Bijna 4...

Bijna 4 jaar ben je nou, m'n kleinste meisje.
Een cadeautje was je.
En een cadeautje ben je.
Het oefenen op de kleuterschool vind je zó leuk, en gaat je zo goed af. En hoewel je ook nog een tijdje naar de peuterspeelzaal bent geweest, en ik dan ook ochtendjes alleen was, voelt het nu zo anders.
Nu voelt het zo 'bijna' en 'straks'...
Bijna 4 jaar, straks zal je zoveel minder bij me zijn.
Nog even, en dan begint weer een nieuw stukje 'loslaten'...
Tussendoor probeer ik die momentjes dat we nog samen zijn, jij en ik, vast te houden. Vooral door samen dingen te doen. En dat doe je zo graag.
Zo gingen we van de week, toen je de herfst al wel rook, maar het weer nog zomer-achtig was, 'herfst-nootjes' zoeken - volgens jou.


Dat deden we 'bij Jonathan' (op de begraafplaats).
Ik was stil, en keek - naar jou


Met je mandje in je handje drentelde je over de paadjes langs de graven.
Alsof het de normaalste zaak van de wereld is,
dat je daar nootjes zoekt.


Terwijl ik zo stilletjes naar je keek, moest ik denken aan het gedichtje op je geboortekaartje:
Er zullen handen zijn die je dragen
en armen waar je veilig bent
en mensen die je zonder vragen
zeggen dat je welkom bent.


Nog heel even,
dan begint dat nieuwe stukje 'loslaten',
maar onze handen en armen,
zullen er altijd voor je zijn.