Het blijft....
het is er,
altijd.
Gemis?
Verdriet?
Verlangen?
Het is niet in één woord te vangen...
Niet twee, maar één blond jongenskoppie,
alleen, onze kleine grote Joppie,
het woord tweeling
is nog slechts een droom...
Maar ik weet het wel
door hem, blijf jij ook een beetje
Jij bent er,
altijd.
Alleen, niet hier...
Hoop?
Vrede?
Verlangen?
Het is niet in één woord te vangen...
Daar...waar jij bent...
is het zóveel mooier dan hier...!
En ja, hier blogde ik bovenstaand gedicht al eens eerder...
13 opmerkingen:
Het blijft. Hij -Jonathan- blijft. Vooral altijd. Geborgen bij Hem. In jullie harten.
Wat een treffend gedicht. En ook wat een treffende foto bij de vorige keer dat je dit gedicht blogde. Maar wat mooi ook dat je ondanks de pijn en het verdriet het gedicht zo kan laten eindigen!
Lieve groet, Tineke
Dikke virtuele kus!
Big hug!
Lieve San, ik heb je al prive gemaild..maar deze foto is weer zo treffend en je ziet t zo zonder uitleg zelfs...t went nooit he...geen seconde.heel veel liefs van Juud
sterkte voor allemaal!
Het blijft pijn doen he, die lege plek bij jullie.
Wat heb je het weer 'mooi' verwoord en in beeld gebracht. Als buitenstaander voel je het even mee.
Lieve groet!
Wat een intens gedicht. Ik voel met je mee.
Vooral het laatste couplet onroerde me best wel.
En, hou vast hè: Er komt een weerzien.
Het verlangen om weerzien kan zo sterk zijn...
Ontroerend alleszeggend gedicht en foto!
Wat treffend, en tranen in mn ogen...
Veel sterkte en idd, daar is het zoveel mooier
Gerdine
Tranen hier....weer...heb veel aan je gedacht afgelopen weken. Zo moeilijk altijd weer, die maand augustus, feest vieren voor Job, met je hart dat zo verlangt naar nog zo'n mooi blond koppie wat er eigenlijk ook bij hoorde. Sterkte lieverd, wij kunnen ons niet voorstellen hoe mooie het straks is, het weerzien! Dikke kus, Anke
Is het heimwee misschien? Heimwee naar iets wat had kunnen zijn, een prachtige tweeling, heimwee naar hem omdat ook hij zo gewenst was?
Lieve Sandra, gelukkig is iedere dag een stapje dichter naar het moment dat je hem terug mag zien en oneindig lang mag knuffelen!
Ach meis, ik vind het zo erg dat je er nog zo verdrietig om bent. Geen idee wat ik kan zeggen om je beter te doen laten voelen omdat mij zoiets ergs gelukkig bespaard is gebleven. Heel veel sterkte en ik knuffel mijn boefjes nog es extra omdat ik door jouw gedichtje weer besef hoe gezegend ik ben.
Dikke knuf, Sannepan
Een reactie posten