Afscheid, 8baan van emoties en thuiskomst

Zondag, 21 juni 2009

Nadat ik eindelijk om half 1 kon slapen vannacht, wekte het kloppen van Bart op mijn deur om 6 uur me uit m'n droom...
Na het ontbijten zaten we iets na 7 in de bus, en reden we richting Jonathan. Ik voelde me gespannen voor het afscheid maar vooral de gedachte aan het laatste interview van zo meteen maakte me zenuwachtig.
We reden als eerste naar het strand achter Jonathans huis en filmden dat ik aan kwam lopen, lopend langs het strand, met mijn voeten door het water, kijkend in de verte. Ongetwijfeld een van de mooiste shots. Daarna zocht ik een tak en schreef de naam van Jonathan in het zand, een soort van gewoonte van mij als ik op het strand ben. Ron filmde me heel close. De tranen priktens achter mijn ogen toen ik de golven zag komen. De 3e golf nam Jonathans naam helemaal mee.... later in het interview zei ik dat dat moment symboliserend voor me is. De zee is net zo oneindig als mijn liefde voor Jonathan. Doch hij heeft slechts even bestaan, en zijn naam hoort nu bij die vele anderen die hier niet meer zijn, maar we nooit zullen vergeten...
Voor het interview moet ik echt nog naar de wc (zucht) en Adones loopt mee om de familie uit te leggen dat we nog moeten interviewen en dan weer terug komen om afscheid te nemen. Daarna ga ik met Ron, Bart en Ida op weg, op zoek naar een locatie voor het interview. Ida heeft wat vragen voor zich en we beginnen.
Het begin over mijn ervaringen bij de familie gaat nog wel, maar als ze weer wat dieper gaat, komen (mede als gevolg van moe/slaaptekort/zenuwen) weer de tranen. Ik vind dit interview zo mogelijk nog pittiger dan het eerste, vooral als Ida, voor mij suggestieve, vragen gaat stellen.
Ik schiet in de verdediging, word onzeker en heel erg verdrietig. Het gaat helemaal de foute kant op voor mij. Ik heb het helemaal gehad en ben blij als we eenmaal klaar zijn. En ik baal, dat ik weer moest huilen...
Wat een rotmoment voor een interview, zo vlak voor het afscheid! We rijden terug naar het huis van Jonathan en maken een paar gezinsfoto's met mij erbij. Moeder geeft me nog een wit zakje, en als ik het open maak zit er een ketting in! Een cadeautje voor mij waar ze wellicht papa gister nog snel om gestuurd heeft toen ze zag dat ik kettinkjes als cadeautjes voor thuis meenam. Wat lief, ik doe hem meteen om! Daarna fungeert Adones als mijn tolk als ik nog tegen Jonathan zeg dat ik van hem hou en trots op hem ben. Martijn zei achteraf dat hij straalde toen ik dat zei, ik kon dat zelf, jammergenoeg, niet zo zien. Ik zeg hen dat ik blij ben voor zo'n geweldige ontvangst en inlijving van de familie! De ouders knikken glimlachend.
De vader zegt dat Jonathan die morgen in de kerk een gebed heeft gedaan, en dat hij dat nogmaals voor en met mij wil doen. Ik ben erg onder de indruk en terwijl Jonathan zijn ogen sluit en zijn gebed doet, ben ik erg geroerd. Adones vertaald het en zegt dat Jonathan God dankt voor mijn komst en mijn zijn bij de familie, dat ik naar het project kwam en we met alle kinderen zo'n fijne tijd hadden op het strand samen. Verder vraagt hij God voor bescherming tijdens mijn reis en om een behouden thuiskomst bij mijn familie.
Ik sla mijn arm om hem heen en bedank hem, en zijn lieve ogen kijken me verlegen en bescheiden aan terwijl hij glimlacht.
We moeten opschieten en voor de camera neem ik afscheid van Jonathan en zijn familie. (Natuurlijk bedank ik Victoria apart, wat had ik zonder haar gastvrijheid gemoeten met zo vaak toiletbezoek ;-)
Ik stap in de auto, enorm mijn best doend, om te lachen en me goed te houden. Ik zwaai tot Fidello het busje de hoek om heeft gestuurd. We wachten, maar na een tijdje komt Ida zeggen dat het over moet omdat het te treurig was. Ik zeg, enigzins nijdig, dat ik me ook zo voel, maar ik weet dat ik geen keus heb...Ida kennende...;-)
We rijden achteruit, ik stap weer uit, en zeg Ron (een beetje kribbig...) wat achteruit te gaan staan zodat hij nu wel kan filmen dat ik Jonathan een laatste zoen geef en zwaaiend met een (voor mijn gevoel opgeplakte) glimlach, 'Adios!' roepend en 'I'll write you!'', rijden we de bocht om en ben ik ervan overtuigd dat het wat vrolijker leek...
