Leren fietsen

Het was al zo vaak het gesprekonderwerp geweest, dat, als we er over begonnen, Job's gezicht meteen al op onweer ging staan. Gouden bergen, in de vormen van een crossfiets of zelfs een (tweedehands) playstation, beloofden we áls Job maar zou (willen) leren fietsen. Dat leverde ons een verbaasde blik op van ons bijna 7 jarige ventje, wij houden immers niet van werken met beloningssystemen, omdat we ervan overtuigd zijn dat kinderen het leuk vinden om (nieuwe) dingen te leren en uit te vinden op hun tijd en hun manier. Ja, en daar zat het 'em net. Job was van mening dat hij liever tuinierde, en dat Sara graag fietste. Gewoon een verschil van hobby. Bovendien had hij angst om te leren fietsen, sinds hij een jaar of 2 geleden gevallen is op z'n fiets met zijwielen terwijl hij een bocht nam; wat een kapot sleutelbeen tot gevolg had, en dat is Job niet vergeten. Dus waarom zou je jezelf onnodig in gevaar begeven en leren fietsen?? Hier schreef ik al eens over eerdere pogingen om hem te leren fietsen. Dat 'iedereen' op deze leeftijd al lang kan fietsen, boeide hem niet zo, alleen als ik op de fiets naar school wilde, had hij er wel moeite mee, dan moest hij nl bij mij achterop, en een straat voor school wilde hij dan afstappen en verder naar school lopen, zodat niemand zou zien dat hij bij z'n moeder achterop de fiets naar school kwam. Wat hem betrof, pakten we gewoon altijd de auto.

De beloofde gouden bergen in het vooruitzicht hielpen niet, het feit dat je (eerst) moet leren fietsen bleef immers gewoon hetzelfde. Ik legde Job uit dat we erg graag wilden dat hij zou leren fietsen, dat hij er plezier in zou hebben, en dat we dan met z'n allen naar school zouden kunnen fietsen. Hij zou ook makkelijker met vriendjes uit het dorp kunnen spelen.
Ik had van verschillende mensen gehoord dat een loopfiets een goede voorbereiding was op het leren fietsen, dus ik zocht op MP een exemplaar in de buurt en die haalden we op. Maar, smoes 1; hij was te laag, en smoes 2; het zadel zat niet lekker. Dus, dat was weer snel bekeken.

Maar een week voor z'n verjaardag, haalde Lief z'n zijwielen er weer eens af, en ging hij het weer eens proberen. Op het gras, want mocht je dan vallen, was de kans dat je je sleutelbeen weer zou breken, het kleinst. Dat het op het gras vreselijk zwaar trapt, en dus moeilijk om op gang te komen, was geen argument om het dan maar op de weg te proberen. Wij mochten er bij zitten, en toekijken. Maar vooral NIETS zeggen. Want dat 'je moet je trapper eerst vóór zetten!' en 'houdt je stuur recht he!' of 'houdt je rug recht' had ie nu al zó vaak gehoord. Dus we zaten op de trampoline en keken. En als zijn voeten langer dan 5 seconden op de trappers bleven waren we enthousiast, en dat zag hij dan in onze ogen, want hij hield ons goed in de gaten. Na een paar uur (met pauzes tussendoor) kon hij de trappers twee keer rond draaien zonder om te kiepen, we staken onze duimen omhoog en klapten in onze handen van blijdschap. Job glom, en hij oefende zeer gemotiveerd verder en 's avonds fietste hij het hele grasveld over. De andere morgen vroeg probeerde hij of hij het nog kon, en ging oefenen om bochten te maken. Toen dat lukte, durfde hij 's avonds op de weg te proberen.
Een week voor z'n verjaardag, heeft onze Job leren fietsen. Nu was het niet moeilijk meer om een verjaardagscadeau te bedenken. Dus voor z'n 7e verjaardag kreeg Job een grotere fiets. Iedereen die in die weken langs kwam, werd mee genomen naar voren, en liet hij zien dat hij kon fietsen. Wij zijn blij, en we fietsen nu veel regelmatiger naar school, met Job voorop!