Zo'n simpele moederdaggift...

In mei, zo rond moederdag, plaatste Compassion een berichtje met een oproep om er over na te denken om een moederdaggift te sturen naar de moeder van je sponsorkind. Ik vond het een goed en leuk idee, en heb er dagen over lopen denken. We hebben 3 sponsorkinderen en (toen) 4 schrijfkinderen... allemaal een moederdaggift sturen zit er financieel niet in, dus ik moest kiezen. Ja, wíé moet je dan kiezen. Josie, de moeder van Jonathan die ik vorig jaar heb ontmoet, en meteen zo'n bijzondere klik mee had? Of de moeder van Adonay, die we sinds kort ondersteunen en die 7 kinderen heeft? Of Noemi, die ik ook al 5 jaar sponsor en die zo enthousiast en regelmatig haar brieven stuurt en vaak en liefdevol over haar moeder schrijft? Of een van de schrijfkinderen, die ik nog niet zo goed ken, maar die het vast net zo hard nodig hebben?
Na een paar dagen denken, besloot ik te kiezen voor de moeder van Noemi, en ik maakte een kleine financiele gift over met vermelding van Noemi's identiteitsnummer, en vroeg me al af wat ze er mee zouden gaan doen, zouden ze er een paar kipjes mee kopen misschien, of kleding voor de moeder of de kinderen? Of eten, omdat dat op dat moment het meest nodig is?

Zo'n 8 weken later, krijg ik een brief van Noemi, gedateerd eind mei. Halverwege de brief schrijft ze dat ze zich zo'n zorgen maakt over haar moeder, ze heeft zo'n pijn aan haar blaas en heeft een operatie nodig. Diezelfde dag mail ik Compassion of ze contact met Bolivia op kunnen nemen om te vragen hoe het gaat met de moeder van Noemi, zo 8 weken na de geschreven brief, en of ik iets voor haar kan betekenen. Na 2 weken krijg ik een telefoontje, met het bericht dat de moeder van Noemi geopereerd is, en dat het nu goed met haar gaat, ze is herstellende. Onze gift heeft bijgedragen aan de kosten van de operatie....

De dagen erna denk ik er nog veel over na. Hoe is het toch mogelijk he. Ik kon niet kiezen uit die 6 lieve gezichtjes waarvan de fotootjes me elke dag aankijken, ik kon geen redenen bedenken waarom ik juist dat ene kind zou kiezen, en ik had geen idee wie van de moeders het op dit moment het hardste nodig had.

Ik niet, maar God wel.

Wat een grote God dienen wij!
Wat een bemoediging!