Tijdloze, grenzeloze liefde

Niet aan tijd gebonden ziet God ons allemaal. Van de oerwouden van Virginia tot het zakencentrum van Londen; van de Vikingen tot de astronauten, van de holbewonders tot de koningen, van de huttenbouwers tot de vingerwijzers tot de stenenstapelaars, Hij ziet ons allemaal. Landlopers en schooiers, Hij zag ons voor we geboren waren.
En Hij houdt van wat Hij ziet. Overspoeld door emotie. Overmand door trots richt de Sterrenmaker zich tot ons en zegt tegen ieder van ons; 'Je bent mijn kind. Ik houd ontzettend veel van je. Ik weet dat je je op een dag om zult draaien en bij Mij vandaan zult gaan.
Maar ik wil dat je weet dat Ik al heb voorzien in een weg terug.'
En om dat te bewijzen deed Hij iets buitengewoons.
Hij stapte van de troon, trok zijn mantel van licht uit en wikkelde zichzelf in huid: een mensenhuid.
Het licht van het heelal kwam een duistere, vochtige baarmoeder binnen.
Hij die wordt aanbeden door engelen nestelde zichzelf in de placenta van een plattelandsmeisje, werd geboren in een koude nacht en sliep op het hooi van de koeien.
Maria wist niet of ze Hem melk of lofprijs moest geven, maar ze gaf Hem beide aangezien Hij, voor zover zij kon bedenken, hongerig en heilig was.
Jozef wist niet of hij Hem Junior of Vader moest noemen. Maar uiteindelijk noemde hij Hem Jezus, want dat had de engel tenslotte gezegd en bovendien had hij geen flauw idee hoe je een God die je in je armen kan wiegen anders moest noemen....
Denk je niet dat.... hun hoofd tolde en dat hun gedachten zich afvroegen: 'Waar bent U in hemelsnaam mee bezig, God?' Of, liever gezegd: 'God, wat doet U in hemelsnaam op aarde?'
'Is er iets dat ervoor kan zorgen dat Ik ophoudt met van je te houden?' vraagt God. 'Kijk hoe Ik je taal spreek, op jouw aarde slaap, jouw pijn voel. Let eens op de maker van zicht en geluid als Hij niest, hoest en zijn neus snuit. Vraag je je af of Ik wel begrijp hoe jij je voelt? Kijk eens in de dansende ogen van het kind in Nazaret; dat is God die naar school loopt. Kijk naar de druemes aan Maria's tafel; dat is God die met zijn melk knoeit.'
'Vraag je je af hoe lang mijn liefde zal duren? Vind je antwoord aan een ruw kruis, op een woeste helling. Daar zie je Mij, je maker, je God, vastgespijkerd en bloedend. Bedenkt met spuug en doordrenkt met zonde.'
'Het is jouw zonde die Ik voel.
Het is jouw dood die Ik sterf.
Het is jouw opstanding die Ik leef.
Zoveel houd Ik van je'.

Uit: 'Het geschenk, verwondering bij de kribbe. Van Max Lucado