Bijzondere vriendschap

Gistermorgen vertrok ik, samen met TomTom, -en de kinderen- naar m'n vriendin in Papendrecht. Een jaar geleden had ik er nog niet over gedácht om dat te doen, maar sinds we die Tomtom hebben durf ik mijn auto-rij-grenzen te verleggen naar iets buiten Zeeland ;-)
Een tijdje geleden is Miranda met man en kiddies hier langs geweest, en ik kwam er vorige week achter dat ik haar miste. Ja. Heel gek. Want toen ze eind september hier was, zagen we elkaar, na jarenlang mailcontact, voor het eerst. Dus. Ik heb haar dus nog maar 1x gezien. En toch miste ik haar. Klinkt zeker heel gek? Toch is 't zo. Deze week hebben we hier herfstvakantie, en dus had ik met haar afgesproken dat ik naar haar zou komen.
En het was ontzettend gezellig. Ze heeft samen met haar man 4 kinderen in ongeveer dezelfde leeftijd als die van ons, en ze hebben samen heerlijk gespeeld.
En tussendoor hebben Miranda en ik lekker bijgekletst.
Ik zou willen dat ik uit kon leggen hoe speciaal het is om een vriendin als Miranda te hebben die je dus via internet hebt leren kennen, elkaar jarenlang hebt gemaild, de zwangerschap van onze jongsten hebben 'gedeeld', elkaar ziet en het dan blijkt dat het in het 'echt' ook zo klikt. Zo klikt dat je haar gewoon mist als je haar een maand niet gezien hebt ;-)
Ik zou willen dat ik uit kon leggen hoe fijn ik het vind dat ik helemaal mezelf kan zijn bij haar, en dat we, al pratende, er steeds meer achter komen dat we over zo veel dingen hetzelfde denken of hetzelfde doen (of laten ;-).
Ze had m'n oudere zus (hihi, we schelen 2 weken ;-) kunnen zijn!
Eenmaal weer terug in de auto vielen de kinderen in slaap, en scheen het herfstzonnetje in m'n gezicht. Mijn hart liep over van dankbaarheid en met tranen in m'n ogen vertelde ik God hoe bijzonder ik het vind dat hij Miranda op mijn pad heeft gebracht. Hoe blij ik daar mee ben. Hoe bijzonder vriendschap is, en dat ik God zo dankbaar ben dat Hij me echte vrienden geeft. Die in me geloven, me mezelf laten zijn en ons steunen, voor ons bidden en eerlijk durven zijn.
Ik vind het zo iets ongelofelijks moois!

Vanmorgen las ik bij Willy een mooi stukje op haar blog wat me weer aan gisteren deed denken...

1. Name the five wealthiest people in the world.
2. Name the last five Heisman trophy winners.
3. Name the last five winners of Miss America .
4. Name ten people who have won the Nobel or Pulitzer Prize.
5. Name the last half dozen Academy Award winners for best actor and actress.
6. Name the last decade’s worth of World Series winners.

How did you do?

The point is, none of us remember the headliners of yesterday. These are no second-rate achievers. They are the best in their fields. But the applause dies. Awards tarnish. Achievements are forgotten.

Accolades and certificates are buried with their owners.

Here’s another quiz. See how you do on this one:

1. List a few teachers who aided your journey through school.
2. Name three friends who have helped you through a difficult time.
3. Name five people who have taught you something worthwhile.
4. Think of a few people who have made you feel appreciated and special.
5. Think of five people you enjoy spending time with.

Easier?

The lesson: The people who make a difference in your life are not the ones with the most credentials, the most money, or the most awards. They are the ones that care...