"En nu, wat verwacht ik, o HEERE!
Mijn hoop, die is op U."
-Psalm 39:8
Vorige week is mijn moeder overleden.
Ze was al langere tijd ziek. Al meer dan 20 jaar stempelde kanker haar leven.
Periodes van klachten, onderzoeken, diagnose, behandelingen en beter-verklaard-zijn wisselden elkaar af.
De laatste jaren kwam het steeds sneller terug, en realiseerden we ons steeds meer en meer dat het lichaam niet oneindig behandelingen aan kan. Al wil je dat eigenlijk niet weten, en blijf je hoop houden, lichtpuntjes zoeken, zeker als je ziet dat zij dat ook doet, al was ze verder heel gesloten over haar ziekte(proces) en wat dat met haar deed.
Zij was het, die me de sjaal met een verhaal gaf, 3 jaar geleden, waar ik HIER over schreef. Ze had de sjaal gekregen in het ziekenhuis, bij de bestralingen-behandelingen.Vanwege de voor haar negatieve herinnering, wilde ze het ding niet meer zien. Ze vroeg of ik hem wou hebben. Ik twijfelde even, vanwege haar woorden. Maar ik besloot hem te houden, en er positieve herinneringen mee te (gaan) maken.
Toen ik ongeveer een maand geleden hoorde dat er geen perspectief meer was met behandelingen, besefte ik dat het snel zou kunnen gaan. Eigenlijk begon het rouwproces toen al een beetje. Er vormde zich een beeld in m'n hoofd, van de sjaal, met een lege stoel, die uitkijkt op zee. Op een avond ben ik met de sjaal, de stoel en een Bijbel naar de dijk gereden, en heb ik huilend foto's gemaakt... me realiserend dat die lege stoel heel binnenkort werkelijkheid zou worden...
Thuis gekomen heb ik van één van de foto's een kaartje voor m'n moeder gemaakt. Omdat ze zo gesloten was, koos ik bewust voor een kaartje.
Ik schreef haar over dat de sjaal, die voor haar stond voor negatieve herinneringen, voor mij als dochter iets anders uitdrukt.
Ik zie er haar kracht, haar doorzettingsvermogen, haar kwetsbaarheid en haar groei in, waar ik zoveel respect voor heb.
Het is maar een sjaal... maar hij herinnert mij voor altijd aan (een stukje) van haar verhaal...
8 opmerkingen:
Gecondoleerd met het overlijden van je moeder. Wat zullen jullie een intensieve tijd doorgemaakt hebben. Ik vind het heel mooi hoe je het kaartje voor je moeder gemaakt hebt. Met de sjaal en psalm 42. En wat prachtig dat je haar door het kaartje hebt laten weten hoe je hoe je haar gezien hebt in het ziekteproces. Heel kostbaar. Ik wens je Gods nabijheid toe.
Lieve Sandra, gecondoleerd en heel veel sterkte... Mooi om te lezen hoe je met zo'n beeld je verdriet én hoop vormgeeft.
Gecondoleerd met het verlies van je moeder.
Ooit maakte wij dit mee.
Mijn eigen moeder had 22 jaar kanker, maar in haar ogen alleen als ze met een behandeling bezig was.
Tussendoor genoot ze tot in haar tenen. Het laatste jaar was ze moegestreden en hoewel ik vrede had met haar overlijden ( rust voor haar) mis ik haar nog steeds.
En ze is al in 2004 overleden.
Misschien raar, maar vraag ik haar bijstand in moeilijke tijden.
Ik vind je foto en het verhaal echt mooi.
Het geeft aan dat jullie een goede band hadden en dat kun je een leven lang koesteren!
Heel veel sterkte !
Lieve groetjes, Franca.
Mooi die foto met dit verhaal. Sterkte! Roelien
Gecondoleerd met het verlies van jouw moeder. Een kras op de ziel die nooit meer zal weggaan.. Herken mijzelf in jouw verhaal. Mijn mama was 24 jaar patient, voordat het definitieve einde toesloeg. Respect voor alle nabestaanden van slachtoffers van deze vreselijke ziekte.
Ik wens jou heel veel kracht en positiviteit in de toekomst.
Yvonne
Wat knap dat je van die negatieve herinnering van je moeder toch iets positiefs hebt weten te maken. De foto van de sjaal over de stoel is prachtig! Heel erg veel sterkte met dit grote verdriet. Wat een gemis!! Sterkte xxx
Sandra, gecondoleerd met het verlies van je moeder. Heel veel sterkte en kracht voor de toekomst. De mooie herinneringen blijven bestaan.
Mijn moeder is ook overleden aan kanker. Echter dat ging snel. Begin juli werd ze ziek, in augustus vonden de onderzoeken plaats, toen bleek haar hoofd vol te zitten met uitzaaiingen. Ze herkende niemand meer iedereen was zuster of dokter, en in oktober is ze overleden.
In september is mijn (onze) dochter getrouwd en in overleg met mijn vader is alles 'gewoon' doorgegaan. Ook al is dit al 23 jaar geleden, het gemis blijft!
Nogmaals veel kracht voor de toekomst!
hartelijke groeten, Ria
Gecondoleerd en heel veel sterkte.
liefs
Mina
Een reactie posten