De woestijn

19 mei 2010

Om half 7 schrok ik wakker, Elina sliep nog. Na een half uurtje gingen we ontbijten en daarna werden we verwacht in een zaaltje, waar Menachem (de hoteleigenaar) en zijn vrouw hun aangrijpende verhaal vertelden van de 2 zelfmoordaanslagen die hij en zijn vrouw Tova hebben overleefd. Menachem is een bijzondere man, rustig, bescheiden, en zoals veel joden, heeft hij een leuk gevoel voor humor.
Ik zie een stuk metaal dat na de aanslag uit zijn lijf is gehaald en we kijken foto's van de afschuwelijke gebeurtenissen. We zijn allemaal erg onder de indruk van zijn verhaal.
Daarna gaan we onze koffers pakken en gaan we in de bus. We rijden langs het dal waar David de reus Goliath doodde. Erg indrukwekkend omdat het verhaal in het kort door de gids wordt verteld en je ziet het voor je.
We rijden door naar Beersheva, waar archeologen die stad een beetje hebben nagebouwd. Het is er bloedheet, en het spreekt niet zo op de een of andere manier. We picknicken daar weer, op een prachtig overdekt binnenplaatsje.
Daarna stappen we weer in de bus en rijden we anderhalf uur naar Beerotayim. Ik word al razend enthousiast als ik het in de verte zie liggen.

- Het kamp Beerotayim *Foto: Marlies Bergman* -


In het echt overtreft het mijn verwachtingen. Ik voel me meteen helemaal thuis.
Katinka, een Nederlandse vrouw, die in 2003 voor het eerst in Beerotayim kwam met deze reis, en hier nu woont, serveert zoete thee bij een kampvuur. Ze ziet er geweldig uit met haar omgeslagen sjaal en harembroek.



-Het huisje van Katinka *Foto's: Marlies Bergman* -



Dan staan de kamelen voor ons klaar. We gaan erheen en samen met Elina bestijg ik de kameel. Elina voorop, ik achterop. Alle kamelen zitten aan elkaar vast met een touw, en op een rij lopen we door de woestijn.

- Wij zitten op de een na laatste kameel, ik met strohoed op m'n rug *Foto: Simeon Geleynse* -

Het is prachtig, wijds. De kamelen voelen zich hier duidelijk thuis. Op de helft van de toch stoppen we en vertelt een van de mannen vanalles over de planten in de woestijn. Over de gewoonten van vroeger om een 'knoop' in de bladeren van een bosje te leggen waar die morgen dat leuke geitenhoedstertje zat, en als zij die de andere dag beantwoord door een 2e knoop te leggen, is een eerste afspraakje gemaakt ;-)
Daarna haalde hij het witte kameel, om vanalles over de kamelen en hun gewoonten te vertellen.
Dat de draagtijd van een kameel 12-14 maanden is, en dat ze pas bevalt als er genoeg eten in de buurt is. En bij een zandstorm van rechts, sluit hij z'n rechtse neusgat af (hij doet het meteen voor ;-) en ademt hij gewoon alleen nog door het linkse neusgat.

*Foto: Simeon Geleynse

Toen was het tijd voor de andere helft van de groep (die achter de kamelen aan hadden gelopen) om de kamelen te bestijgen. Nu was het onze beurt om er achter aan te lopen. Maar, op het laatst was er nog een kameel over, en daar mochten wij op. We zaten op de voorste kameel, die 'Jozef' (een bedoeienjongen die me meteen aan Jozef deed denken, dus noemden we hem zo) aan een touw leidde.

- 'Jozef' met een kameel *foto: Marlies Bergman* -

We genieten enorm van ons onverwachtse 2e ritje, ik zit nu voorop de kameel, en dat wiebelt duidelijk meer.
Eenmaal weer terug in het kamp, gaan we relaxen, drinken zoete thee, en hangen in de hangmatten of op de bankjes en praten met elkaar.
Vanaf 18.00 uur wordt het in rap tempo donker en om 20.00 uur worden we geroepen voor het avondeten. We komen in een ruimte omheind door rieten schermen met een tentdoek erop, binnen is de ruimte verlicht met olielampjes, en overal staan lage tafeltjes met kussens erom heen waar je op mag gaan zitten. Ik voel me helemaal warm worden van de intieme sfeer. Wat bijzonder!
Er staat een groot rond bord op tafel met in het midden rijst en gehakt, en eromheen salade, kruidenen vanalles om in de wrap te doen die de bedoeinen uitdelen. Het smaakt heerlijk! Met name het gehakt smaakt anders, duidelijk niet van Europese koeien.... Het wordt wel een zooitje, want het is duidelijk dat onze groep deze manier van eten niet gewend is ;-)
Verschillende van de groep bestelden een fles wijn, en die smaakte heerlijk zoet. We zitten heerlijk te soezen in de kussens totdat Pim ons roept voor de dagafsluiting. Ik neem m'n wijntje maar mee, en we gaan om het kampvuur zitten.
Eerst vertelt Katinka haar verhaal hoe ze hier gekomen is, wat ze doet en hoe ze het beleeft. Daarna komt Henk Binnendijk aan het woord. Wat me met name is bijgebleven van zijn verhaal is dat hij vertelde dat als God mensen in de Bijbel iets wilde leren, wilde vormen, hij hen naar de woestijn bracht. In de woestijn is niets, wat je af kan leiden (van God) want er is echt niets. Je word dus op jezelf en God terug geworpen. Daar is alleen jezelf, zand, wat stenen en plantjes, de lucht...en God...
Mozes, Elia, David, Johannes de Doper, en ook Jezus hebben voordat ze hun 'grote taak' gingen doen die God voor hen had, allemaal een bepaalde tijd in de woestijn doorgebracht. Mozes zelfs 40 jaar. Op dat moment kan het zo totaal zinloos lijken, maar achteraf blijkt het erg vormend te zijn geweest. Ik denk dat je meer woestijnen in je leven kunt hebben dan alleen de letterlijke woestijn. Ik denk dat de moeilijke dingen die je meemaakt in het leven ook een woestijn kunnen zijn. Op dat moment lijkt alles dor, je ziet de zin ervan niet, juist alleen de onzinningheid, en pas na een tijd, soms na jaren, kan je terug zien wat je ervan geleerd hebt en hoe het je heeft gevormd.
We zingen nog een lied en gaan ons dan klaar maken om te gaan slapen. Elina en ik lopen weg bij de groep, en gaan aan de rand van het kamp liggen. Op een matrasje, in een slaapzak, onder de eindeloze sterrenhemel. Na een tijdje wordt alles stil. Echt stil. Vanwege de kou ben ik nog verschillende keren wakker 's nachts, maar dat vind ik niet erg... er is genoeg om te overdenken en te bewonderen...