Verhaal: 'Armando' - deel 3

Het is druk in het centrum. Amanda gaat weer op haar oude plekje staan. Algauw komt haar eerste klant. In de verte ziet ze Zaza aankomen, hij ziet haar ook al snel, en komt naar haar toe. 'Amanda! Dat is lang geleden! Wat heb je nu?', hij doet de doeken opzij en kijkt neer op de slapende Armando. 'Oh...een kind...dáárom was je er zo lang niet. Maarre...je wilt toch niet zeggen dat je hem houdt, kan je je baan kosten joh! Ik weet nog wel een plekje waar je het kunt du...', maar Zaza krijgt de kans niet om verder te praten, want opeens barst Amanda in tranen uit. Zaza schrikt, en snapt niet wat hij verkeerd heeft gedaan, verward kijkt hij Amanda aan. 'Zaza, ik hou van m'n kleine jongen, hoe kan je nu zeggen dat ik hem...', de gedachte alleen al doet het meisje weer in snikken uitbarsten. 'O, dat wist ik niet', zegt Zaza een beetje dom, 'maar wie is er nu blij met een kind, in jouw situatie!?' Ernstig kijkt ze hem aan en ze zegt; 'Ik heb hem van God gekregen, daarom ben ik zo zuinig op hem'. Zaza knikt, 'sterkte!', zegt hij alleen nog, dan draait hij zich om en loopt weg. Amanda zucht, waarom begrijpt niemand dat zij blij is met haar kleine?! O, was Christine er maar, die zou het wel begrijpen. Maar al snel worden haar gedachten verstoord, door een zakenman die zonder haar aan te kijken, haar geld aanreikt, en een krant verwacht. Snel voldoet Amanda aan zijn wensen. Na 2 uur is ze uitverkocht, en nadat ze Armando heeft gevoed, gaat ze terug naar Leis.
Zo verstrijkt de dag, en als het donker wordt, haast ze zich weer naar de hut. Daar is moeder, ze zegt; 'O, je hebt 'em bij je, ik wist al niet waar je hem gelaten had, ik dacht nog; zal ze hem niet weg doen, moest Leis je toch nog hebben met zo'n kind?!', vragend kijkt ze haar dochter aan. Deze zegt vermoeid; 'Mama, je hebt mij toch ook niet weggedaan, ik doe hem ook niet weg. En Leis vindt het goed dat ik Armando meeneem, hij weet waarom ik Armando hou, en dat weet jij toch ook!?' 'Pff, ja, dat moet van die God van je, maar als het mij geld kon schelen, dan kon die God toch even opzij hoor! Hij komt je toch ook elke avond geen eten geven, dus vindt Hij het vast goed als je het weg doet om je zelf in leven te houden'. 'Mam, Hij zorgt wel voor mijn eten, want Hij heeft er immers voor gezorgd dat ik voor Leis mag blijven werken, óók met een kind!'
Moeder is stil en loopt naar buiten, 'het kind heeft gelijk', denkt ze. Maar toch kan ze er niet bij waar ze dat geloof in die God vandaan haalt. Als die God echt zo goed zou zijn, zou Hij er toch wel voor zorgen dat Amanda het niet zo moeilijk zou hebben! Nee, zij gelooft voorlopig nog niet in die God. Ondertussen is Amanda binnen weer op haar matje gaan liggen, ze is zo moe, ze valt gelijk in slaap, terwijl ze Armando nog moet voeden. Midden in de nacht, wordt ze wakker geschud door haar moeder, 'Hou dat joch nou 'es stil, hij verpest m'n hele nachtrust met z'n gejammer!'
Op hetzelfde moment voelt ze zijn kleine handjes tegen haar borsten duwen. 'Stil maar lieveling', zegt ze, zijn hoofdje strelend. Ze doet haar kleding opzij, en terwijl Armando nog nasnikkend vertroosting vindt in haar warme melk, begint ze zachtjes voor hem te zingen...

'Er gaat door alle landen,
een trouwe Kindervriend,
geen oog kan hem aanschouwen,
maar Hij, ziet íeder kind,
de hemel is zijn vaderland,
hij is des Heeren afgezant.

Voor kinderen, groot en kleine
is Hij de trouwe Heer,
Hij hoort naar hun gebedjes
en redt hen keer op keer,
ook als zij slapen in de nacht
houdt Hij over hen getrouw de wacht'.

Amanda voelt hoe hij weer rustig wordt. Terwijl ze zingt, strelen haar warme handen Armando's smalle ruggetje. Al snel valt hij weer in slaap...