Sparen...of uitdelen??

Behalve wat geld voor onze kinderen wat we opzij leggen, sparen wij niet. Elk jaar krijgt Micha zijn vakantiegeld, dat zetten we opzij, maar gaat vaak in de loop van het jaar wel grotendeels op. De 30 uur die ik gastouder in de maand is lang niet genoeg voor ons 'boodschappengeld', en Micha verdient goed, maar niet vet. Het is dat wij geen tophypotheek hebben, anders moest ik ook vast buiten de deur gaan werken. En dat onze 'wensen' met betrekking tot 'leven' misschien wat 'anders' of 'lager' liggen dan ik om me heen zie, is ook vast zo. Als ik hun moet geloven, spaart iedereen, een familielid lichtte het eens toe hoe je dat moest doen: 'San, je moet gewoon elke maand 100 euro op zij leggen'. O? joh! ;-) Nu moet ik er om glimlachen, maar ik geloof dat ik hem toen wel gezegd heb dat zijn 'refentiekader' heel anders is dan het mijne; hij werkt fulltime, zijn vrouw parttime en ze hebben 1 kind om voor te zorgen.... tja, misschien vreemd, en wellicht niet helemaal terecht, maar dan lijkt het mij ook veel makkelijker om wat te sparen.
En als we eens een extraatje hebben doordat Micha iets voor iemand heeft gedaan, dan gaan we daar liever een dagje met z'n allen (of een weekendje als het een groter bedrag is ;-) van weg dan dat we het op de 'spaarrekening' zetten...

Maar goed, van de week bij het 'belastingvrouwtje' zoals ik haar altijd noem (de mevrouw die onze belastingaangifte verzorgd) kwam aan het licht hoe wij tóch die 100 euro in de maand kunnen sparen!!
Dan moeten we eenvoudigweg stoppen met uit te delen! Ze liet me het getal op haar rekenmachine zien, nadat ze voor de aftrekpost 'giften' had uitgerekend hoeveel wij per jaar aan Compassion geven voor onze 3 sponsorkids. Dat bedrag kwam uit op iets over de 1000 euro per jaar...
Micha's mond viel heel even open...die van mij niet, ik wist dat al.
Maar bij mij ging er een steek door m'n hart toen ze opperde dat we dat best 'wat minder' konden doen (wat betekend er eentje af te schrijven), want wat die 29 euro per maand voor Noemi, Precious en Jonathan betekend, betekend het niet voor ons!! Die 29 euro extra (of 87 euro p.maand als we ze allemaal af zouden schrijven) die we dan zouden hebben, zou vast opgaan aan kleding of extra lekkers, terwijl zíj ervan naar school kunnen, medische zorg krijgen én een goede maaltijd, en het allerbelangrijkste: ze horen over Jezus, de enige weg tot God! Plus dat ze onze brieven zouden gaan missen, en ik die van hun. Nee, die kinderen gaan me aan het hart, en daar kan geen spaargeld van 1000 euro per jaar
tegenop! Die keuze zou me hooguit meer 'financiele zekerheid' in mijn hoofd geven, maar me zeker niet gelukkiger maken...

Ze begreep het, en noemde het 'keuzes maken'. Ik ben het met haar eens, inderdaad, mijn hart wat betreft 'geven' ligt bij kinderen en Israël, niet omdat het moet, maar omdat we mogen en kunnen en ja, dat is een bewuste keuze.
Het heeft ook wel met vertrouwen op God te maken. We houden weliswaar elk jaar minder over, ;-) staan wel eens een weekje of wat rood, maar het komt altijd weer goed. Ik verwonder me daar elke keer weer over.
Het was weleens moeilijk, bijv. toen Jonathan* (geheel overwachts) vlak na zijn geboorte overleed, en bleek dat we dáár niet voor verzekerd waren, nee, daar hadden wij, iets meer dan een jaar getrouwd, niet bij stil gestaan nog...
Toen ervaarden wij de steun van een warme familie om ons heen... dat ervaar ik ook als een zegen van God...
En nu met die financiele crisis...weet je nooit waar het heen zal gaan.... gelukkig blijft 1 wetenschap hetzelfde, de God die erboven staat, Die is onveranderlijk!

P.s: we kunnen het overigens heel goed vinden met ons 'belastingvrouwtje' hoor, want zo kritisch als ze op dit reageerde, zo kritisch kijkt ze ook naar dingen als verzekeringen enzo en daar hebben we al veel van geleerd! Ze heeft daar veel zicht op, en respecteert wel onze keus.

Misschien ligt jouw hart wat betreft 'geven' ook wel bij kinderen, ga dan eens op kijken op de site van Compassion, klik dan eens op 'sponsor nu een kind' en dan onderaan op 'meer kinderen', dan zie je talloze gezichtjes van parels in Gods hand die nog op een sponsor wachten, wellicht dat er eentje tussen zit die je hart raakt, en die jij ook zo'n kans wil geven!