De groep komt ook en we rijden langs het project om afscheid te nemen. Aan de voorganger overhandig ik nog mijn laken, met de handafdrukken, de 'groet' van de school van Job en Sara aan iedereen in het project van Jonathan. Ik leg hem uit dat ik dat eigenlijk van de week zelf aan de kinderen had willen laten zien/op willen hangen, maar dat we het toen in alle drukte met de cadeautjes, zijn vergeten. Ook de vlaggetjesslinger vindt hij leuk en hij beloofd me, op mijn verzoek, als de kinderen na de vakantie weer op school komen het te vertellen en te laten zien en er een foto van te maken.
We bidden nog samen en rijden terug naar het hotel. Ik ben blij dat ik toch al gepakt heb, en stap snel onder de douche.
Daar mengen mijn tranen van verdriet en pijn, en frustratie om het interview van net, zich met het frisse douchewater...
Terwijl ik mijn hemelse Vader deelgenoot maak van mijn gevoelens en Hem smeek om Zijn rust, voel ik me bemoedigd. Hij weet en ziet alles, Hij is altijd bij me. Terwijl Ida het wellicht niet in kon schatten wat haar vragen met mij doen, kent Hij me helemaal door en door. Die gedachte maakt me rustig en ik voel weer wat zelfvertrouwen opborrelen...
Terwijl de rest van de groep nog een hamburger eet, drink ik mijn glas ananassap leeg. Ik heb geen zin in eten.
We stappen in het busje en rijden naar de airport. Bagage afgeven, paspoortcontrole en door de douane. Om half 5 lokale tijd (in NL 22.30) vertrekt het vliegtuig naar Punta Cana. Ik zit deze keer wel bij het raampje en geniet een klein half uur van het geweldige uitzicht van de wolkenluchten.
Dan dalen we en hebben we een bijna 2 uur durende tussenstop. Niks aan, en om 19.00 uur (NL 1.00 uur) stijgen we weer op en beginnen we aan de vlucht over de oceaan. Om 21.00 uur krijgen we eten en om een uur of 10 probeer ik te gaan slapen. Hoewel ik me oververmoeid voel, lukt me dat nauwelijks. Vooral omdat ik me nu elk uur naar het midden van het vliegtuig moet begeven ivm de aanhoudende diarree...
Ik denk dat ik 2 uur heb geslapen... dan krijgen we ontbijt en mijn maag protesteert lichtelijk tegen de boterham met kaas, pesto en basilicum...hoe verzinnen ze het ;-)
Om kwart voor 10 landen we in Nederland (volgens mij op hol geslagen biologische klok is het dan kwart voor 4 's nachts...)
Uitgeput ga ik overal waar we maar even moeten wachten, op de grond zitten. Als ik m'n bagage heb, komt het allerlaatste filmmoment; het weerziens van al mijn lieverds! Ik ben opgelucht dat dat meteen goed gaat, zodat het niet nog een keer moet. Ik omhels iedereen, Sara kletst meteen en Loïs loopt wat heen en weer. Job is wat timide en zegt niet zoveel, maar wil wel knuffelen. Micha houdt me heel goed vast... en ik ben ook blij om m'n schoonmoeder en m'n zusje weer te zien!!
Micha heeft zeeuwse bolussen meegenomen, en als Ron, afscheid nemend van mij, dat hoort, veranderd dat de zaak en drinkt hij nog een koffie mee ;-)
Daarna neem ik nog een keer afscheid van hem (vond ik helemaal niet erg ;-) en drukt hij me nog een 'kleinigheidje' in m'n handen, terwijl hij zegt dat ik een leuke gast was (zegt ie natuurlijk altijd..;-)) en dat ik m'n verhalen best wat aan mag dikken ;-)
Ik heb nl heel wat grenzen voor mezelf verlegd deze week. Heel hartelijk neem ik ook afscheid van Martijn en Bart. Met Ida en Myriam heb ik een waar knuffelmoment, en ik besef dat ik de groep zal missen de komende dagen. Want ondanks de moeilijke momenten, was het vooral heel erg leuk, en ben ik heel dankbaar voor de ervaring van deze reis; de ontmoeting met Jonathan en zijn familie!
Om 13.30 zijn we thuis en een uurtje later lig ik in bed...het bijkomen is begonnen!