woensdag 10 november 2010

Trots op Noemi!


Vijf jaar sponsoren we haar nu, ons allereerste sponsorkind bij Compassion. Uit ál die gezichtjes op de site van Compassion, bleef zij me bij. Dagenlang keek ik elke dag op de site of ze nog op de site stond. Haar naam deed me denken aan ons (toen pas) overleden nichtje Naomi*, en iets in Noemi's gezicht en houding raakte me. (zie linkerfoto)
Het is werkelijk een vreugde om haar sponsor te mogen zijn. Al vanaf het begin (ze was toen 8 jaar, nu 13) schrijft ze haar brieven zelf, en met grote regelmaat. Nu ik zelf elke maand ben gaan schrijven, krijg ik steeds vaker brieven van haar. Ze is beleefd, belangstellend, eerlijk en begaan met het lot van anderen. Al in één van haar eerste brieven schreef ze me dat ze dokter wilde worden, zodat ze andere mensen kan helpen. Toen ik begin dit jaar bij haar informeerde of ze nog steeds dokter wil worden, schreef ze me dat die droom nog springlevend is.
Pas kreeg ik een foto van haar met de spulletjes die ze van onze verjaardagsgift heeft gekregen. (de rechterfoto) Het voelt voor mij als een cadeautje om een extra foto te krijgen, en dan ook nog een waarop ze zo stralend lacht, dat vind ik altijd zo bijzonder!
Vandaag kreeg ik weer een brief van haar binnen, en weer zat er een foto bij. Op de foto heeft ze haar nieuwe (roze) kleren aan die ze voor haar verjaardag had gekregen, en in haar handen hield ze een dvd. Het duurde even voor het kwartje bij me viel. Oh natuurlijk, de dvd, ónze dvd, met de televisie uitzending van "t Zal je maar gebeuren" erop!! Ik had Noemi geschreven over het programma en mijn bezoek aan ons sponsorkind Jonathan, en ik mocht een dvd naar Compassion in Bolivia versturen. Daar is hij doorgestuurd naar het project van Noemi (waar ze sinds van de zomer een dvd speler hebben, dat schreef ze onlangs nog) en ze heeft de dvd dus gezien. Een brief van haar zat er bij, waarin ze schreef wat ze had gezien/gevoeld en vond van de dvd. De dvd was helaas niet ondertiteld of vertaald, dus ze heeft alleen de beelden gezien en de ouders van Jonathan spraken Spaans, dus dat kon ze woordelijk na vertellen ;-)
In oktober 2012 organiseert Compassion (als God het geeft) een sponsortour naar Bolivia. Ik zou het zo bijzonder vinden om daaraan deel te nemen en dan ook Noemi te ontmoeten. Het is nog heel ver weg, en het zijn dure reizen, ik kan me het in de verste verte niet voorstellen dat onze wens (die van mij en Noemi dus ;-) uit gaat komen. Maar je weet het niet he. Het zou niet de eerste keer zijn dat God me zou verbazen...;-)

6 opmerkingen:

Juud zei

wat een leuke foto's!! fijn he om post te krijgen en zo leuk dat ze je zo persoonljk schrijft.Bij ons is t allemaal nog erg oppervlakkig de brieven maar goed wie wete verandert dat npg..
wow Bolivia zal een belevenis zijn! Ecuador vond ik al heel wat.. maar daar zou ik nu niet meer naar terug willen...toch best gevaarlijk....maar Ries en ik reisden alleen dat scheelt...maar 2012 is wel iets om een spraarpotje voor te maken lijkt me.. het is een mooie kans~!

Anoniem zei

Als een bloem die bloeit, mooie foto's! En wie weet ...

Karien zei

Spannend. In mijn ogen zou je zo'n reis driedubbel 'verdienen'! Ik gun het je in elk geval!

Sandra zei

Geweldig gewoon.

Fokelien zei

Wat mooi om Noemi in die vijf jaar zo te zien openbloeien! En heel bijzonder ook die band via jullie brieven, fijn dat zij ook zo veel schrijft! Dan wordt het net een dochter van je, voel jij dat ook zo?

Helma zei

Wat een mooi verhaal. kippenvel. En wat straalt ze inderdaad op de foto zeg. Fijn dat jullie zoveel voor elkaar kunnen betekenen.