Het opmerkelijke plan van de liefde

Zittend achter zijn grote bureau doet de Auteur zijn grote boek open. Er staan geen woorden in. Er staan geen woorden in omdat woorden niet bestaan. Er bestaan geen woorden omdat er geen woorden nodig zijn. Er zijn geen oren om ze te horen, geen ogen om ze te lezen. De Auteur is alleen. Hij pakt de grote pen en begint te schrijven. Zoals een schilder zijn kleuren verzamelt en een houtsnijder zijn gereedschap pakt, vergaart de Auteur zijn woorden bijeen.
Het zijn er drie. Drie losse woorden. Uit deze drie zullen miljoenen gedachten voortkomen. Maar uit deze drie woorden komt ook een verhaal.
Hij pakt zijn ganzenveer en spelt de eerste. T-i-j-d.
Tijd bestond niet totdat Hij het opschreef. Hijzelf is tijdloos, maar zijn verhaal wordt opgeborgen in tijd. In het verhaal zou de zon voor het eerst opgaan, het zand voor het eerst verplaatsen. Een begin.... en een einde. Een laatste hoofdstuk. Hij kent het voor Hij het opschrijft.
Tijd. Een voetbreedte op het spoor van de eeuwigheid.
Langzaam en teder schrijft de Auteur het tweede woord. Een naam.
A-d-a-m.
Terwijl Hij schrijft ziet Hij hem, de eerste Adam. Dan ziet Hij alle anderen. In duizend tijdperken in duizend landen. De Auteur ziet hen. Elke Adam. Elk kind. Liefgehad vanaf het begin. Voor altijd liefgehad. Voor een ieder bepaalt Hij een tijd. Hij wijst iedereen een plaats aan. Geen ongelukken. Geen toevalligheden. Slechts ontwerp.
De Auteur doet een belofte aan deze ongeborenen: Naar Mijn beeld zal Ik je maken. Je zult zijn als Mij. Je zult lachen. Je zult scheppen. Je zult nooit sterven. En je zult schrijven.
Ze moeten. Want elk leven is een boek. Geen boek om te lezen, maar meer een verhaal dat moet worden geschreven. De Auteur laat elk levensverhaal beginnen, maar iedereen zal zijn of haar eigen slot schrijven.
Wat een gevaarlijke vrijheid. Het zou veel veiliger zijn om voor elke Adam het verhaal af te maken. Om iedere optie vast te leggen. Dat zou veel eenvoudiger zijn geweest. En veel veiliger.
Maar het zou geen liefde zijn geweest.
Liefde is alleen liefde als ervoor gekozen is.
De Auteur besluit dus om ieder kind een pen te geven. 'Schrijf voorzichtig', fluistert Hij.
Liefdevol en weloverwogen schrijft Hij een derde woord, terwijl Hij de pijn al voelt. I-m-m-a-n-u-e-l.
Het grootste brein in het heelal bedacht tijd. De rechtvaardigste rechter verleende Adam een keuze. Maar het was de liefde die ons Immanuel gaf, God met ons.
De Auteur zou zijn eigen verhaal binnengaan.
Het Woord werd vlees. Hij zou ook geboren worden. Hij zou ook mens zijn. Hij zou ook voeten en handen hebben. Hij zou ook tranen en problemen kennen.
En het belangrijkst, Hij zou ook een keuze hebben. Immanuel zou op de kruispunten van leven en dood staan en een keuze maken.
De Auteur weet wat het gewicht van die beslissing is. Hij stopt even terwijl Hij de pagina van zijn eigen pijn schrijft. Hij kan stoppen. Zelfs de Auteur heeft een keuze. Maar hoe kan een Schepper niet scheppen? Hoe kan een Schrijver niet schrijven? En hoe kan Liefde niet liefhebben? Dus kiest Hij voor het leven, hoewel het de dood betekent, in de hoop dat zijn kinderen hetzelfde zullen doen.
En zo maakt de Auteur van het Leven het verhaal af. Hij slaat de spijker in het vlees en rolt de steen voor het graf. Hij weet welke keuze hij zal maken. Hij weet welke keuze alle Adams zullen maken. En daarom schrijft Hij: 'Einde', sluit het boek en kondigt een begin aan.
'Er zij licht!'

Uit: Het geschenk, verwondering bij de kribbe. Van Max Lucado