Ik heb er geen woorden voor... maar naast de verhalen en beelden, is me bij gebleven hoe meisjes in zo'n situatie terecht komen. Armoede. In de Filipijnse cultuur is iedereen in het gezin verantwoordelijk voor elkaar. Iedereen helpt mee om elke dag te eten te krijgen. Je zag jongens de vuilnisbelten afstruinen, en als ze vroegen waarom ze niet naar school gingen, dan zeiden ze dat er thuis toch eerst eten moest zijn. School komt op een tweede plaats.
"De kinderen zien dat hun ouders moeite hebben met rondkomen en er toch alles aan doen om hen te eten te geven. Ze willen dus iets terugdoen voor hun ouders, ze willen hun ouders ook helpen.
Dus zodra ze wat ouder zijn, zo rond de puberteit, hebben ze misschien wel door dat de porno niet normaal is, maar door in de industrie te blijven, kunnen ze geld verdienen voor hun ouders. Die cultuur houdt het circuit in stand." (BRON)
Een mevrouw die in de documentaire aan het woord komt, vertelde dat er een meisje was die ze wilde helpen om uit het circuit te komen, maar die weigerde, omdat, als zij er mee zou stoppen, het gezin geen inkomsten meer zou hebben, en ze dan wellicht haar jongere zusje zouden sturen om haar plaats in te nemen...
IJM, Terre des hommes en nog meer organisaties die die meisjes bevrijden doen werk dat nodig is, en het is belangrijk om hen daarin te steunen. Maar wat het meisje zei uit het bovenstaande voorbeeld liet me niet los. Als voor het ene geredde meisje, een ander meisje terug komt... hoe kan je dat voorkomen...?
Ik moest denken aan die uitspraak:
'Geef een mens een vis en hij eet één dag, leer een mens vissen en hij eet een leven lang.'
En ik dacht aan Compassion; die kinderen in armoede een kans op een toekomst geeft, oa op de Filipijnen, wat zich ook vaak uitstrekt tot in het gezin van het kind. Maar nog meer dacht ik aan Wakibi. Als ouders de kans krijgen om een zelf een onderneming op te starten of uit te breiden, kunnen ze voor hun kinderen zorgen, hun kinderen naar school laten gaan, ipv dat de verantwoording voor het inkomen op kinderschouders komen....
En wij, aan de andere kant van de wereld, kunnen hen die kans daarvoor geven!
Met die gedachte vond ik Puralyn. Ze is een moeder van 29, woont in Manilla, getrouwd en met 3 kinderen waarvan er 2 naar school gaan. Ze heeft een lening aangevraagd om meer voorraad in te kopen voor haar winkel.
Waarschijnlijk gaat het met Puralyn en haar gezin 'gewoon' goed, ze heeft haar winkel al 10 jaar.
Voor mij staat ze vandaag symbool voor de vrijheid en kansen die ik wens voor ieder kind.
IJM; until all are free.
2 opmerkingen:
Dank je wel, dat jij me hier bij stil zet.
Al lezend herken ik veel en je zet me verder aan het denken. Bedankt voor de tip, ik kende Wakibi nog niet. Zat te zoeken naar organisaties die dit soort hulp bieden, om dezelfde reden die jij nu noemt...
Een reactie posten