Verhaal: 'Armando' - deel 1

Ze kreunt zacht. Haar hele lichaam doet pijn. Langzaam komt ze overeind, en pakt haar pas geboren kind in haar armen. Het is een jongetje. Armando-Jedidjah noemt ze hem. 'Jedidjah', betekent 'God heeft hem lief'. Zachtjes kust ze zijn donkere hoofdje. Het kindje opent zijn oogjes en kijkt zijn mama aan. Amanda is ontroerd. Amanda is nu pas 16 jaar, en 2 jaar terug was ze op dezelfde manier zwanger geraakt, ach, ze móést wel, om aan wat geld te komen, gaf ze haar lichaam wel eens weg, dat zorgde ervoor dat ze weer een week kon eten, diep in haar hart vond ze het vreselijk, maar de honger dreef haar tot het uiterste. Toen was ze ook zwanger geraakt, en was Samantha geboren, maar ze had maar 3 weken geleefd, Amanda kon haar niet in leven houden, ze kon haar geen borstvoeding geven.
En nu... is haar kleine Armando geboren. Ze houdt nu al veel van hem en neemt zich voor om voor hem te vechten. Ze ziet het wel; zijn kleine lichaampje is nu al uitgeteerd, en zo dun... Ze staat op, veegt Armando een beetje schoon en wikkelt hem in doeken. Zijn grote bruine ogen kijken haar aan. Ze loopt om de berg vuilnis heen waartussen haar Armando geboren werd, op weg naar de hut van haar moeder. Daar aangekomen kruipt ze op haar knieën tussen de dozen en golfplaten door, tot ze bij haar moeder komt. Die kijkt haar aan. Ze ziet de vermoeide blik in de ogen van Amanda, en het bundeltje in haar armen. 'Heb je weer wat?', zegt ze. Amanda knikt. Ze wist dat haar moeder zo zou reageren, die ziet een kind alleen maar als een last, maar zij, zíj houdt van haar kleine Armando! Demonstratief klemt ze haar kleintje tgen zich aan, al wil ze hem beschermen tegen de geërgerde ogen van haar moeder. De 'vader' ziet ze toch nooit meer. Ze zoekt haar matje, haar slaapplaats op, en rolt zich op, onder haar oude, geruite deken, met Armando in haar armen. Dan vouwt ze haar handen, zoals ze dat van Christine geleerd heeft. Christine.... wat jammer dat zij hier niet meer is. Christine was een zendelinge, die in Manilla gewerkt had. Ze had Amanda zo goed bijgestaan, toen ze was bevallen van Samantha en haar 3 weken later weer moest verliezen. Christine had Amanda over Jezus verteld, en haar leren bidden, toen ze het zo moeilijk had met het verlies van haar kindje. Ze had Amanda een gedeelte van de Bijbel gegeven; het Nieuwe Testament. Daar leest Amanda nu elke dag in. En nu zal ze samen met haar kindje Hem danken, voor dit kostbare geschenk. Hij heeft haar gebed verhoord. Dan valt ze in een rustige, wel verdiende slaap...