Over hagelslag, slecht slapen en vliegend fruit

We zijn nu een paar dagen verder en het gaat best goed! T. eet, boterhammen met alleen hagelslag en chocoladepasta, dat kennen ze daar vast niet, avondeten bijna niet, behalve pasta, ik heb geen idee wat ze daar eten. Hij kijkt de dvdtjes van Tom & Jerry heel graag, die zijn ook leuk, én universeel, er wordt zo goed als niet bij gepraat, dus iedereen, wat voor taal je ook spreekt, snapt de grap ;-)
Maar hij speelt vooral veel buiten, op de trekkers, fietsen, met de op afstand bestuurbare tractor van Job, of voetballen als Job's neefje Joachim er is. Die zit ook op voetbal, en T. ook in Hongarije, en die 2 zijn echt aan elkaar gewaagd. Voor Job is dat echt een te ruige sport, en de tranen staan hem nader dan het lachen als hij weer eens omver geduwd werd...
Het meerijden in de auto vindt hij ook geweldig, hij draait dan het liefst altijd zijn raampje open, en steekt zijn handen uit het raam om de wind te voelen. Je ziet hem genieten dan, hoe harder hoe mooier ;-) En het liefst hangt hij ook z'n hoofd nog buiten het raam, maar dat mag niet zo vaak van mij, vind ik een beetje eng ;-)
Het converseren met elkaar gaat best doordat ik mijn Hongaarse woordenlijst van vorig jaar er weer heb bijgepakt, daarop staan woorden als; eten, drinken, boterham, slapen, morgen, boodschappen doen, straks, voorzichtig, wat is er?
Dat zijn dingen die dagelijks terugkomen. Maar het komt ook voor dat hij een heel verhaal tegen me komt houden, ik heel goed luister, en heel soms vang ik een woordje op, maar dat ik toch moet zeggen; ik begrijp je niet. Of soms lach ik mee, of zeg: Oja!! Want het is niet leuk om dat elke keer tegen hem te zeggen dat ik hem niet begrijp.
En ik maak veel foto's van hem en wat hij doet, vorig jaar heb ik hem een fotoboekje meegegeven toen we hem naar de bus brachten, en dat koesterde hij meteen als een schat ;-)

Alleen de nachten zijn nog erg lastig... en daar baal ik wel van. Vorig jaar ging dat overigens heel erg goed juist. Hij ging dan om 7 uur met de kinderen mee naar bed en we zagen hem de andere morgen pas weer. Maar nu leg ik hem tegen half 9 op bed, en zo rond een uur of 11, 12, staat ie naast m'n bed omdat ie naar de wc moet/wil. Ik moet dan mee naar beneden (vorig jaar deed ie dat gewoon alleen..) zal wel vanwege het donker zijn ofzo. Eenmaal terug boven komt dat nog een paar keer voor in het uur wat daarop volgt...
Hij heeft ook nog een nacht ontzettend liggen huilen, dat ik heel lang naast hem gezeten heb om hem rustig te krijgen. En als ik 's nachts niet mee ga naar de wc, gaat hij weer huilen. Vannacht heb ik na 3x gezegd dat ik moe was, en wilde slapen. Toen kwam hij nog een keer omdat ie drinken wou, maar daarna heb ik hem niet meer gezien. Ware het niet dat Sara een uur daarná wakker werd met een zere keel, en ook drinken en een knuffel wou... *zucht*
Toen bleven er nog een paar uurtjes over om te slapen, maar kon ik de slaap weer niet zo snel vatten...
Dus voor vandaag heb ik maar niet teveel gepland, want ik ben vooral *gaar* ;-)
Hij heeft nog maar 1 nacht hier doorgeslapen. Ik ga vandaag even de tolk bellen, en dan moet die maar eens aan hem vragen wat er 's nachts is, en anders dan ga ik hem toch na 2x toiletbezoek weer zeggen dat het 'genoeg' is... want het zou ook nog een soort van aandachttrekken kunnen zijn... maar 's nachts vind ik dat niet zo leuk ;-(

Het is zo lief dat hij zulke dikke vrienden met Loïs is. Ze doen heel veel samen, samen op het bankje een filmpje kijken, samen in bad, samen met de auto's spelen, ze delen samen hun chipjes, en hij tilt haar uit de auto als we thuis komen. Ik snap het wel, ze hebben ook wat overeenkomsten die 2, ze spreken allebei geen Nederlands, behalve het woord 'slapen' dan ;-) (okee, en Loïs wat beginnende dreumestaal ;-) en toch snappen ze elkaar.

Micha helpen doet hij ook graag. Dat was vorig jaar ook al zo, en wij doen ook altijd veel samen met de kinderen. Zo hebben Job en T. vorig jaar geholpen met dakpannen rijden en aangeven, en ook met de bestrating leggen onder het afdak. Tuurlijk moet je dan wel zelf weer eens iets overdoen, maar dat weegt niet op tegen de trots die kinderen voelen als ze zien en voelen dat ze je écht helpen en dat je dat waardeert. Zo lief vind ik dat. Ook Sara helpt mij al heel lang, af en toe, met was ophangen, tafel dekken, stofzuigen of koken.
Het is wel zo, dat, zoveel als T. Micha 'adoreert' en/of respecteert, hij ook wel tegelijkertijd soms bang is. Ons lieve Hongaartje is namelijk niet altijd even zuinig met dingen. Tijdens het voetballen zijn al veel bloemen hun kop verloren, liet de pruimenboom zijn pruimen vallen als gevolg van een harde bal tegen zijn stam, en vlogen de tomaten alle kanten op toen de bal hun tere stengel trof...
Ook de gewoonte om alle gevallen, nog groene pruimen, bij de buren te gooien, vinden wij niet zo grappig, en de buren denk ik ook niet ;-) Ik probeer dat meteen uit te leggen als ik het hem zie doen, maar als ik uit het oog ben, durft ie het best nog eens te doen volgens mij... ach en daar is ie kind voor, maar ik merk dat zijn normen en waarden wat dat betreft toch anders zijn. Bij ons doe je dat gewoon niet. Je gaat voorzichtig met de natuur om, van bloemen genieten we en op het groente en fruit zijn we zuinig ;-) onze kinderen weten dat gewoon. En natuurlijk proberen we dat T. ook bij te brengen, al was het maar om ons fruit in de nazomer lekker op te kunnen eten ;-) Toen Micha T. gisteravond bij hem riep, omdat hij de leghokjes van de kippen open had laten staan toen hij keek of er een ei was (doet hij wel 20x per dag, en dan komt hij heel trots een ei brengen als er een is, zo lief! ;-) kroop hij achter me weg, en moest ik mee naar Micha toe omdat hij niet wou, 't arme kind. We worden helemaal niet boos op hem, maar laten het hem gewoon zien, maar toch vindt hij dat wel moeilijk.
Ach, zo heb je leuke en wat moeilijkere dingen, maar het is vooral heel leuk om hem weer hier te hebben. Gister hadden we een waar knuffel moment (toen hij wéér om M&M's vroeg ;-)) en hij knuffelde zowaar terug, zo lief!