Sedermaaltijd - vervuld, maar niet voorbij

Het voelt een beetje laat om er nog een blogje over te schrijven, maar het zoemt nog zo in m'n gedachten na, dat ik het toch nog wil doen, want vorige week kwam ik er gewoon niet aan toe; vorige week met pasen hebben wij voor het eerst in ons gezin een sedermaaltijd gegeten. Vorig jaar had ik er al eens over gelezen op de weblog van Janneke, en dit jaar met dat pasen dichterbij kwam, kwam het steeds vaker in m'n gedachten. En toen las ik deze blog van Ann Voskamp 'De beste paasmaaltijd, start een nieuwe traditie', waarin zij vertelde hoe zij als christenen het joodse Pesach vieren, met daarin verweven het blijde nieuws dat Jezus is gekomen als vervulling van waar het met Pesach om draait; het paaslam.
Het raakte me dat ik dat nu juist las, en bovenal omdat ze er een stap-tot-stap beschrijving bij had gezet.
Ik heb het opgeslagen, en ben op internet op zoek gegaan naar meer informatie. Ik vond heel veel, en ik was en ben ontzettend ontroerd geraakt door de diepe, heilige symboliek die God door het eten van zo'n sedermaaltijd, aan de mens duidelijk maakt(e). En vooral nu wij het mogen eten als gelovigen, die geloven in de vervulling van wat God beloofde door de eeuwen heen.
Lees hier meer over Pesach en de vervulling ervan, het is 1 pagina, maar toen ik het had gelezen wist ik me een stofje op een weegschaal; wat hebben wij een grote God.

Met al die informatie ben ik aan de slag gegaan, en heb ik geprobeerd om, op een manier die bij ons gezin past, inhoud te geven aan een sedermaaltijd.
In de wetenschap dat ik wellicht te kort schiet in bepaalde dingen, omdat deze manier van pasen vieren nog heel nieuw is voor mij, wil ik toch delen hoe onze sedermaaltijd verliep.


Samen met de meisjes stak ik de kaarsen aan.
'Jezus is het Licht van de wereld'

We dankten voor de eerste beker met wijn (druivensap) en deden dat met de woorden die Jezus sprak tijdens het avondmaal:
Gezegend bent U
Here onze God,
eeuwige Koning,
Schepper van de vrucht van de wijnstok.

Onder de borden van de kinderen had ik een briefje gelegd, maar daarop een vraag, zoals dat de gewoonte is bij de Joden dat de kinderen 4 vragen stellen tijdens de sedermaaltijd.
Job begon: Waarom eten we matzes vanavond?
We eten matzes om ons te herinneren aan het feit dat de Israelieten geen tijd hadden om brood met gist te maken en te laten rijzen. Want als God hen zou roepen om te vertrekken naar het beloofde land, moesten ze meteen klaar zijn om te gaan.
Voor ons als christenen, herinnert het er ons aan dat we opmerkzaam moeten leven, we moeten altijd klaar zijn als God ons roept. Want als Jezus terug komt op de wolken zal dat onverwachts gebeuren, zoals een dief in de nacht. Zo snel als je met je oog knippert, zo zal Jezus terug komen op de wolken, en iedereen die Jezus offer heeft aanvaard, zal Hem met blijdschap tegemoet gaan.

We lazen het verhaal uit de kinderbijbel over de uittocht van de Israelieten en het eerste Pesach.


Vanavond eten we matzes, een brood zonder gist. Gist maakt een brood groter, blaast het op. Zo is het ook met de zonde. Zonde, zoals boosheid, trots en leugen zorgen ervoor dat we elkaar pijn doen, niet willen vergeven en niet gehoorzaam zijn.
Vanavond eten we brood zonder gist, en denken aan Jezus, die was als een brood zonder gist, Hij heeft nooit gezondigd. Hij is altijd geduldig, vol liefde en gehoorzaam aan Zijn Vader.

We braken een matze en zeiden: Omdat Hij verbroken is voor ons.

