Op de foto

Vorig jaar las ik onderstaand stukje op de blog van Francine:

"In je gedachten zijn fotos een soort van stilgezette spiegel; eentje waar je eindeloos je eigen negatieve kanten in aanwijst. Maar weet je?

Dat kan de wereld echt helemaal geen reet schelen. Echt niet.

Niemand ziet je flabbige armen als je je kind tegen je aan trekt.
Alleen jij.

Niemand ziet je scheve tanden in de schaterlach waarmee je het leven omhelst.
Alleen jij.

Dus ga gewoon op de foto. Geloof me, iedereen weet al hoe je eruit ziet. Je kinderen willen foto's van hun moeder. Je moeder wil foto's van haar kind. Gun jezelf en de mensen die van je houden een beeld van de jou die het leven leeft."

En daarna was ik uit het veld geslagen.
Eigenlijk moet je het hele blogje even lezen.
Ze sloeg zo de spijker op z'n kop... ik ga niet zo graag op de foto,
grijze haren,
m'n buikje ;-)
m'n-altijd-uit-m'n-haar-piepende-oren...

Maar sinds ik die laatste alinea van haar heb gelezen, is er iets veranderd.
Loop ik niet meer weg voor de camera, vooral niet als m'n kinderen aan het fotograferen zijn.
Want ik wil niet, dat zij, net als ik, later,  niet graag op de foto gaan,  omdat ik hun voorbeeld daarin was.
Soms vergeet ik nog wel eens dat daden meer zeggen dan woorden.
En wat 'vertel' ik als ik hen afweer of snel weg loop als ze mij op de foto willen zetten...?

Vandaag was een prachtige dag.
Ik liep met Michal in de tuin, verzorgde wat bloemetjes en de konijntjes,
schommelde en speelde met m'n kleintje.
Job liep in de tuin om de bloemetjes te fotograferen.
En mij.
Ik dacht, bewust,  weer aan wat ik had geleerd,  en ik liep niet weg ;-)