Poezebed

Toen ik vorige week met de voorbereidingen bezig was voor ons midweekje weg, en het beddengoed in pakte, kreeg ik een idee. We gingen met nog 2 gezinnen van onze familie naar een groot huis op een Roompot park 'Katjeskelder' in Oosterhout. Een huis van 22 personen, en bij aankomst werden de slaapkamers ook meteen verdeeld. Job en Sara gingen bij een neefje en een nichtje op de kamer, en in onze 3 persoonskamer dekte ik een bed op voor ons, en het andere bed voor Loïs.

Vanaf haar geboorte, heeft Loïs bij ons in bed geslapen, met af en toe een periode in haar wiegje. Afgelopen kerstvakantie hadden we geprobeerd of Loïs er aan toe was om in haar eigen kamertje te gaan slapen op het juniorbed wat daar al een poos staat. Maar ze begreep er niets van, stapte eruit en liep met een verbaasd gezichtje langs me heen terug naar haar vertrouwde plekje, bij ons. Dat ging zo een paar avonden, en toen stopten we ermee. Ik vertrouwde erop dat er vast een tijd zou komen dat ze uit zichzelf in haar eigen bedje zou willen slapen. Hoe en wanneer.... dat zouden we wel zien....

Omdat Loïs zo gek is op dieren, had ik een dekbed van Sara meegenomen op vakantie met een grote foto van een jong poesje erop. Samen met Loïs maakte ik het bed op, en vertelde dat dat nu háár poezebed was. Met een grote lach ging ze er in liggen, helemaal trots. 'Dat is míj poesebed', wees ze aan Sara. Nou, dat belooft wat, dacht ik, nu de uitvoering nog....
Maar, toen wij 's avonds naar bed gingen, stapte zij trots in haar poezebed, en rolde zich op met haar schaapje in haar armen. Ik had verwacht dat ze na een paar minuten wel bij ons zou komen liggen, maar na een tijdje hoorde ik haar regelmatige ademhaling die ons vertelde dat ze sliep. Ook de volgende avonden en middagslaapjes werden in het poezebed gedaan, al moest ik er wel bij blijven.

Toen we vrijdag weer thuis kwamen was ik heel benieuwd. Want nu waren we weer thuis, waar haar kussen in ons bed ligt. Maar we sleepten het poezedekbed naar boven, en dekten daar het bed op in haar kamer. En alsof ze nooit anders gedaan heeft, stapte ze daar 's avonds in. Sliep ze op vakantie op 1 meter afstand, nu ligt ze 5 meter van mama vandaan, met schaapje en bambi in haar armen. Vanmiddag is ze voor haar middagslaapje alleen in slaap gevallen, ze had de deur dichtgedaan...
Ik ben helemaal verbluft, en tegelijkertijd ook weer niet. Ik zal nooit meer vergeten hoe het voelde om Job alleen te laten liggen huilen om in slaap te komen, 'omdat hij het maar moest leren'..... het doet nog pijn als ik er aan denk...
En ik zal nooit meer vergeten hoe dit voelde.... Loïs die als vanzelf de overstap maakt naar haar eigen poezebed.... zonder huilen, zonder dwingen, zonder belonen. Het voelt als een soort bevestiging.