In september 2019 was het dan zover; ik kreeg bericht dat 'onze (tweede) Jonathan' het Compassion project ging verlaten; hij zou die maand 20 jaar worden. Ik wist al jaren dat het er aan zat te komen, maar het was toch een gek idee; we zijn 13 jaar zijn sponsor geweest!
(in 2014 was er sprake van dat we vervroegd afscheid moesten nemen, ivm sluiting van zijn project, maar hij is toen overgeplaatst naar een ander project.)
Het gaat goed met hem; hij studeert voor Biologie leraar.
Links zie je de eerste foto die we van hem kregen, en rechts de laatste.
Ik ontving een laatste mooie brief van hem. Hij schreef dat hij het enerzijds moeilijk vond om deze periode af te sluiten ('want dan kunnen we geen brieven meer schrijven') maar anderzijds ook vooruit kijkt. En ook terug; hij refereerde aan mijn bezoek in 2009, en aan de liedjes die we op het strand bij m'n gitaar hadden gezongen, over meer gaan lijken op Jezus en dicht bij Hem willen leven. Het ontroerde me dat hij die herinnering ophaalde.
We blijven voor altijd 'ver-weg-familie' van elkaar ♥
Ik besloot al snel dat er een nieuw jongetje met de naam Jonathan zijn plekje in zou nemen. En deze keer uit Afrika, uit Uganda, wánt ik had me opgegeven voor de Compassion sponsorreis naar Uganda in 2020, dus dan zou ik hem meteen kunnen zien!
Compassion NL had geen Ugandese jongetjes in het bestand met die naam, dus keek ik op de Amerikaanse site. Daar stonden er wel 10! Na een paar dagen van bidden en denken maakte ik m'n keus.
Jonathan is 4 jaar en woont in het noorden van Uganda.
En ik vind het echt een ongelofelijk idee... dat ik hem over iets meer dan 2 weken al ga zien!
*wordt vervolgd* ;-)
**Sinds 2006 sponsoren wij een kind met de naam Jonathan, ter nagedachtenis aan ons zoontje Jonathan* die we in 2003, vlak na de geboorte verloren hebben. We vinden het een mooie gedachte, dat we, op deze manier, indirect, voor een Jonathan kunnen zorgen.**
