Naar Israël

Het is denk ik een half jaar geleden dat ik thuis kwam van een avond kletsen bij m'n vriendin Elina. Ze had me verteld dat ze plannen had om volgend jaar een reis naar Israël te gaan maken. Ze heeft moeilijke jaren achter de rug (= understatement...) en in die tijd hebben we veel samen gepraat en een diepe band opgebouwd. Ik was zó blij en enthousiast voor haar dat haar plannen het eerste was dat ik Lief vertelde toen ik thuis kwam, hij is een jaar voor we elkaar leerden kennen ook naar Israël geweest. Hij vond het ook leuk voor haar, maar zei: 'Gaat ze alleen dan?" Ik zei: 'Nou, nee, niet alleen hoor, met zo'n groepsreis mee'. Waarop Lief meteen opperde: 'Anders ga jij toch met haar mee!??' Ik kon even niks zeggen... maar veegde het idee meteen van tafel, want hoe moeten we ooit zo'n groot geldbedrag bij elkaar krijgen voor zo'n reis, bovendien ben ik afgelopen jaar naar de DR geweest voor het televisie programma en toen vond ik het zo moeilijk om achteraf te horen dat de kinderen me zo gemist hadden. Elina vond het een gaaf idee toen ik Micha's grapje tegen haar vertelde, en ons liet het idee toch ook niet helemaal los. Lief kwam er af en toe op terug en ruimde het eerste opstakel (geld) uit de weg. Toen pas merkte ik dat ik toch het meest over de kinderen in zat. We praten er met de kinderen over, ik belde met Micha's baas, en mailde schoonzus Petra die in Angola werkt en in april, mei en juni op verlof hier zou zijn. Toen dat ook allemaal als vanzelf (enigzins tot mijn verbazing) voor elkaar kwam, durfde ik voorzichtig er over te gaan denken om écht te gaan boeken. En dus heb ik dat gedaan, en als het allemaal goed gaat hoop ik a.s maandagmorgen samen met Elina de lucht in te gaan, richting Israël! We gaan mee met een jongeren solidariteitsreis van Christenen voor Israël. Pim van der Hoff gaat mee als reisleider en Henk Binnendijk gaat mee en die doet Bijbelstudies. Elina en ik hebben er allebei veel zin in...maar toen ze me gister belde vertelde ze me dat ze het ook wel heel spannend vindt...en dat geldt voor mij net zo...
De kinderen lijken het heel relaxt op te nemen, we hebben alles doorgesproken, ze zijn dol op schoonzus Petra, volgende week begint school weer, papa en Petra zullen hen brengen en voor hen zorgen, en het pinksterweekend gaan ze met z'n allen naar de pinksterconferentie van Opwekking, en daarna duurt het dan nog maar een paar dagen voordat mama weer terug komt. Zo zeggen ze het, klinkt heel simpel, en ik hoop ook dat het zo is...

Deze foto kreeg ik een tijdje terug in m'n mailbox. Hij is gemaakt door m'n zwager David die verschillende maanden in Israël is geweest voor z'n studie en werk. De klaproos is een van m'n favoriete bloemen. '...en de woestijn zal bloeien als een roos...' was het eerste wat bij me opkwam. Geen idee of er nu nog klaprozen in de woestijn groeien, we gaan in ieder geval wel naar de woestijn toe. En overnachten bij de bedoeinen, en kameel rijden, kajakken (als ik dat durf...) en naar de dode zee en, en....

Dan ga ik eindelijk m'n koffer maar 'es inpakken. Het is daar heul zomers weer heb ik me laten vertellen (30 graden en meer..) dus dat worden sandalen en zomerkleren!