He chose the nails...

Heb je je ooit weleens afgevraagd waarom God zoveel geeft? We zouden het met zoveel minder kunnen doen. Hij had de wereld vlak en grijs kunnen laten; we zouden het verschil niet hebben geweten. Maar dat deed Hij niet.

Hij spatte de zonsopgang oranje
en goot de hemel blauw.
En als je de ganzen wilt zien verzamelen
is die kans er voor jou.

Moest Hij de staart van een eekhoorn zacht maken?
Was het verplicht dat de vogels zingen konden?
En de grappige manier waarop kippen kakelen
of de majesteit van de rollende donder?
Waarom voedsel een smaak draagt? Waarom er een geur op bloemen ligt?
zou het kunnen zijn
dat Hij geniet
van de blik op jouw gezicht?

Als wij geschenken geven om onze liefde te tonen, hoeveel te meer zal Hij dat dan doen? Als wij -bevlekt met grillen en hebzucht- ervan houden om geschenken te geven, hoeveel te meer houdt God, die puur en volmaakt is, ervan om ons geschenken te geven? Jezus vroeg: 'Als jullie dus, ook al zijn jullie slecht, je kinderen al goede gaven schenken, hoeveel te meer zal jullie Vader in de hemel dan het goede geven aan wie Hem daarom vragen?' (Matth. 7:11)
Gods geschenken laten Gods hart zien. Gods goede en gulle hart. Jezus' broer Jakobus zegt; 'Elke goede gave, elk volmaakt geschenk komt van boven, van de Vader van de hemellichten'. (Jak. 1:17)
Ieder geschenk onthult Gods liefde.... maar er is geen geschenk dat Zijn liefde meer laat zien dan de geschenken van het kruis.
Ze kwamen, niet in papier verpakt, maar in passie. Niet onder een boom, maar onder een kruis. En niet met een lint erom, maar besprenkeld met bloed. De geschenken van het kruis.
Er is veel gezegd over het geschenk van het kruis zelf, maar de andere geschenken dan? De spijkers, de doornenkroon? De kleding die de soldaten meenamen. De kleding voor de begrafenis. Heb je er de tijd voor uitgetrokken om deze geschenken open te maken?
Hij hoefde ze niet te geven. De enige daad, de enige vereiste daad voor onze redding was het vergieten van bloed, maar Hij deed meer. Zoveel meer. Bekijken het plaatje van het kruis eens en zie wat je daar aantreft.
Een in wijn gedrenkte spons.
Een teken.
Twee kruizen naast Christus.
Goddelijke geschenken bedoeld om dat moment in beroering te brengen. Dat onderdeel van een seconde waarop jouw gezicht opklaart, je ogen groot worden en God je hoort fluisteren: 'Deed U dit voor mij?'

De diadeem van pijn
die uw vriendelijke gezicht bekraste,
drie spijkers die vlees en hout doorboorden
om U op uw plaats te houden.

Ik begrijp dat er bloed nodig was.
Uw offer grijp ik aan.
Maar de bittere spons, de snijdende speer,
de spuug op uw gezicht? Moest het een kruis zijn?

Bestond er geen mildere dood
dan zes uren te moeten hangen tussen leven en dood,
alles aangezet door de kus van een verrader?
'O, Vader,' vraag je,
ademloos van verwondering
'Het spijt me dat ik het vraag, maar ik moet het weten,
deed U dit voor mij?'

Durven we zo'n gebed te bidden? Durven we zulke gedachten te denken? Zou het kunnen zijn dat de heuvel van het kruis rijk is met Gods geschenken?
Pak Gods geschenk van genade, het kruis, uit terwijl je nadenkt over wat de kribbe voor jou betekent.
En als je het hout van het kruis voelt, met je vinger langs de gevlochten kroon gaat, de punt van de spijker aanraakt - sta dan even stil en luister.
Misschien hoor je Hem fluisteren:
'Ik heb dit speciaal voor jou gedaan'.

Uit: Het geschenk - Verwondering bij de kribben van Max Lucado