Zondag

23 mei 2010

Zondag. Vandaag mochten we uitslapen, maar Elina is om 5 uur al wakker en ik kom om half 7 bij m'n positieven. Om 8 uur gaan we ontbijten, en om half 10 is de bijeenkomst waar Henk het woord deelt. Daarna gaan we lunchen, en met een groepje ga ik nog even Jerusalem in. We lopen naar de Joodse wijk, via de Jaffapoort. We zitten ook een tijdje bij de Hurva synagoge. Na nog een rondje door de orthodox Joodse wijk, brengt Ori Cohen, ons in zijn taxi terug naar het Ramat Rachel hotel. Ori komt uit Irak, maar woont nu al jaren in Israël. Dat is steeds weer een terugkerend iets in de gesprekken met de Joden, ze komen uit alle hoeken van de wereld, en keren uit verlangen naar Israël terug naar het beloofde land.
We eten, en om 8 uur is het weer tijd voor Bijbelstudie. Als ik in de zaal kom, blijkt daar Bart Repko te zijn, die ik 'ken' van de column die hij schrijft in het magazine 'Israël Vandaag'. Bart Repko is een Nederlander die samen met zijn vrouw Joke in Jerusalem woont. Zij wandelen dagelijks op de muren van Jeruzalem en proclameren Gods beloften van herstel en troost voor Israël en het Joodse volk.

- Jerusalem, gezien vanaf de Olijfberg, in het midden de oude stadsmuur, daarachter de opvallende moskee met z'n gouden koepel -

Ik vind het leuk dat hij er is, ik had al gehoopt om hem te zien nu ik in Jeruzalem zou zijn. Bart begint te vertellen. Hij brengt zijn verhaal erg enthousiast en best recht voor z'n raap. Ik zie dat velen van de groep moeite hebben met zijn boodschap en met zijn manier van overbrengen.
Een stukje van een interview wat in het magazine 'Herstel' van maart 2006 heeft gestaan, geeft een goed voorbeeld van de strekking van zijn verhaal van die avond in het kort:

Waarom doe je dit allemaal en waarom is het zo belangrijk voor de Kerk om achter de Joden te staan?

"Je zou ook kunnen vragen: waarom is het zo belangrijk voor Prinses Maxima om zich een Oranje te voelen en de vele verplichtingen na te komen die het Koningshuis daaraan stelt? Zij werd geënt op de Koninklijke familie, met alle lusten en lasten die daarbij horen, en zo zijn wij, de Kerk van Jezus, geënt op "de Olijfboom Israël" (Romeinen 11:15 - 11:21), lees ook Efeze 2. Efeze hoofdstuk 1 wordt vaak aangehaald als het gaat om onze identiteit in Jezus, maar onlosmakelijk verbonden daarmee is vervolgens hoofdstuk 2: onze verbondenheid (dit gaat veel verder dan "betrokkenheid"!) met de God van Israël en met het Israël van onze God! Het feit dat wij zijn geënt op het Joodse volk en dezelfde God dienen, die zowel met hen als met ons een verbond van eeuwige trouw heeft gesloten, is een feitelijke, juridische aangelegenheid, het is geen kwestie van sympathie. Om het voorbeeld van Maxima nog even aan te halen: het is niet de vraag of prinses Maxima sympathiseert met het huis van Oranje, ze maakt dëël uit van dat huis! Of ze dat nu leuk vindt of niet… Het gaat niet om de vraag of wij Joden wel of niet aardige mensen vinden, het is de vraag of we gehoorzamen aan de opdracht van onze gezamenlijke Vader, namelijk om te bidden voor de vrede van onze "grote broer". In een goed gezin komt een broer altijd voor zijn broer of zus op, zelfs al zijn de keuzes van die broer of zus soms niet slim of verstandig… maar nu komt er een tijd aan dat de hele wereld zich tegen Israël zal keren, en wij, de Kerk, zijn volgens de bijbel de enige die overblijft om te roepen: "Hé, blijf met je poten van mijn broer af!" Daarom is het zo belangrijk dat we onze identiteit als Kerk en onze verbondenheid met Israël kennen en erkennen. Ons heil is uit de Joden. (Johannes 4:22) Het is door hen dat wij onze Verlosser hebben gekregen.

Dit is een gebied waar mijns inziens kerkbreed nog grote verwarring over heerst. Wist je dat het woord 'Israël', na de woorden 'God' en 'Here', het meest vaak voorkomt in de bijbel? In grote delen van de Kerk staat nog steeds "wij zijn het geestelijk Israël" in de fundamenten geschreven. Op sommige plekken wordt aan de buitenkant misschien anders beleden, maar alleen echte, diepe bekering zal resulteren in krachtig, bijbels gebed om vrede voor Jeruzalem. Maar intussen is in Europa de Islam zeer sterk in opkomst. Daarom is een krachtig geluid nodig van de Kerk. Natuurlijk, ook Islamitische volken moeten bereikt worden met de boodschap van Jezus" liefde: Palestijnen, Iraniërs, Turken, Marokkanen… allemaal. Maar de macht achter de Islam, die anti-Israël is, die moet in de geestelijke wereld herkend en geconfronteerd worden door een sterke Kerk die haar wortels kent. Een Kerk die weet uit welk gezin ze voortkomt en ook de bestemming kent die God heeft met zijn kinderen. Toen ik het beeld van die enting aanhaalde uit Efeze, probeerde een voorganger eens: "Ja, maar die boom waarop we geënt zijn (Israël) is toch omgehakt? Mijn vraag was: wanneer dan? Israël is toch een dagelijkse realiteit? Wanneer zou die olijfboom dan zijn omgehakt? Romeinen 9, 10 en 11 en Efeze 2 zijn boeken uit het Nieuwe Testament! Er is juist sprake van een geweldig herstel. Een herstel waar de profeten bol van staan… want als God zijn eeuwigdurende verbond met Israël herroepen zou hebben, hoe zeker zijn wij – met al onze zonde en loochening van Jezus – dan van zijn eeuwigdurende verbond met ons?"
(Lees het hele interview hier)

Na het verhaal van Bart mochten er vragen worden gesteld, en er waren er een paar die die gelegenheid namen, maar de sfeer voelde aan als scherp. Hoewel ik begreep hoe dat zo kwam en dat ook wel herkende van mijzelf jaren geleden, kon ik Bart's verhaal helemaal volgen. Ik vond het heftiger om te zien hoe de groep op zijn verhaal reageerde dan zijn verhaal op zich. Ik sluit me een beetje af om er over na te denken, en ga meteen naar m'n kamer.
Het duurt nog lang voor ik slaap...morgen nog een hele dag in Jeruzalem...