Sara vroeg: Waarom eten we bittere kruiden?
Omdat God, in die nacht lang geleden toen de Israelieten voor het eerst het Pesach vierden, zei: met bittere kruiden moeten zij het eten. Om hen te herinneren aan die moeilijke tijd in Egypte, waar God hen van verlost had.
Zoals voor ons de kruiden bitter smaken, zo zijn onze zonden bitter voor God. Bij het eten van de bittere kruiden denken we eraan dat Jezus de prijs voor onze bittere zonden heeft betaald.

We aten matze met bittere kruiden, ik had geen mierikswortel kunnen vinden, en daarom had ik gemberwortel genomen, het was erg bitter en de smaak bleef lang hangen, zo is dat ook met de zonde. De kinderen vonden het vies, en het was bijzonder hoe snapten en verwoorden op dat moment dat zoals zij afschuw voelden voor de bittere smaak, God afschuw voelt voor onze zonden.

Loïs vroeg: Waarom dopen we peterselie in zout water?
-We pakten allemaal peterselie en doopten dat in zout water-
Omdat de Israelieten zoute tranen huilden in de slavernij. En ook omdat de vaders van het volk Israel een kwast in het bloed van het lammetje doopten. Daarmee verfden ze de deurpost rood, en ging de engel van dood en straf aan hun huis voorbij. Zonder dat er bloed wordt vergoten, is er geen vergeving van zonde.

-We doopten de peterselie in de charoset-

Maar nu is er hoop! Zelfs als het in zout water gedoopt is, zelfs als we soms hier op aarde zoute tranen huilen van verdriet of pijn, is er hoop voor de toekomst. Omdat het bloed van Jezus gevloeid heeft. We vegen onze tranen weg, en zijn blij, want we hebben nieuw leven, in Jezus Christus.

We aten de matze met peterselie, en dat smaakte een stuk beter dan de vorige met bittere kruiden.


De beker van Elia.
In het midden van de tafel staat een glas druivensap, dat de Joden neerzetten voor de komst van Elia. De Israelieten geloven dat hij zou komen, om de komst van de messias aan te kondigen. Dit glas herinnert hen eraan om uit te zien naar de messias.
Maar God zegt in de Bijbel, in Matt. 11:14 dat Johannes de Doper 'de Elia is die zou komen'. Johannes de doper heeft de komst van Jezus verteld aan de mensen. De messias is gekomen. Hij leeft en wil ons eeuwig leven geven. De hoop is vervuld. Daarom mogen wij drinken uit de beker.

En de tweede beker ging rond.

De vierde vraag was: (legt hoofd in handen) Waarom eten we dit liggend?
Omdat Jezus, het Paaslam, ons vrij heeft gekocht. We zijn niet langer slaven (van de zonde) maar kinderen van de Koning der Koningen. De Joden moesten het eerste Pesach met hun jas en schoenen aan eten, omdat ze nog slaven waren, en bijna op weg gingen naar het beloofde land. Wij mogen vieren dat we geen slaven meer zijn, maar vrije mensen, daarom kunnen we in alle rust eten.


Zoals de Joden het bloed van het Lam op hun deurpost nodig hadden, zodat de engel van de dood hun deur voorbij zou gaan, zo hebben wij het bloed van Jezus nodig om onze zielen te redden van de eeuwige dood. Jezus is het Lam van God.
Zoals Johannes de doper uitriep: 'Zie het Lam van God, die de zonden van de wereld wegneemt'. (Joh. 1:29) Jezus gaf Zijn leven vrijwillig, Hij zei: 'Niemand neemt mijn leven af, maar ik geef het uit mezelf.'

Wat betekent dat?
Dat betekent dat Jezus alles wist, wat er zou gaan gebeuren.
Dat betekent dat Hij het wist toen Hij de boom plantte, waarvan Zijn kruis gemaakt zou worden.
Dat betekent dat Hij ijzer in de aarde schiep terwijl Hij wist dat daar spijkers van gemaakt zouden worden.
Dat betekent dat Hij Judas in een baarmoeder schiep, en hem liet groeien, terwijl Hij wist dat Judas hem verraden zou....
Hij hoefde het niet te doen, maar Hij deed het.
Ze hadden Zijn handen gebonden, en soldaten moeten Hem leiden, maar dat was niet nodig. Jezus is vrijwillig voor de mensen gestorven aan het kruis.
Uit liefde.

