Bezoek aan het project, zingen en logeren bij Jonathan

Woensdag 17 juni 2009

Na het ontbijt heb ik een uurtje kunnen internetten, eindelijk ;-) Om 11 uur kwam het busje ons halen om ons naar het project te brengen. Daar aangekomen waren er al veel kinderen in mooie kleren. Eerst gingen we het shot opnemen dat ik achterop de brommer bij Jonathan's vader en met Jonathan tussen ons in, naar het project zouden rijden. Ik vond het eerst wel wat eng, zonder helm, en met z'n 3en op een brommer, maar hier is dat heel normaal. Jonathans vader brengt zijn 3 kinderen er altijd op naar het project. En ik wende ook wel snel, het was wel leuk, en ik was trots op ze! Daarna gingen we in de klas zitten, ik er ook tussen en zongen ze enthousiast wat liedjes. Het dierenliedje werd een beetje hilarisch met al die gebaren erbij en ik zag Ron achter de camera er om lachen.
Daarna haalde ik de mand met cadeautjes, en vertelde ik in het engels, met Johan de translater naast me die alles vertaalde naar het spaans, wie ik was enzo. En dat ik een klein presentje voor iedereen had meegenomen. Hier hebben de kinderen al vakantie, dus waren er maar zo'n 50 kids. De rest krijgt het na de vakantie. Jonathan hielp me met uitdelen. Jonathans vader hielp mee door de kinderen naar voren te schuiven die nog niet hadden gehad.
Alle kinderen liepen met lollies in hun mond, ballonnen op te blazen en met een armbandje aan, erg leuk! Daarna hebben we wat gedronken en kwam er een busje om alle kinderen naar het strand te brengen. Het was een gewoon Toyota busje maar hij heeft maar 2x heen en weer gereden om al die 50 kids naar het strand te brengen. Rara, hoe doe je dat? Gewoon, 25 kinderen per keer in het busje stoppen, Jonathan bij mij op schoot, allemaal op en naast elkaar vertrokken we, liedjes zingend, naar het strand. Eenmaal aangekomen gingen sommige volleyballen, het water in of deden een zelfbedacht spel. Ik speelde het balspel met klittenband met kinderen en de moeder van Jonathan. Het klikt, alhoewel bijna zonder woorden, bijzonder goed tussen de moeder en mij. Ze hebben nog gefilmd dat we in een bootje gingen varen, en dat was erg hilarisch, omdat Ron, cameraman, stevige vent ;-) het bootje vervaarlijk deed schommelen als hij ging verzitten. Daarna heb ik nog slagbal gespeeld met de kids op het strand. Een flesje deed dienst als bal, en stok als slagknuppel en wat rommel, wat overal lag, werd op een hoopje gelegd om een honk aan te geven. Een goede slagvrouw ben ik nooit geweest ;-( maar het aangooien ging best goed. Ik vind het zo mooi om te zien dat die kinderen met bijna niets zo leuk zo'n spel kunnen doen!
Johan was er ook weer bij en ik vroeg vaak om zijn hulp om iets te vertalen. Nooit was het hem teveel gevraagd, hij was heel geduldig en erg lief voor de kinderen. Daarna kregen we wat te eten en te drinken maar ik heb niet veel op. Daarna heb ik nog, met behulp van Adonis (van Compassion DR) voor de vertaling, een tijd met de ouders van Jonathan gepraat. De moeder van de moeder van Jonathan kreeg, 22 kinderen....waarvan er 4 nog in leven zijn, 17 heeft ze al baby verloren en 1 een paar jaar geleden als volwassene...
Het raakte me erg om dat te horen...Ze konden het dan ook bijna niet geloven dat mijn schoonmoeder al haar 16 kinderen nog heeft....!
Toen staken ze het kampvuur aan en werd het tijd om de gitaar te pakken. Ik begon ze het liedje 'In los brazos di Jesus mi siento seguro' (Ik ben veilig in Jezus armen) aan te leren. Maar die viel niet mee met z'n lange en korte noten ...
Johan zat naast me en hield m'n tekst vast en zong ook mee. Het ontroerde me, op het eerste gezicht zag hij er een beetje macho uit vond ik, maar dat is hij helemaal niet. Na lang oefenen konden ze het refrein redelijk zingen.
Ik vond het vreemd dat ik zo luid kon zingen, als ik thuis oefenende en toen ik even daarvoor op het strand oefende, dacht ik nog; als ik dat zo voor moet zingen horen ze het helemaal niet, maar toen eenmaal het moment daar was ging het opeens wel..?? Zo eens proberen of het nog lukt ;-)
We stapten over op het liedje 'Ik wil meer en meer gaan lijken op Jezus', tot vreugde van Johan die dat zo'n leuk lied leek ;-) Die ging stukken beter en sneller, ze zongen het refrein enthousiast mee en ik zong de coupletten met moeite omdat ik die maar een paar dagen heb kunnen oefenen voor ik op reis ging. Daarna pakte ik nog even snel m'n panfluit erbij en heb ik beide liedjes nog op m'n panfluit gespeeld. Johan wou de liedjes onthouden en vroeg me of ik ze nog een keer wou fluiten, en dan nam hij het op met z'n telefoon. Natuurlijk deed ik dat. Inmiddels was via Johan gevraagd aan de ouders van Jonathan of ik bij hun mocht overnachten, en aan de oplichting van de ogen zag ik dat ze dat wel leuk vonden. Het was inmiddels 9 uur en pikdonker. Daar aan gekomen hielp ik de moeder met de kinderen in bad doen, terwijl Ron dat filmde. Dat gebeurde buiten in de teil waar we de was in hadden gedaan de vorige dag. Yang kwam bloot naar buiten en ging op z'n hurken in de teil zitten. Een oude onderbroek deed dienst als washand en werd goed in gewreven met een stuk zeep. Toen begon het boenen ;-) helemaal in gezeept spoelde ik hem af; naast me stond een emmer met (koud) water uit de put met een beker erbij. Ik schepte dat water op en spoelde net zolang tot alle zeep van Yang's lijfje was. Zo volgden ook Ana en Jonathan, Yandi hoefde niet en Yoan sliep al. Ana (8) en Jonathan (9) hielden hun onderbroekje aan wat ik een goed idee vond met die camera erbij ;-)
Daarna ging ik naar bed terwijl ze dat filmden. Ik sliep samen met Ana in een bed. Jonathan, Yang en Yoan in het bed ernaast en Yandi met papa en mama in de andere kamer. Helemaal geweldig vond ik het, samen slapen is hier zo normaal, ik vond het heerlijk om niet meer alleen in bed te liggen. In het hotel is het zo alleen, ik mis het lieve lijfje van Lois naast me en de rustige ademhaling van Micha...
