Over dienende liefde

Vanmorgen las ik deze post van Ann Voskamp, over hoe elkaar lief te hebben in een huwelijk. Ik warmde me aan haar woorden, en besefte weer hoe belangrijk het is om oog te hebben voor de manieren waarop onze mannen ons laten weten dat ze van ons houden. Niet alle mannen uiten dat met het wekelijks meebrengen van een bos rozen of parfum. Het toppunt van romantiek is niet altijd te vinden in uit uit-eten gaan en naar de bioscoop. Hoewel het heerlijk is, begrijp me niet verkeerd ;-) Maar als je alleen daar naar kijkt, kan je je soms ontmoedigd voelen, omdat je man dat soort dingen nooit doet (en jouw man dus volgens 'de maatstaven' niet romantisch is) en je in je hart wel eens jaloezie voelt naar die ene vriendin wiens man wel dat soort dingen doet en onderneemt, en waar je vriendin dan zo blij over kan vertellen.
Maar elke man is anders, elk huwelijk is anders, en elke man uit zijn liefde op zijn eigen manier. Het is aan ons, als vrouwen om die manier, zijn manier, te ontdekken, ontvangen en te koesteren.
Ik wil je aanmoedigen om je te focussen op je man, en oog te (gaan) krijgen voor de manier waarop hij zijn liefde aan jou toont.
Wees tevreden, en dank God ervoor. (en dat zeg ik ook tegen mezelf! ;-)


"The Farmer writes little with pens.
He’s a man who prefers to write his love letters with his life,"* schreef Ann in haar stukje, ik vind herkenning in haar woorden, met mijn Lief in gedachten, en ik voel me met haar verbonden.

* vertaling: 'De Farmer schrijft niet zoveel met pennen.
Hij is een man die er de voorkeur aan geeft om zijn liefdesbrieven met zijn leven te schrijven.'