Ijsje

Vorige week nam ik mijn kinderen mee naar een restaurant. Mijn zes jaar oude zoontje vroeg of hij mocht bidden. Toen we onze hoofden bogen, zei hij: 'God U bent goed, God U bent groot. Dank U wel voor het eten, en ik zou U nog dankbaarder zijn als mama straks als toetje nog een ijsje voor ons koopt. En vrijheid en vrede voor iedereen. Amen'. Tussendoor het gegrinnik van een paar andere bezoekers hoorde ik een vrouw zeggen: 'Kijk, dat is nu zo fout in ons land. Kinderen weten vandaag de dag niet meer hoe ze moeten bidden. God vragen om een ijsje. Pff, belachelijk'. Mijn zoontje die het hoorde barstte in tranen uit en vroeg me; 'Heb ik het verkeerd gedaan? Is God nu boos op mij?' Terwijl ik hem vast hield en hem verzekerde dat hij het goed gedaan had, en dat God zeker niet boos op hem was, kwam een oudere man naar onze tafel. Hij gaf m'n zoontje een knipoog en zei: 'Ik weet zeker dat God het een goed gebed vond'. 'Echt?', vroeg mijn zoontje. 'Zeker te weten'. En toen zei hij, terwijl hij met z'n hoofd in de richting knikte van de vrouw die dit hele gebeuren had gestart, 'Geen goed teken dat ze God nooit om een ijsje vraagt. Op z'n tijd een ijsje eten is goed voor je hart'. Natuurlijk kocht ik een ijsje als toetje voor m'n kinderen. Mijn zoontje staarde een poosje naar zijn ijsje, en deed toen iets wat ik me m'n hele leven zal herinneren. Hij pakte zijn ijsje op, en zonder een woord te zeggen liep hij naar de andere kant en zette het vlak voor de mevrouw neer. Met een blijde lach zei hij tegen haar: 'Hier, deze is voor u. Op z'n tijd een ijsje eten is goed voor je hart, en mijn hart is al goed'.

Verhaal vertaald van uit het Engels, kreeg het in m'n mailbox van een vriend.