Viool

Een jaar geleden ongeveer, toen ze nog als kleuter voorin de kerk zat als de kinderliedjes gezongen werden, wees ze met haar vingertje en zei met een soort van stellige zekerheid: 'Kijk mama, wat die mevrouw daar speelt, dat wil ik ook leren spelen als ik groot ben'.

Sinds gister klinkt er vioolspel door ons huis. Nou ja, spel... ze oefent en probeert en verzint zelf liedjes.
Zoals: 'Mama, ik heb een liedje verzonnen, moet je horen, het lijkt net of ze ruzie met elkaar maken.
*met een bromstem* "Ik-kan-het-goeder",
*met een piepstemmetje* "Nee-ik-kan-het-goeder!",
*bromstem* "Ik-kan-het-goeder",
*piepstem* 'Nee, IK!"
en dan ondertussen krast de strijkstok afwisselend hoge en lage tonen.
Vanmorgen liep ze ook al enthousiast te spelen en toen kletterde hij per ongeluk op de grond, dat had ik aan zien komen dat dat een keer ging gebeuren...
Ja, een stuk van de krul eraf. Vreselijk vond ze het. Gelukkig vond mama in de schuur een pot houtlijm en een klem. Ook weer opgelost. Ze is meteen een stuk voorzichtiger. Toen de viooljuf gister vroeg waarom ze viool wil leren spelen zei ze: 'Nou er is bij ons een mevrouw in de kerk die viool mee speelt en het heel goed kan, en als ik groot ben, dan kan ik ook mee doen.'
Dus. Ik bedoel maar; je kan maar een doel hebben om naar toe te werken he ;-)
Ik ben benieuwd hoe het zal gaan, of haar liefde blijvend is ;-)

Ik vind het nu al gaaf ;-)