Verhaal: 'Armando' - deel 4

De volgende morgen is het weer vroeg dag. Zachtjes komt Amanda overeind, maar een vlijmende pijn in haar buik doet haar weer terug op haar matje vallen. Door de schok wordt Armando wakker, en begint hij te huilen. Ze legt hem even naast zich neer, en probeert dan op te staan. Dan gaat het beter, snel pakt ze haar kindje op, en verlaat de hut, voordat moeder weer wat over haar nachtrust zegt. Ze probeert Armando stil te krijgen, maar hij is ontroostbaar. Zijn mama zucht, zo kan ze toch onmogelijk bij Leis aan komen, laat staan op straat kranten verkopen! En dan begint ze, terwijl ze haastig doorloopt, te zingen; 'Er gaat door alle landen, een trouwe Kindervriend'. Armando stopt met huilen, opent zijn oogjes en kijkt naar z'n moeder op.
De kranten liggen al gereed en Leis is nergens te zien. Als ze weer op haar plekje staat, begint ze weer zachtjes te neuriën; 'Er gaat door alle landen'. Ze ziet dat Armando's oogjes zwaar worden, en niet veel later slaapt hij.
Die dag verkoopt ze meer kranten dan anders, ze weet ook niet waarom. Als ze 's avonds bij Leis komt, en die er haar naar vraagt, weet ze dan ook geen antwoord. 'Nou', bromt hij, 'omdat je er dan zoveel verkocht hebt, krijg je vandaag een dubbel loon'. 'Dank u wel!', zegt Amanda dankbaar, ze kan het geld goed gebruiken. Ze zat nog niet echt in nood, maar ze is aan het sparen, voor iets wat ze al heel lang en heel graag wil hebben. Ze haast zich met Armando naar de hut, en als ze daar aankomt, tilt ze haar matje en deken op, en begint te graven. Al snel haalt ze een vies zakje omhoog, en daar stopt ze haar overige centen in. Maar ze haalt ze er toch nog even uit, en telt het geld, haar gezichtje krijgt een blijde glans; nog 2 weken werken, en dan heeft ze genoeg geld! Ja, want elke week staat er op dinsdag op de markt een koopman met sieraden. En die heeft daar een heel klein kruisje liggen, van écht zilver, en daar is Amanda voor aan het sparen! Elke week gaat ze kijken of het er nog ligt, en het ligt er nog steeds. Als ze voetstappen hoort, bergt ze het zakje snel op. En ja hoor, daar is moeder. Ze geeft Amanda haar brood en water aan, en Amanda reikt haar geld over. Dan is moeder weer weg, zo gaat dat meestal. Toch weet Amanda zeker dat moeder van haar houdt, al laat ze dat niet zo merken. Als ze alles op heeft, voelt ze zich opeens heel erg moe, ze strekt zich uit op haar mat onder haar deken, en valt met Armando dicht tegen zich aan in slaap.

Zo werkt Amanda nog een paar weken door, elke dag hetzelfde ritme. Met Armando gaat het goed, daar is Amanda blij om. Maar zij zelf voelt zich elke dag zwakker worden, maar dat wil ze niet voelen....