'Tienden geven', deel 2

En toen kwam van de week de nieuwe Visie, en bladerde ik benieuwd naar de Rubriek over de ingezonden brieven. Maar voor ik die ga lezen, lees ik altijd eerst de column die links staat, en wordt afwisselend geschreven door een Adrian en Nienke. Adrian is mijn favoriet. Ik hou van zijn manier van humor en van dingen omschrijven en bij de naam noemen. En deze keer schreef hij over tienden geven.
Een nuance. En ik vond het een mooie nuance, er stonden opnieuw dingen in die ik me nog niet had gerealiseerd (joh ik leer elke dag bij ;-) en ik dacht aan een van de reacties op mijn blog van de vorige keer... en aan Jezus...

"Fur Elise

Laat christenen beginnen (!) met het geven van de tienden. Uitstekend idee zolang de wegenbelasting, het kijk-en luistergeld, de kosten voor schoolboeken en kinderfietsen, kinderkleding en schijf één en twee van de inkomstenbelasting worden afgeschaft. Verder een erg slecht idee. Terecht is erop gewezen dat je zo het Oude Testament niet mag hanteren. Want open dan ook maar een winkeltje voor priesterkleding en roestvrijstalen offergerei, certificeer een warme bakker voor toonbroden en boeren voor de productie van 'getweernd' fijn linnen. Lariekoek.
De Here heeft de blijmoedige gever lief, maar dat is een wegen van het hart, niet van de gift. Ik wil op iets anders wijzen. Wie het Oude Testament zorgvuldig leest, merkt dat er ook toen al bij de Here een hartverwarmend nuanceren aanwijsbaar is. Eén keer in de drie jaren (Deut. 14, 28, 29) moesten de tienden niet bij tabernakel of tempel voor eigen feestgebruik worden besteed, maar kwam de hele opbrengst ten goede aan onder anderen de weduwe en de wees; kortom, aan de bijstandsgezinnen van die dagen. Wie deze groep zo behandeld ziet, realiseert zich dat de Here hen niet de volgende dag het vel over de oren haalt door van hen te vragen wat ze niet kunnen missen. Vanuit dit vertrekpunt is meer hartverwarmends te vinden. In Leviticus 5 moeten bepaalde zonden geboet worden door een stuk kleinvee te laten offeren. Kostbare zaak. Maar zag God een behoeftig persoon Zijn altaar naderen, dan verandert Hij snel de spelregels: 'Laat wie zich dit niet kan veroorloven twee duiven brengen' (ver 7). Deze fijngevoeligheid bij God moge ons ervoor bewaren broeders en zusters die het financieel zwaar hebben, met goedbedoelde, maar per saldo onbarmhartige ideeën te confronteren.

Ik heb bij zulke verhalen altijd het spookbeeld voor ogen van een predikant die, vanuit zijn zescilinder en gehuld in een peperdure jas, bij een bijstandsmoeder langskwam en vroeg: 'Gaat het een beetje, zuster?' Ik hoop dat de godvruchtige vrwou hem met haar lege koekenpan op het hoofd heeft geslagen."

Adrian, in Visie 21- 2009

Ik vond het intrigerend om zo via Adrian 'door de ogen van God' naar de wetten van die tijd en naar het fenomeen 'geven' te kijken, en inderdaad te zien dat God fijngevoelig is. Heel fijngevoelig. Veel fijngevoeliger dan wij.
Ik vind het een bijzondere manier van dingen leren, en ik heb hier 2 dingen van geleerd; dat God de blijmoedige gever liefheeft, en dat God fijngevoelig is. Ik geloof toch dat procenten er minder toe doen...
Met deze gedachte, en wat Anita schreef in gedachten, ga ik verder bidden, denken en bekijken... ;-)

Ik had het voorgaande blogje trouwens niet geplaatst om mijn lezers 'mee om de oren te slaan' hoor ;-) maar het weerspiegelde gewoon waar ik op dit moment mee bezig ben in mijn gedachten. Ik heb me ook weer gerealiseerd dat we God niet voor het lapje kunnen houden. Tuurlijk weet ik dat wel, en is dat ook mijn bedoeling niet, maar Hij weet alles. Hij weet hoeveel wij 'hebben' (krijgen eigenlijk) en hoeveel we daarvan weggeven... en of we dat blijmoedig doen...
Hij weet of we bij de groep horen die een stuk kleinvee op kunnen brengen of dat we bij de groep horen die duiven mogen brengen...(om even in de 'beeldspraak' van Adrian te blijven ;-)
Hij weet het...