(Uit een boek van Max Lucado)

3e beker: Toen Jezus uit de derde beker dronk, heeft hij het avondmaal ingesteld, als teken van de verlossing van onze zonden. (We lazen het verhaal van het laatste avondmaal)
Joden drinken 4 bekers, en bij de 4e beker zetten ze de deur open, en kijken vol verwachting of de Messias al komt. Maar Jezus heeft die vierde beker niet gedronken. Hij is immers de Messias die gekomen is. Bij de vierde beker zei Jezus toen: Want Ik zeg jullie, vanaf nu zal ik niet meer drinken van de vrucht van de wijnstok tot het Koninkrijk van God, het nieuwe Jeruzalem, gekomen is.
Daarom drinken we uit deze derde beker, en met hoop in ons hart mogen we zeggen:
Toost: Volgend jaar! In het nieuwe Jeruzalem!

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Daarna haalde ik de andere schalen uit de keuken, met aardappelballetjes, gekookte en gekruide wortelballetjes en salade. De kinderen lazen hun vraag nog eens op, en probeerden het antwoord terug te vertellen. Ook de sederschotel, het bord van de sedermaaltijd dat de symbolen bevat die terugwijzen naar de uittocht uit Egypte, met linksboven het ei en met de wijzers van de klok mee: lamsboutje, charoset (zoet), selderij, peterselie en mierikswortel (bitter), werd nog eens gememoriseerd.
Lief en ik waren het erover eens; een nieuwe traditie is gestart.
En weet je, het ging niet perfect ofzo, Sara vond het lang duren en zei dat ook halverwege, en bij Loïs moest haar vraag in het oor gefluisterd worden omdat ze nog niet kan lezen ;-) en ik moest veel te vaak op m'n briefje kijken waar ik was ;-)

Al langere tijd heb ik het gevoel dat ik 'iets' mis in onze christelijke feesten. Kerst; overal kerstbomen, glitters, ballen, gezellig-samenzijn en veel en lekker eten en natuurlijk nog een kerststal en een (kinder)kerkdienst. En als kind brak ik er m'n hoofd al over hoe het nu toch mogelijk was dat we op Goede Vrijdag herdenken dat Jezus is gestorven, en Hij op Paaszondag al weer is opgestaan, terwijl Hij had gezegd dat Hij 3 dagen in het graf zou zijn!?!? Niemand kon het me uitleggen, en ik voelde me verward; hoe zat het nou, wie had er nu gelijk?
Ik werd er stil van om te lezen hoe en wanneer het kerstfeest is ontstaan (als winterfeest). En wat bijzonder om erachter te komen dat Jezus op woensdagmiddag is overleden, 's avonds is het graf is gelegd en op zaterdagavond is opgestaan, en de vrouwen dus op zondagmorgen een leeg graf aantroffen. (lees de uitleg hier)
De eerste christenen vierden geen kerst, (een verjaardag vieren komt van de grieken) maar zij vierden elk jaar het Pesach, met daarin de rijke boodschap van Jezus die alles heeft vervuld.
Nu wil ik niet zeggen dat ik geen kerst meer wil vieren, maar ik ben er persoonlijk tijdens m'n zoektocht wel erg van geschrokken wat er door de eeuwen heen allemaal om kerst en pasen heen is bedacht, gemaakt en verzonnen wat veelal van heidense oorsprong is.
Vermenging.
Waarom?
Het was niet nodig.
Pesach,
vervuld, maar niet voorbij.

* Het grootste gedeelte van de tekst voor tijdens de sedermaaltijd heb ik overgenomen van de weblog van Janneke en Ann Voskamp, de link naar die pagina's vindt je hier en hier.