Een brief van Jonathan en zijn moeder Josie

Regelmatig krijg ik de vraag: 'En, hoor je nog wel eens wat van Jonathan?' (Onze sponsorzoon uit de Dominicaanse Republiek die ik vorig jaar heb bezocht) Natuurlijk! ;-) Voor mijn bezoek aan Jonathan kreeg ik zo'n 4 of 5 brieven van hem per jaar. Ik schreef toen zelf ook ongeveer dat aantal aan hem. Vanaf begin vorig jaar ben ik begonnen om maandelijks al onze sponsorkinderen een brief te schrijven, af en toe zit er ook wel langere tijd tussen. Sinds mijn bezoek aan Jonathan, komen er meer brieven van hem en hij schrijft ook veel langere brieven. Altijd zit er een los A4tje bij, die hij ook nog vol geschreven heeft ;-)
Afgelopen week kreeg ik weer een brief van hem, waarin hij vertelde dat het goed gaat met hem en zijn familie, dat hij vaak naar de kerk gaat die dichtbij zijn huis is, over een paar feesten die hij gevierd heeft en hij bedankt me voor m'n mooie brief. Ik had hem onlangs gevraagd hoe het met het varken ging, dat ik hem en zijn familie cadeau had gegeven toen ik daar was. Hij schrijft dat het varken groot is en vet ;-) En dat hij heel veel lol heeft als hij het varken een bad geeft ;-) Hij bidt altijd voor ons dat God ons zal beschermen, en vraagt mij om te bidden voor zijn moeder of God goed voor haar wil zorgen ;-)
Toen sloeg ik het blad om, en zag ik nog een toegevoegd blaadje, en daarop had Josie een brief aan mij geschreven. Ik had haar kort na m'n bezoek geschreven, en gevraagd of ze wat terug wou schrijven, omdat ik haar zo miste. Maar ik wist niet zeker of ze kon schrijven, omdat er niks terug kwam.
Ik wil haar brief hier delen, omdat het me zo ontzettend raakte wat ze schreef. Ze schrijft: 'De reden voor deze brief is dat ik je wil vertellen dat ik zo blij ben dat ik iemand heb ontmoet zoals jij. De korte tijd die je met ons door hebt gebracht zijn onvergetelijk dagen voor ons. We missen je heel erg. Je bent voor mij de zus die ik nooit heb gehad. Ik ben zo blij met jou. Ik hou heel veel van je. 's Avonds gaan we met heel ons gezin bij elkaar zitten om je foto's van je bezoek te bekijken en dan vertel ik Yandi: 'Dit is je tante, die ver weg woont'. Ondanks dat je niet hier bent, voel ik je wel dichtbij me als ik naar je foto kijk. Hoe gaat het met Micha, Job, Sara en Loïs? Ik stuur je mijn groeten. Ik hou van jullie. Groet je ouders, broers, zussen en de rest van je familie van mij. Ik zou graag de film willen zien van de tijd dat je bij ons was, om de gevoelens/emoties die ik op die momenten voelde, weer te voelen. Je krijgt de groeten van Ovidio (vader), Jonathan Ana, Joan, Yang en Yandy. We bidden voor je. We missen je heel erg. Josie.'

Ik mis hun ook. Vooral na zo'n brief. Ik vind het schandalig dat zij de film nog niet hebben gezien, dus daar ben ik meteen achteraan gegaan. Blijkt al in de DR te zijn, maar nog niet daar te zijn verstuurd. Ik hoop dus dat ze hem binnenkort wel kunnen zien. Ik doe het ook heel af en toe, en vooral als ik dat interview zie met Ovidio en Josie, dan kan ik Josie weer bijna ruiken en voelen ;-))
Heel bijzonder, dat wij in de Dominicaanse Republiek zulke speciale vrienden hebben....