Moskee, bar mitswa, shoppen en een ontmoeting met rabbijn Chaim

24 mei 2010

Na het ontbijt zaten we netjes op tijd in de bus. Vandaag is de laatste dag met Leah als gidse. We reden eerst naar de rotskoepel en de Al Aqsa moskee, en liepen op het tempelplein om dat te bekijken. Het gaf mee en verwarrend gevoel. De plaats waar de tempel heeft gestaan, waar God aanwezig was en werd aanbeden.... en nu daar een moskee waar allah wordt aanbeden te zien staan....
De 'heilige kleding' die we aan hadden was nog niet heilig genoeg want we werden aangehouden en verzocht om onze bloesjes (als vrouwen) tot het bovenste knoopje dicht te knopen of om er een sjaal over te draperen ;-)
Na een tijdje gingen we weer terug, door de controle poortjes naar de klaagmuur. Daar zagen we hoe Joodse jongetjes bar mitswa deden. Het was er druk, jongetjes liepen omringd door een groepje mannen, naar een kast om een grote boekrol op te halen, waar ze daarna een stuk uit lazen.


Daarna gooiden vrouwen, vanachter de omheining, snoepjes naar hen, dat hoort bij de traditie.
De jongens zagen er trots uit, het was een vrolijk geheel.

- Snoepjes verzamelen -

We liepen naar de zuidzijde van het tempelcomplex waar de oude Davidstad ligt. Ze doen daar veel opgravingen. We zagen er een mooie 3D film van hoe de stad er in de tijd van koning David uitzag. Via de Gihonbron liepen we door de oude tunnels naar de vijver Siloam. Elina gaat door het 'natte gedeelte' van de tunnels, waar water in staat, maar ik ging met het andere groepje mee door de droge tunnel. Van de vijver Siloam is niet veel meer te zien, een bordje laat zien hoe het er vroeger uit heeft gezien.
We verzamelden weer en liepen naar de Jaffapoort. Daar namen we afscheid van Leah, en werden we door Pim door de Arabische wijk naar de Joodse wijk gebracht waar we een pizza aten, en daarna mochten winkelen in de wijk. Wat een belevenis. Ik kocht een blauwe harembroek, zo'n model die Katinka in de woestijn aan had, als herinnering aan die heerlijke tijd daar. Elina kocht ook nog wat souvenirs, en om half 4 verzamelden we weer en liepen we naar Hineni.
Daar vertelde Benjamin Philip, een uit Nederland afkomstige Israëli, zijn verhaal over hoe Hineni Joden praktisch helpt door verschillende therapieen en gratis maaltijden. Met zijn organisatie Hineni biedt hij al een aantal jaren hulp aan jonge overlevenden van een aanslag, een aanslag op een bus, een bushalte, een restaurant. Ook Otal, een 18 jarig meisje uit Sderot, vertelde over de qasam raketten die op Sderot afgeschoten worden. We bekeken de Anne Frank voorstelling en luisterden naar de bevlogen Benjamin.
Rond zessen reden we met de bus terug naar het hotel. Na het diner hadden we Bijbelstudie.
Er kwam rabbijn Chaim op bezoek die we alles mochten vragen wat we ons afvroegen tijdens deze reis door Israël. Vanaf het moment dat ik Chaim zag, viel me zijn kracht, eerlijkheid en openheid op die hij uitstraalde. Chaim's verhaal was mooi en aangrijpend. Hij wil bruggen bouwen tussen Joden en Christenen zoals hij zelf zegt. Hij is zich bewust van de verschillen, maar zei dat we in 'harmonie samen kunnen zingen', zodat het mooi klinkt, en we allebei onze eigen rol, die bij ons past/hoort, kunnen volbrengen, en zo samen sterk staan tegen de 'goddeloosheid in de wereld', zoals hij het noemde.
Pim had gezegd dat het heel bijzonder was dat een rabbijn bereid was om te komen en zich openstelde voor een groep voor vragen en overal over wilde praten.
Terwijl iemand een vraag stelde over hoe het mogelijk is om samen te werken als wij in Jezus als messias geloven, en zij niet, dwaalden mijn gedachten af naar gisteren. Hoe Bart vertelde dat dat de kerk de weg zeker niet heeft vrijgemaakt voor het volk van God. Integendeel! 2000 jaar christendom heeft ons tot de aartsvijand van het Joodse volk gemaakt.
De weg is zeker niet geëffend. We hebben, in naam van Christus, Kruis en Kerk stenen opgestapeld. De weg ligt bezaaid met stenen. We hoeven de Kruistochten maar te noemen, of de Inquisitie, de Pogroms, de Holocaust… Ook de zogenaamde 'Vervangingsleer' waar wij als christelijke kerk de beloften die God voor zijn volk had beloofd, ons zelf hebben toegeëigend, ligt als een zware steen op de weg.
Meer en meer voelde ik diep respect voor Chaim en zijn missie en vormde zich een vraag in m'n hoofd.
Het duurde even voordat ik m'n hand op durfde steken, maar toen ik vroeg of rabbijn Chaim denkt dat Joden en Christenen dezelfde God hebben, en naar dezelfde God gebeden uit spreken, antwoordde hij meteen met een volmondig 'ja zeker'....
Terwijl ik rabbijn Chaim na afloop de hand schudde, zei ik hem dat ik niet langer alleen respect voelde voor zijn missie, maar dat ik zijn missie deel!