'Je had een echtgenoot voor je kinderen kreeg - dat mag je niet vergeten..'

Een paar weken geleden kwam er op de Christelijke AP maillijst (over opvoeden) een boekentip voorbij, die me wel interessant in de oren klonk, dus ik ging naar Bol.com om meer informatie. De titel is 'De juiste verzorging en voeding van echtgenoten', geschreven door de Amerikaanse Dr. Laura Schlessinger.

Omdat het boek niet zo duur was, en het me leuk leek om eens te lezen, bestelde ik het maar meteen.
Toen ik het eenmaal thuis had, heb ik het in een paar dagen uitgelezen. Het is wel lekker Amerikaans geschreven trouwens hoor. Het heeft me veranderd en veel nieuwe inzichten gegeven.

Dr. Laura Schlessinger heeft een radioprogramma in de VS waarin zij adviezen geeft over huwelijksproblemen. Ze neemt geen blad voor de mond, (daar hou ik van!) en in het boek staan heel veel dialogen die in haar radioprogramma gevoerd zijn. Juist die voorbeelden vind ik leuk om te lezen, maar ook soms (schokkend ;-) herkenbaar.
Mijn beeld van mannen, en wat zij nodig hebben/graag willen/in elkaar zitten is danig veranderd. Ten positieve, trouwens. Lief slaakt al weken zuchten van verlichting omdat ik hem zo goed en zo snél, begrijp enzo ;-)
Ik heb, voor mij zelf, ingezien in hoe een grote mate het 'feminisme' gezeteld is in de maatschappij, familie, vrienden, kennissen, en vooral...in mijn hoofd. En hoe weinig feministisch God is, Hij heeft nl exprés mannen en vrouwen andere kwaliteiten gegeven. Waarom? Zodat, als ze het goed doen, elkaar aan kunnen vullen.
Ik had er vaak moeite mee dat ik voor de maatschappij 'niet mee tel' omdat ik geen baan heb buitenshuis. (Want gastouder-zijn wordt alleen door de belasting als 'baan' gezien. ;-) Ik voelde me vaak klein worden als mensen er naar vroegen 'of ik nog werk' en keek op tegen moeders die wel een goed betaalde baan hebben.
Maar door het lezen van dit boek ben ik dingen weer in z'n perspectief gaan zien.
Want wat is nu belangrijk?
-'Wat is voor God, naast je gezin op de eerste plaats, belangrijk?' vroeg iemand in een eerlijk gesprek aan me.
'Ehm, dat je de talenten die God je gegeven hebt, goed gebruikt'.
-'Juist ja. En dat kan op allerlei manieren, en een (betaalde) baan is daar één van. Eén.'

Got it.

(En toen hij me vervolgens een vraag stelde; 'Als je mag kiezen; een betaalde baan in bijv. de kinderopvang of .... (en hier noemde hij een bepaalde tak van (vrijwilligers) werk in de kerk), wat kies je dan?'
En toen zei ik meteen, wat m'n gevoel zei. Namelijk, dat laatste. We keken elkaar aan en schoten in de lach.)

En dan hebben Lief en ik er natuurlijk veel over gepraat. Lief is erg blij met dat boek. Zegt dat ik in de afgelopen jaren geen 10 euro zó zinvol heb besteed, dus dat zegt wel genoeg denk ik. Want de titel van het boek heeft dat ook bewerkstelligd in onze relatie.
En Lief zei toen iets, wat ik nooit heb geweten. Wat ik nog nooit zo heb bekeken. Omdat ik geen man ben. Natuurlijk.
Hij zei, dat hij er trots op is dat ik thuisblijfmama ben. Ja echt. Hij is daar trots op. Trots. Om allerlei redenen trouwens. Ik heb hem een tijd lang aan zitten staren. Kijk, dat, toen we kinderen kregen dat zo samen hadden besloten dat ik thuis zou blijven, omdat kinderopvang geen optie voor ons was, en het best te doen moest zijn van 1 loon, dat wist ik wel. Maar trots, dat is toch wel een stapje verder...bedacht ik me...
En toen dacht ik; als hij daar nou trots op is, waarom zou ik dat dan niet zijn? ;-)
En die leuke baan buitenshuis, die komt wel weer als de kinderen groot zijn! ;-)
Misschien.
Misschien niet.

Als laatste nog een stuk uit het boek:
'Ik moet zeggen dat het keerpunt zich aandiende toen ik u op de radio hoorde, Dr. Laura. U sprak met een vrouw die zat te mokken over futiliteiten. U vroeg haar: 'Zorgt je man goed voor je gezin? Zijn je kinderen gezond? Mag je bij hen thuisblijven?' enz. Ze beantwoordde al die vragen positief. Toen zei u: 'Houd dan op met dat gezeur! Je weet niet meer wat dankbaarheid is.'
Het was of God me bij mijn schouders beetpakte en zei: 'Hallo! Dat gaat over jou!' Op dat moment zat ik in de auto en dankte ik God ter plekke voor mijn echtgenoot en al zijn kwaliteiten. Sindsdien doe ik bewust moeite om de volgende dingen te doen:

* God danken voor zo'n fantastische vent, en ik noem dan specifieke kwaliteiten op waarvoor ik dankbaar ben.

* Dagelijks manieren zoeken om een zegen te zijn voor mijn man (proberen erachter te komen wat hem plezier doet, stilstaan bij zijn behoeften enz.)

* Mijn menstruatiecyclus bijhouden en mezelf er tijdens mijn mensturatie aan herinneren dat de gevoelens die ik dan heb niet echt zijn, er niets over zeggen en ze voorbij laten gaan.

* Boeken, tijdschriften en tv programma's vermijden die gaan over hoe je huwelijk, gezin en en echtgenoot zouden moeten zijn, bewust moeite doen om dankbaar te zijn voor wat ik heb, en niet de mensen om me heen willen veranderen.

* Verantwoordelijkheid nemen voor mijn eigen emotionele welzijn; stress vermijden, niet te veel hooi op mijn vork nemen en daarover vervolgens klagen en contact houden met vrienden met een positieve invloed.

* Me richten op het creëren van een gezellige thuishaven voor mijn gezin en eraan denken dat dit mijn hoogste roeping en verantwoordelijkheid is, en van eeuwige waarde. Hoe vaker ik dat doe, hoe gelukkiger en tevredener ik ben.

En dat laatste geldt ook helemaal voor mij. Voor mij was het boek een eyeopener op veel punten, voor wie er nog (privé)vragen over heeft of het wil lenen, mail me maar ;-)
Meer info over het boek en voor bestellen, kijk hier.