Compassionlog #juni

Tja, het zou bijna saai worden, als het niet zo leuk was ;-)
Afgelopen week kreeg ik weer een brief van Aaron (11) uit de Filipijnen, waar ik al eerder over schreef. Eigenlijk 2 brieven in één, een antwoordbrief (waarin hij mijn brief beantwoord) en een 'gewone', gedateerd op 14 maart. Alles bij elkaar vier A4-tjes, dus ik was bij voorbaat al onder de indruk toen ik dat zag. Zo'n lange brief heb ik nog nooit gekregen. Hij schrijft dat hij blij is om me weer te schrijven, maar dat lees ik ook tussen de regels door. Hij heeft z'n rapport gehad, en hij is er trots op, want hij heeft goede cijfers gehaald, het enige waar hij dan wel weer teleurgesteld over is, is het feit dat hij niet bij de top 10 van zijn klas zit. (dat is echt Aaron he, om dat zo te zeggen ;-)) Hij gaat nu naar groep 8. Hij wil zich in zijn brieven ook regelmatig voordoen als een keurig kereltje, en schrijft dan dat hij goed naar zijn ouders luistert, en dat hij thuis helpt met (af)wassen, de tuin vegen, bedden opmaken en zijn schoolspullen opruimen/huiswerk maken. Goedzo kerel ;-) Hij vraagt zich af waar onze kinderen zich op het moment mee bezig houden, in wat voor groep ze zitten en wat ze voor school moeten doen. Verder bedankt hij me voor de voortdurende ondersteuning, hij is blij dat hij mijn sponsorkind is en trots dat ik zijn sponsor ben. Hij hoopt en bid dat ik er altijd voor hem zal zijn. *dat raakt me dan zo, en ik hoop maar dat zijn betalende sponsor hem nog lang zal ondersteunen, zodat ik brieven kan blijven schrijven met dit prachtige kereltje!* In zijn tweede brief schrijft hij nog 'dat hij en zijn hele familie blij zijn als er weer een brief van ons komt'. En hij vertelt dat ze moesten vluchten bij de tyfoon, naar een evacuatie centrum, en iedereen was bezorgd om elkaar. Iedereen van zijn familie is bewaard gebleven. Hij reageert ook op m'n brief over de sneeuw, hij wenste wel dat ze op de Filipijnen ook eens een keer winter kregen, het lijkt hem wel eens leuk om een sneeuwbal te maken ;-)

***

Vandaag kreeg ik een foto + brief van ons sponsorkind Jonathan (15) uit de Dominicaanse Republiek. (ik heb hem en zijn gezin in 2009 ontmoet) Eind vorig jaar zag het er naar uit dat we hem niet langer meer konden sponsoren, omdat zijn project gesloten zou worden. We besloten om hem nog snel een laatste gift te sturen dan. Met hulp van een lieve vriendin uit Zwitserland, hebben we de familie wel 250 euro kunnen sturen. Daarna kregen we het bericht dat we Jonathan gelukkig tóch konden blijven sponsoren, hij kon naar een project in de buurt. Dubbel blij dus ;-) van het geld hebben ze kleding en bouwmaterialen voor het huis gekocht, schreef Jonathan. Op de foto is het gezin te zien, in hun nieuwe, nog af te bouwen, huis. Wat ik er van kan zien is het wel 3x zo groot als het huisje waar ze in woonden toen ik hen in 2009 bezocht. Jonathan, zijn zusje en een broertje staan niet op de foto.

***

Dit is Sandra, ze is 13 jaar, en sinds een paar dagen ben ik haar schrijfsponsor. Toen ik haar gezicht op de profielfoto zag, wist ik meteen dat ze uit Bolivia komt, grappig dat je dat in de loop van de jaren een beetje leert herkennen, aan bepaalde lichamelijke/kleding/achtergrond kenmerken kan je dat vaak afleiden.

***

Hier zie je Kari, een voormalig sponsorkind, die 2x per maand brieven rondbrengt aan kinderen uit het project. Prachtige beelden van het mooie Thailand, en blije gezichtjes van kinderen die een brief krijgen. Het is voor Kari een 7 uur durende trip! Respect!



