vragende gezichtjes..... mensen spreken dat wel eens uit, hoorde ik.
En ik weet, dat mensen die nog nooit oog in oog hebben gestaan met zo'n kind, het zich moeilijk voor kunnen stellen, het te confronterend vinden en op een gegeven moment irritant. Maar ik kan het niet begrijpen.
Compassion bestaat, "omdat het steeds maar doorgaat".... er blijven kinderen die in armoede leven, die geen hoop hebben op een betere toekomst dan hun ouders, en die niet weten Wie Jezus voor hen wil zijn.
En God geeft iedereen een passie voor iets anders in Zijn koninkrijk, laten we elkaar juist aanmoedigen om God te dienen op de plaats en de manier die Hij wil.
Hieronder 3 foto's die mij, meteen in m'n hart raakten...
Een foto uit het laatste Compassion magazine. De titel van de fotoserie is 'Vijftien jaar na de genocide in Rwanda.
'E.M. huilt terwijl hij herinneringen over hoe hij zijn moeder vermoord zag worden opschrijft. D. is trauma counsellor en troost hem tijdesn deze creatieve therapiesessie, een van de speerpunten van Compassions werk na de genocide.'
Wat me zo raakt op deze foto?
Het verdriet van die jongen, dat zo zichtbaar is. Zo afschuwelijk als een kind dat heeft meegemaakt. En, de liefde van deze counsellor voor deze jongen. De manier waarop hij/zij naar hem kijkt, en hem vast houdt...ontroerend...
'Een jongen uit Rwanda bekijkt op zijn bed de brieven die hij van zijn sponsor heeft gehad. Hij kijkt altijd erg uit naar de brieven die hij ontvangt.'
Wat mij raakte op deze foto?
Het 'bed' op de grond. De stoel, het enige meubilair in de kamer. De wanden van klei, die goed te zien zijn door de mooie lichtinval. Maar vooral het kind, zittend op zijn bed met de brieven om zich heen. Ik vind dat deze foto heel mooi zichtbaar maakt hoe kostbaar de brieven zijn.
Foto's afkomstig uit het Compassion magazine 2009 nummer 2.
Deze laatste foto is een hele andere. Het is de voorkant van het magazine Israeltoday oktober 2009.
'Israelische soldaat geeft Arabische vrouw te drinken bij een controlepost in de buurt van Ramallah'.
Wat mij zo raakt op deze foto?
Dat je in de eerste instantie bij het zien van die foto, schrikt. Je ziet; soldaat, geweer, geknielde vrouw. Pas in de 2e seconde zie je wat die soldaat doet; hij geeft haar water te drinken. Dat het hier om Israelische soldaat gaat, richting een Arabische vrouw, geeft het een extra lading.
Een heel ander beeld dan wat het 'nieuws' altijd laat zien...
5 opmerkingen:
Ik word er soms ook wel moe van hoor, maar aan de andere kant...we hebben twee schatten die we sponsoren bij Compassion en het is zó kostbaar om dit te doen voor een kind in een kansarm land. Ik moet altijd denken aan de tekst 'Wat je voor de minste van je broeders hebt gedaan, heb je voor Mij gedaan'. En ik denk dat we in de westerse wereld nooit kunnen voelen hóe belangrijk wij als sponsorouders zijn voor die kinderen, tenzij je het met eigen ogen kan gaan zien. (Dus: je bent een bofkont Sandra! ;-)
... en dat vind ik nou juist zo tof aan jou!! Jouw passie en gedrevenheid voor Compassion, voor kinderen in armoede, raken mij net zoveel als de passie van Nachtwey, alleen ben jij dichterbij;-). Ik had ook wel een blogje over jou vol kunnen schrijven....
Ik weet dat er een heleboel mensen moe worden van elke keer die Compassion-oproepjes,... maar jij niet! Want die kinderen hebben hulp nodig en daar zet jij je (ook) voor in. Hoe meer oproepjes, hoe beter denk jij waarschijnlijk.
Ik geloof dat mensen die echt hun passie gevonden hebben, de wereld kunnen veranderen. Al is het maar een heel klein beetje, een emmertje water naar de zee. Miljoenen emmertjes water maken tenslotte een zee... Dus ga vooral door met je passie voor kinderen in armoede. God heeft je die passie gegeven en Hij gebruikt je, dat is op veel manieren te merken!
Op onze huisgroep zijn Jos en ik ook begonnen met het onderwerp passie/verlangen. Het is vaak moeilijk om je passie te ontdekken, maar als je 'm eenmaal hebt... heb je de kracht en de 'drive' om de wereld te veranderen!
liefs van Jessica
Ps: hele mooie foto's!!! Die van die Israelische soldaat raakt me ook echt,... vooral gezien wat er allemaal speelt in Israel. Ik durfde het niet aan om foto's van Nachtwey te plaatsen op m'n blog,.. weet niet hoe dat werkt met copyright. Gelukkig kan iederen nieuwsgierige ze makkelijk vinden op internet.
Hoi hoi. Mooie post en IK wordt eigenlijk nooit Compassion-moe :)
Kreeg vorige week mijn eerste brief van Erick!! Met een mooie zelfgemaakte tekening erbij, was zo leuk!!
Ga nu eens op de site van nachtwey kijken.
Liefs van Marian en ga door!!
@ Mama Jesje:
ehm, ik weet ook niet precies hoe dat zit met copyright hoor...maar ik dacht dat zolang je de 'bron' maar vermeld het wel mag???
Maar zeker weten doe ik het ook niet...
@zeeuwse mama:
volgens mij ligt het niet altijd helemaal zo simpel... en bij een beroemd iemand als Nachtwey, wiens foto's veel geld kosten neem ik maar geen risico....
Een reactie posten