Afhankelijk....

Vrijdagavond.

Ik breng Sara naar bed. En dan kletsen we nog even. Knuffelen nog wat. En vaak komen dan de vragen. Zo ook nu.
'Mama, hoe kan je weten wat je later moet gaan doen?'
'Nou, toen God jou heeft bedacht en gemaakt, heeft Hij je talenten gegeven.'
'Wat zijn talenten?'
'Talenten..... iets, waar jij speciaal goed in bent, waar je plezier aan beleeft als je dat doet of daar mee bezig bent. Het is goed om in gedachten te houden welke talenten God aan je gegeven heeft als je er over nadenkt wat je wil gaan doen als je groot bent.
God wil graag, dat je je talenten goed gebruikt, zodat God daardoor ge-eerd wordt'.
'Wat is eer?'

Ik kijk in haar mooie grote blauwe ogen, die me, in afwachting van een antwoord aan kijken. In m'n hart vraag ik God om wijsheid. Haar vragen en gebedjes zijn zo puur, zo echt. Ze gelooft echt als een kind, dat ontroert me zo vaak. De laatste tijd weken heeft ze vaak met nieuwe vriendjes gespeeld, en 's avonds vertelde ze dan dat ze gevraagd had waar dat kind in geloofde. Die vriendjes bleken allemaal nergens in te geloven. 'Ik geloof in de Here Jezus', had ze dan gezegd, waarop die vriendjes haar dan nietszeggend aan keken. Dat raakte haar, en ze raakte er maar niet over uitgepraat.

Zaterdagavond.

Ik breng eerst Sara naar bed, en loop dan naar Job's kamer. Als ik binnen kom, ligt hij boven op zijn stapelbed. Ik zie dat hij ge-emotioneerd naar zijn geborduurde geboortetegel zit te kijken. Daarop heeft schoonzus allerlei tweeling-dingetjes verwerkt, tijdens onze tweelingzwangerschap. Allerlei dezelfde beertjes, en het hangt er al zolang Job er slaapt.
Maar hij kijkt er naar of hij het voor het eerst ziet.
Hij kijkt me aan met niet-begrijpende, tranende ogen.
'Mama, waarom kon Jonathan niet leven?'
Tranen wellen op in mijn ogen als ik het gemis, waar hij voor het eerst woorden aan geeft, in zijn ogen zie.
Lone twin.

Op zijn hoe en waaroms heb ook ik de antwoorden niet.
In mijn hart roep ik tot God bij het voelen van dit dubbele verdriet.
Verdriet om het verdriet en gemis van m'n kind.
Verdriet en gemis om m'n andere kind.

Eens te meer voel ik me op zulke momenten afhankelijk.
Afhankelijk van mijn Vader in de hemel.
Ik sluit m'n ogen en voel Zijn grootheid.
Hij heeft alle wijsheid, overzicht en troost.
Hij overziet alles.
En dat is goed om te weten,
als het allemaal even zo anders voelt.
Als ik me klein en nietig voel bij zoveel vragen,
bij zoveel verdriet en gemis.
Me afvraag hoe God het aan heeft gedurfd om ons kinderen te schenken,
wat een vertrouwen,
wat een verantwoording.
Opvoeden,
tot Zijn eer,
in afhankelijkheid.

In m'n hart zingt het;

U die mij geschapen hebt,
U wil ik aanbidden als mijn God.
In voor- en tegenspoed,
Uw liefde doet mij zingen.

U die mij geschapen hebt,
U wil 'k danken hoe ik mij ook voel.
En U gehoorzaam zijn.
Heer U bent mijn doel.

Ik hoop zo dat we die levenshouding aan onze kinderen mogen meegeven....