Onvoorwaardelijk

Het was vrijdag. Hij vertelde zijn vrouw die ochtend wat hij die dag zou doen op zijn werk. Weken had hij er over nagedacht. Nu zou hij het doen. Hij had een afspraak gemaakt met zijn regiomanager. Hij had vele jaren trouw in een winkel zijn taak vervuld. Al heel lang had hij ernaar verlangd om promotie te krijgen. Maar anderen waren hem altijd voorgegaan. Nu was er weer een betrekking van assistent-filiaalhoofd vrijgekomen. Hij was ervan overtuigd dat het nu de juiste tijd was om naar die promotie te vragen. Nerveus begon hij aan zijn dagtaak met de klanten. Laat in de namiddag verscheen eindelijk het regiohoofd van de winkelketen. De man nam alle moed bijeen en verdedigde vurig zijn motivaties om te promoveren. Met een glimlach reageerde het hoofd aan het einde van zijn pleidooi: " Ik heb alle vertrouwen in jou. Vanaf maandag ben je winkelassistent."

De man kwam die avond thuis. Op de tafel stond het mooiste porselein. Het servies voor de grote familiefeesten. De vrouw had kaarsen aangestoken. Die heerlijke geuren! Zijn vrouw had zijn favoriete menu klaargemaakt! Iemand van zijn winkel moest zijn vrouw wel gebeld hebben. Zij wist het al van zijn promotie! Hij vond zijn vrouw in de keuken en vertelde haar het goede nieuws. Zij omhelsden en kusten elkaar en gingen aan tafel. Op zijn bord vond de man een feestelijke kaart, beschreven door zijn vrouw in haar mooi krullend handschrift. Hij las: "Gelukwensen, mijn liefste! Ik heb gebeden dat je die promotie zou krijgen! En met dit feestmaal wil ik je vertellen hoeveel ik van je hou;"

Toen hij echter na de maaltijd naar de keuken ging om het dessert te halen, vond hij op de keukenvloer een tweede kaart. Die was per ongeluk uit de schort van de vrouw gevallen terwijl ze door de keuken liep. Hij plukte die kaart van de vloer en las: "Maak je maar geen zorgen omdat je die promotie niet kreeg. Ik weet dat je ze verdiende en zal altijd weten hoeveel je waard bent. Daarom heb ik deze feestmaaltijd voor je klaargemaakt om je te tonen hoeveel ik van je hou."

Totale goedkeuring! Totale liefde. Haar liefde was niet afhankelijk van zijn succes in de wereld maar van wat hij voor haar betekende. Zelfs indien zijn chef hem niet had gepromoveerd, dan nog zou zij een feestmaal bereid hebben, hem appreciëren voor wie hij voor haar was, hem liefhebben zoals hij was. Zij zouden altijd samen de slagen van het leven incasseren, zij zou altijd in hem blijven geloven, zijn wonden helen en, gelovend in haar man, van hem houden. Want zij kende zijn waarde en had die avond een feestmaaltijd voor hem bereid, ook indien hij die promotie niet had gekregen. En dus had ze twee kaarten geschreven.