Het muskietennet ging dicht en ik lag onder een laken. Ana was al in slaap gevallen. De ouders hadden me gezegd dat de het lampje bij de keuken altijd lieten branden. Even voor je voorstellingsvermogen; stel je een huis voor van 7x5 schat ik, met houten muren, en panlatten met golfplaten erop. In het midden van het huis is een houten wand geplaatst met een opening erin. Links van de wand is kamer en een keuken met koelkast, kookplaatje, maar geen stromend water, rechts van de muur zijn 2 slaapkamers. Ik denk dat het een minuutje stil (en bijna donker) was in huis toen -poef!- opeens de stroom wegviel en daardoor het licht en de 'ventilator' boven mijn bed, uitviel. Ik hoor de vader in de kamer naast mij zeggen in het spaans: Oh nee he! en beiden haasten zich uit bed om te kijken wat het is. Ik voel een lachbui aankomen en doe mijn best om het niet uit te proesten van het lachen. Ik hoor mama met de stekkers rommelen en -poef!- het licht en de ventilator springen weer aan. Zo, alles weer rustig. Mama brengt me nog een po voor 'pipi' (plassen) en ik hoop dat ik hem niet nodig heb...
Ik pak de handcamera die ik mee heb gekregen om over de dag te vertellen en neem mijn ervaringen op. Als ik de camera heb opgeborgen, rolt Ana in haar slaap opeens om en komt heerlijk tegen me aan liggen. Ik bewonder haar mooie lieve gezichtje in het vage schijnsel van de lamp, en denk aan wat haar moeder me net vertelde. Op het strand had ze een van haar oorbellen verloren en ze had erom gehuild. Ik vraag me af of het haar enige paar was, neem me voor om het te vragen en als dat zo was een nieuw setje voor haar te kopen. Ik streel het zachte bruine velletje van haar hand, en ik film het lieve diepslapende meisje nog even. Als ik weer rustig lig, genietend van Ana's warmte en rustige ademhaling, hoor ik in het bed naast me opeens geritsel gevolgd door wat gekreun. Yang rolt uit bed, maar wordt een beetje opgevangen door het muskietennet. Mompelend en half slapend kruipt hij onder het muskietennet vandaan, doet het onze omhoog, en kruipt tegen Ana aan die niks merkt.
Terwijl hij nog een tijdje ligt te draaien kan ik mijn lachen niet meer inhouden, terwijl ik me afvraag of er nog wel wat van slapen komt vannacht ;-)
Kijkend naar de houten stokken boven me die dienst doen als panlatten, en de golfplaten daarop overdenk ik dat ik me hier zo veilig voel. Ondanks dat de voordeur slechts met een stoel gebarricadeerd is, en de achterdeur met een touwtje dichtgebonden zit. Hun blijdschap om mijn komst en hun liefde voor mij en elkaar is zo voelbaar in dit huis dat het voelt als veilig en heel vertrouwd. Het voelt alsof we al heel lang vrienden zijn en het enige wat lastig is is de taalbarriere. De familie gaat bij de buren (familie van hen) naar de wc, en met mijn maar voortdurende diarree, heb ik die al vaak bezocht. Sinds dinsdag heb ik nu al diarree en geen pilletje helpt, helaas. Ik baal er vreselijk van want ik moet zeker wel om de 2 uur. De wc is een primitief gebouwd hokje achterin het huis van Victoria, wcpapier mag niet in het toilet, maar in een emmer ernaast, en doorspoelen doe je met een emmer wat uit de put.
Mijn grootste 'angst' voor het blijven slapen vannacht was dat ik 's nachts naar de wc zou MOETEN...en helaas....jawel.....ik denk rond een uur of 4 werd ik wakker en ik MOEST!!
Ik maakte de deur open, maar helaas was bij de buren ook alles gebarricadeerd, dus moest ik Jonathans moeder wel wakker maken...
Nadat ik ze eindelijk wakker had gekregen, ging ze met me mee en riep zachtjes naar Victoria door het raam. Ik schaamde me naar... Victoria deed de zijdeur open voor me. Toen ik me daarna verontschuldigde hoefde dat niet. Echt, geen spoortje van ergernis oid te vinden.Voor gasten sta je altijd klaar, daar doe je je best voor, en ook 's nachts dus, zo is dat hier ;-)
Daarna ben ik weer heerlijk bij Ana en Yang in bed gekropen en sliep tot de ochtend. Af en toe opgeschrikt door de straathonden, die elk uur wel een keer blaffend ruzie maakten....