Een 15-jarige jongen uit Tanzania

Gisteravond stond ik met 2 collega-advocates achter de Compassion stand in Vlissingen, waar een Come2worship concert was van Reni & Elisa.
Samen hadden het standje ingericht, en ik had de kinderen geselecteerd voor op de tafel. Dat is altijd lastig. Ik kan het nooit laten om alle gezichtjes even te bekijken, in m'n gedachten even al hun namen uit te spreken, te kijken uit welk land ze komen. Zoveel verschillende gezichtjes komen dan voorbij, van een Filipijns jongetje met een brede glimlach tot een meisje uit Burkina Faso waarvan je het lipje bijna ziet trillen terwijl ze op de foto moet...
Het waren allemaal jongere kindjes, onder de 10 jaar. Er was 1 tiener bij, een 15 jarige jongen uit Tanzania. Ik legde hem zonder verder na te denken op tafel. Alle kinderen hebben een sponsor nodig, zonder twijfel. Maar achter tienersponsorkinderen zie ik vaak een verhaal. Die kinderen hebben vaak al een of meerdere sponsors gehad. Het is ook vaak zo dat die kinderen weinig brieven hebben gehad. Dat betekent dus dat je misschien al wel vanaf je 7e op het project zit, ontzettend blij was toen je hoorde dat je een sponsor had, en vol verwachting wachtte op die eerste brief... die nooit kwam....
Na een jaar kreeg je een andere sponsor, die schreef je een paar brieven, je schreef enthousiast terug, maar na 3 brieven hoorde je niets meer, je werd nog wel 3 jaar door die persoon gesponsord, maar hoorde nooit meer wat van hem. Zelf schreef je hem nog wel, 3x per jaar, zat je met een leeg papier voor je neus, waarop je schreef naar je sponsor, hoe het met je gaat, bijtend op je lip, en hopend dat hij deze brief wel zal beantwoorden. Met tranen in je ogen probeerde je toch blij te zijn voor je vriendjes van het project, die wel regelmatig brieven kregen. Je wéét dat er sponsors zijn die echt van hun sponsorkind houden, maar dat er een sponsor kan zijn die ook van jóú houdt en je wil bemoedigen door het schrijven brieven, en je daardoor laat weten dat je kostbaar en bijzonder bent... dat geloof je eigenlijk niet meer zo....
En dan stopt je 2e sponsor na 3 jaar met sponsoren, en wordt je informatie met foto uitgeprint, en meegegeven naar een concert, en door een advocate op tafel gelegd. Hopend, dat er iemand zal zijn die niet voor een schattig lief klein kindje zal gaan, maar voor jou, die opgeschoten tiener in je veel te groten herenbroek-met-riem...

Vlak voor de pauze werd het ontroerende filmpje vertoond van de voormalige sponsorkinderen die hun verhaal vertelden. Daarna vertelde Elisa nog over de ontmoeting met hun sponsorkind Fandi. Er waren al wat pakketjes uitgedeeld, en in de pauze kwamen de mensen er mee naar onze stand om het in te vullen en verder te praten en/of vragen te stellen. Ik geniet enorm van die momenten. De eerste schuchtere blikken van mensen op de foto van het sponsorkind, het aarzelend uitspreken van de naam, en dan de ogen op mij met de vraag '...enne... hoe gaat dat dan nu precies, wat krijgt ze daar nu allemaal voor dan?'
Toen de pauze voorbij was, hadden 10 kinderen een sponsor gevonden, waarvan er 2 door m'n schoonzusjes zijn gesponsord, 2 nieuwe sponsormeisjes erbij in de familie!!

Na afloop van het concert kwam er nog een man om een sponsorformulier in te vullen, en ook een moeder met haar puberzoon naderde onze stand. Van een eindje keken ze eerst naar de kindjes, en kwamen toen dichterbij. De jongen keek verlegen naar de jonge donkere kindjes op tafel. En wat de moeder toen precies zei weet ik niet meer, maar ik hoorde dat haar zoon 15 was, en hij mocht kiezen. Ik wees de tiener uit Tanzania en zei; 'Hij is net zou oud als jij'. Onmiddellijk pakte hij het pakketje op, en zijn keus was gemaakt. Samen vulden we het formulier in, en praten we over het feit of hij wel of geen vertaling aan zou kruisen. Z'n moeder zei dat hij best in het engels kon schrijven, maar zelf aarzelde hij. Ik vertelde de moeder dat de brieven heel belangrijk zullen zijn voor zijn sponsorvriend, en dat als hij in het engels zou moeten schrijven, daar misschien tegenop zou zien en het daardoor uit zou stellen of niet zou zien zitten om te schrijven, en dat zou zo jammer zijn. Bovendien is het laten vertalen met een mailtje of telefoontje naar Compassion zo ongedaan te maken. De jongen knikte, en kruiste het hokje voor vertalen aan.
Toen hij het formulier in kwam leveren, zei een man (die met hen meegereden was); 'Heb je nu zo'n grote jongen gekozen, waarom niet zo'n kleintje?' Dat gaf mij nog even de gelegenheid om namens Noel te vertellen hoe bijzonder het is, om zo speciaal uitgekozen te worden van een tafel, door een leeftijdgenoot. Hoe bijzonder ik dat vind, en hoe blij ik er mee ben, en dat ik hoop dat ze elkaar tot zegen mogen gaan zijn!