De blessing die Nizeyimana heet...

Anderhalve week geleden werd ik gebeld door Compassion dat één van mijn schrijfkinderen, Kevin uit Guatemala, is uitgeschreven uit het project (wat ze verder uitlegde) en dat ik daarom niet meer met hem kan schrijven. Kevin was bijna even oud als Job, en daarom ook een beetje 'zijn' Compassion vriendje. Ik stuurde vaak tekeningen van Job mee, en heel af en toe schreef hij zelf iets. Helaas schreef Kevin zelf heel weinig, en we hebben dan ook te weinig tijd gehad om een echte schrijfrelatie te ontwikkelen. Ik vind het verdrietig voor Kevin en zijn familie, maar besef dat het enige wat we nog voor hem kunnen doen, is aan hem blijven denken in onze gebeden.

Meestal is het zo, in zo'n situatie, dat ik dan ook met het nieuwe kindje mag gaan schrijven, maar in dit geval vroeg de mevrouw van Compassion of ik het goed vond, dat dat deze keer anders zou gaan; ze had die week een kindje aan een financiele sponsor toegewezen en ook een schrijfsponsor geregeld, maar er was iets misgegaan met de financiele sponsor, waardoor het kindje nu wel een schrijfsponsor had, maar nog geen financiele sponsor. Ze zouden dit kindje dan onder de naam van de sponsor van Kevin zetten. Ik toonde begrip voor de situatie.
Nu was het leuke met de financiele sponsors van Kevin, dat ik via de mail contact met hun had. Ze hadden contact opgenomen met Compassion met de vraag of zij voor een schrijfsponsor wilden zorgen voor hun kindje, omdat ze het schrijven zelf moeilijk vond, en ze had aangegeven bij Compassion dat ze graag op de hoogte wilden blijven hoe het met hun sponsorkindje ging. Ik vond dat erg leuk, en ik besefte dat ik dat wel zou gaan missen. Het schrijven is mijn passie, en het is zo leuk om te mogen delen met de financiele sponsor hoe het gaat. Ik mis dat wel eens bij mijn andere schrijfkinderen.
Ik schreef de sponsor van Kevin een soort van afscheidsmail, waarin ik haar bedankte voor het leuke contact en het feit dat ik met Kevin had mogen schrijven.
Ik deelde nog met haar dat ik nu door Compassion op de wachtlijst was gezet voor een jongetje (uit 2003 ivm Job) uit Rwanda, omdat dat al een paar jaar een verlangen van m'n hart is, sinds ik daar een keer in een Compassionmagazine een artikel over las en aangrijpende foto's over had gezien. En dat ik erop vertrouwde dat God op Zijn tijd een Rwandees jongetje op m'n pad zou brengen.
De sponsor van Kevin schreef me dat ze het wel jammer vond dat ik niet met hun nieuwe kindje zou gaan schrijven, maar dat ze ook begrip had voor de situatie mbt het andere sponsorkindje.
En weet je wat?
Toen besloot ze om een extra stap te nemen.
Toen besloot ze om extra ruimte te maken in haar hart.
Toen besloot ze om ruimte te maken in haar portomonee.
Toen besloot ze om nog een kindje uit armoede te bevrijden.
Een jongetje uit Rwanda...


Ik had Nizeyimana op de site gezien, en hij had mijn hart geraakt. En ik kan niet eens uit leggen waarom; ik heb vaak iets met een naam, een situatie of iets in de uitstraling, maar nu wist ik het niet, maar naarmate ik langer naar zijn foto keek; kreeg ik steeds meer het gevoel; dit is 'em! ;-)
De sponsor en ik hadden nog heel regelmatig mailcontact, en ik vertelde haar dat ik Nizeyimana had gezien op de site. Zij keek ook op de site, zag dat hij al langer dan een half jaar op een sponsor wachtte, en mailde Compassion dat ze hem wilde sponsoren...

Binnen een paar dagen had ik de gegevens en de foto van Nizeyimana in huis, en hangt zijn fotootje erbij in onze Compassionwall. Inmiddels is er al een online brief en een geschreven brief naar hem onderweg.

Ik ben ontroerd. God heeft me de wens van mijn hart wel op een hele bijzondere manier gegeven. Ik ben zo dankbaar, dat God op zo'n bijzondere manier tot het hart van de sponsor heeft gesproken, en dat ze die extra stap heeft genomen, en is opgestaan om Nizeyimana's sponsor te worden!!

En weet je wat ook zo bijzonder is?
Die moeilijke Rwandese naam (na een week kan ik hem nu eindelijk uitspreken ;-) heeft een hele mooie betekenis. (leerde ik van iemand van Our Compassion, die een Rwandese man heeft)
Nizeyimana betekent: Ik geloof in God.
Bijzonder, als je bedenkt dat de ouders van Nizeyimana waarschijnlijk de genocide in Rwanda van dichtbij hebben meegemaakt.
Wat een getuigenis om je zoon dan zo'n naam te geven.
Nizeyimana.
A blessing.

Voor meer Count your blessings, kijk bij Anki.