***

Om de anderhalf of twee jaar, krijg je een nieuwe foto van je sponsor/schrijfkind, en per land is dat weer verschillend wanneer ze die maken. Momenteel krijg ik veel nieuwe foto's binnen; van kinderen uit Peru, Ghana, Rwanda en Honduras kreeg ik onlangs een nieuwe foto. Erg leuk om te zien hoe de kinderen groeien en veranderen.

***

Vandaag heb ik Luis (11) uit Colombia een brief geschreven, ik kreeg onlangs zijn eerste brief in de bus, die was al geschreven toen hij nog niet aan mij gekoppeld was, maar mijn naam is mbv typex nog boven gezet. Het ene kind schrijft makkelijker/liever dan het andere, en dat is meestal wel te merken/zien. Luis is er eentje die graag schrijft, en leuk kan tekenen. Een paar stukjes uit zijn brief: 'Ik voel me blij dat ik je door deze brief kan groeten en je nieuwe dingen over mezelf kan vertellen. Het gaat goed met me op school en ik heb plezier met mijn klasgenoten. Thuis woon ik met mijn ouders, 3 broers/zusjes, twee tantes en wat nichten/neefjes. We hebben een goede communicatie/verstandhouding met elkaar, en we leven op een boerderij, daar werkt mijn vader. We hebben een rustig leven, en ik hou het meest van de tuin, die is heel groot en op de middagen voetbal ik daar vaak met mijn neefjes. De boerderij ligt naast de stad/dorp, dus ik kan er makkelijk heen. Ik wil je ook vertellen dat ik binnenkort op kamp ga, en als God het wil, ga ik daar veel leren over de Bijbel, we hebben er Bijbel-quiz en spelletjes.' Hij schrijft zo beeldend dat ik het helemaal voor me zie. Hij schreef ook nog: 'Ik zou het zo fijn vinden als je me schrijft, en me nieuwe dingen over jezelf verteld'. Hij heeft jaren nooit een brief ontvangen... soms zou ik zo graag een vlieg op de muur willen zijn in zo'n Compassion project, en dat gezichtjes zien van de kinderen als hun naam wordt geroepen dat er weer, of voor het eerst, sinds jaren, een brief voor hen bij is! ♥

***

Paul (15) uit Kenia is het eerste kind waar ik afgelopen augustus via mijn Amerikaanse account mee mocht gaan schrijven. Onlangs ontving ik zijn 2e brief, en vandaag heb ik hem terug geschreven. Hij reageerde op mijn brieven; dat is altijd leuk! Hij heeft, voor een tienerjongen, een keurig handschrift trouwens. Hij vertelt veel, en op het laatst, na onderstaande Bijbeltekst, stond er een indringende vraag: wat haat je? Nou, daar moest ik even over nadenken zeg. Dat woord gebruik ik zelden eigenlijk, en er zijn niet veel dingen die ik haat. Maar, liegen, daar heb ik wel een hartgrondige hekel aan, en het doet wat me me als het gebeurd. En.. ja, oorlog. Wij leven in vrede, dus het zijn 'alleen maar' verhalen, foto's en filmpjes die je ziet. Maar dat is vaak al zo hartverscheurend....
Verder deelde hij met mij zijn Bijbeltekst die hij op het project had moeten leren, en die kwam uit Spreuken 6:16-19 'Zes dingen haat de HEER, zeven dingen zijn hem een gruwel: ogen die hooghartig kijken en een tong die liegt, handen die onschuldig bloed vergieten en een hart dat op het kwade zint, voeten die zich naar de misdaad reppen en getuigen die bedriegen, altijd liegen,
en zij die stoken tussen broers.' (uit de jongerenbijbel) Ik had deze indrukwekkende tekst nog nooit gelezen. Het is een soort andere versie van de tien geboden ofzo. Ik ben benieuwd of hij er nog iets over terug schrijft.