Tot 10 tellen

Ik heb een hand vol klachten, zegt ze, zal ik ze eens allemaal opnoemen?
Ik schuif wat onrustig op m'n stoel. Ach heden, daar heb je weer zo'n klaagverhaal! Ik heb er al wat in mijn leven moeten aanhoren....
Ik zou een hele 'bijbel' vol met klaagliederen kunnen schrijven, neem dat maar van mij aan. Maar ja, wat doe je als het je werk is?
Wat doe je, als je in Jezus naam geroepen bent om klaagliederen aan te horen?
Als niemand, helemaal niemand meer naar je luisteren wil, dan pas ben je écht eenzaam... Nou vooruit, zeg ik, al mijn moed bij elkaar rapend, laat maar eens horen...
En dan begint ze haar litanie:
Eerste vinger: mijn werkeloze man
Tweede vinger: mijn darmklachten
Derde vinger: mijn oogziekte
Vierde vinger: mijn rumoerige buren
Vijfde vinger: mijn jaloerse familie
Ziet u wel, een hele hand vol!

Het klinkt bijna triomfantelijk en als ik goed naar haar gezicht kijk, dan lijkt het wel alsof ze zeggen wil: Ziezo, daar heb je niet van terug, hé!
Ik knik. Dat is niet mis, zeg ik. Dat is inderdaad een hele hand vol. En die andere hand dan, als ik vragen mag?
Oh, dat zijn de zegeningen, zegt ze - en nu is het alsof haar gezicht begint te stralen.

Wilt u die ook horen?
Nou, als het niet teveel gevraagd is, wel graag ja, zeg ik,
nog stomverbaasd over deze onverwachte wending.
Nou, daar gaan we dan:
Eerste vinger: dat we nog elke dag genoeg te eten hebben
Tweede vinger: dat we zo'n mooi huis hebben
Derde vinger: dat ik niet nog meer ziektes heb
Vierde vinger: dat er altijd mensen zijn die mij helpen
Vijfde vinger: dat ik aan de andere kant rustige buren heb
Nou, dat is ook precies een hand vol, ziet u wel?

Ik kan dat niet ontkennen.
In stilte kijk ik naar haar beide, naar mij toegestoken handen. Het zijn twee handen die al heel wat verdriet hebben gedragen... Twee handen, die al heel wat tranen hebben weggeveegd... Twee handen die zich vaak tot een vuist hebben gebald.... Twee handen die weten wat 'leven' is....

En weet u wat ik nou zo mooi vind?
Nou? vraag ik.
Wat er gebeurt als je gaat bidden.
Als je gaat bidden?
Ja, als je gaat bidden dan gebeurt er iets met je handen. Kijk, dan gaat mijn rechterhand, die van de zegeningen, naar de linkerhand, ziet u wel? En dan vouw ik de vingers van mijn linkerhand, en dan komen dus eigenlijk al die zegeningen tussen de beroerde dingen te zitten.
Dan houd ik dus eigenlijk die vervelende tégen met mijn zegeningen, als u begrijpt wat ik bedoel.
En zo bid ik dan.
Dan zeg ik eerst tegen God waar ik over inzit en wat me pijn doet.
Maar daarna tel ik de zegeningen, begrijpt u wel, die vijf van mijn rechterhand. En dan zeg ik tegen God: Dank U wel, Here God, dat ik die andere hand ook nog heb! Die houdt de zaak mooi in evenwicht, vindt u niet?
En zo bid ik dan, begrijpt u wel?
Ik vouw de zegeningen gewoon tussen de beroerde dingen. En dan is het net alsof ze niet zo beroerd meer zijn!

Ik knik opnieuw.
Ik vouw mijn handen.
En in gedachten tel ik...tot tien.

Tel je zegeningen één voor één
Tel ze alle en vergeet er geen
Tel ze alle, noem ze één voor één
En je ziet Gods liefde dan door alles heen!

* Gelezen in ons kerkblaadje, mei 2011