Poetsers en/of opruimers ;-) (2)

Ha leuk, wat een reacties op mijn blogje over poetsen en opruimen!
Wat een opluchting dat meer vrouwen mijn-niet-zo-poets-grage-genen herkenden. ;-)
Leuk dat sommigen ook tips deelden, daar komt nog een ander blogje over, dat is nog niet helemaal uitgebroed merk ik ;-)
En terwijl ik daar zo over nadacht, dwaalden mijn gedachten af naar mijn ervaringen in 2009 toen ik bij ons sponsorkind Jonathan in de Dominicaanse Republiek op bezoek was.
De moeder van Jonathan, Josie, en ik hadden meteen een klik met elkaar.
Zo woonden ze:

(Ik -rechts- sta hier te praten met Josie, met/via de tolk)

Op 18 juni 2009 schreef ik dit:
"Ik ga buiten onder de boom zitten met Jonathans vader en de kinderen. Na een tijdje ga ik binnen bij de moeder kijken of ik kan helpen. De afwas was al gedaan en nu was ze het huis aan het vegen met Yandi aan haar benen. Ik nam de bezem van haar over, en besefte dat het me nog niet eens was opgevallen dat er overal rommel en papiertjes lagen. Ik bedacht me dat poetsen hier veel minder belangrijk is. Aan een betonnen vloer valt ook weinig te poetsen en het huis is veel kleiner natuurlijk. Het is ook minder belangrijk. Alles en iedereen is zo relaxt, om jaloers op te worden. Dat is echt een van de mooiste aspecten hier, rustig en altijd vriendelijk voor elkaar."


(Samen de was doen)
Tja.
Wat dat betreft maken we het ons ook allemaal maar ingewikkeld natuurlijk met zoveel (dure) kleding, grooote huizen met veel kamers, blinkende badkamers en spullenspullennogmeerspullen.
Moet allemaal gewassen (en liefst nog gestreken), gezogen/gestoft/gedweild/gepoetst en afgedaan worden.
En iedereen doet dat ongeveer. Ieder voor zich. In z'n eigen huis.
Ik weet het; dat hoort gewoon zo, en is onze cultuur (geworden). En toch...
Ik weet dit moment nog zo goed. We moesten iets huishoudelijks doen, en dat zou dan gefilmd worden. Maar ik voelde me wat ongemakkelijk bij het idee; we konden niet met elkaar praten vanwege de taalbarriere, en ik had zelden een handwas gedaan ;-) Toch werd dat één van de mooiste momenten van mijn bezoek. Ik heb er vaak met heimwee aan terug gedacht,  eenmaal weer terug in Nederland, m'n wasmachine volduwend. We konden elkaar met woorden (zonder tolk) niet begrijpen, maar door samen eenvoudige huishoudelijke klusjes te doen en met de kinderen bezig te zijn, groeide onze band.
Weet je wat mij wel wat lijkt?
Een poets-vriendin.
Zo iemand die net zo a-poetserig is als ik, ongeveer.
En dat we dan 2x in de maand een dagdeeltje afspreken ofzo; de ene keer bij haar, de andere keer bij mij.
En dan beginnen we met poetsen, en na een uur (of 2) is de poetszin bijna op, dus drinken we gauw een bakje thee. Daarna kunnen we weer even verder. Ondertussen kletsen we over family-life, geloof en nogmeervanalles.
Als het weer genoeg is geweest, kiepen we met een zucht van opluchting de emmers weer leeg, en kruipen nog even met een pot thee op de bank, of met mooi weer; in de tuin!
Echt, samen-poetsen gaat me stukken beter af. Gister nog heb ik samen met m'n schoonmoeder het tuinhuisje gepoetst, want zondag komt schoonzus weer thuis uit Angola, en zal van haar verlof vast weer heel wat nachtjes in ons tuinhuisje doorbrengen. De eerlijkheid gebied te zeggen dat ik alleen maar heb gestofzogen (is dat een woord? hier heeft mijn zeeuwse taalopvoeding vast weer ruzie met het ABN...Je weet wel; met de stofzuiger ;-) wat met een nat doekje heb gefladderd en een borstel door het pleetje heb gehaald (want: baby tussendoor :s) en zij al de rest, maar echt, door het met z'n tweeën te doen, wordt poetsen stukken leuker.
Wie vindt dat ook?
Of vindt je het juist genant om met een ander je boeltje te doen?