Verhaal: 'Armando' - deel 7

Het is nacht. Er heerst een diepe rust in het kamertje in de zendingspost van Manilla. Armando en zijn moeder slapen. Maar Christine slaapt niet. Ze kan en mag niet slapen. Ze moet waken, bij Amanda. Midden in de nacht wordt Amanda wakker. Ze vraagt waar ze is. En dan gaat Christine naar haar toe. Ze vertelt haar hoe ze haar heeft gevonden, en Amanda vertelt op haar beurt dat ze Christine aan het zoeken was. Ze vertelt haar van Armando's geboorte, van haar dankbaarheid maar ook van de reactie van haar moeder en van de anderen. Ook vertelt ze van haar buikpijn en de warmte-aanvallen. 'Christine, jij bent toch zuster, kun jij me niet onderzoeken en zeggen wat er met me aan de hand is?', vraagt ze haar vriendin, 'want ik moet immers voor Armando blijven zorgen!' Als ze dat zegt, springen er tranen in de ogen van Christine. Amanda ziet het. En dan vertelt Christine eerlijk van de dokter die geweest is, en dat hij gezegd heeft dat Amanda kanker heeft, dat er niets aan te doen is, en dat haar leven in Gods hand is. Ze legt Amanda uit wat er in haar buik aan de hand is. 'Dan is het goed, Zijn wil geschiede', zegt Amanda alleen maar.
Maar er rollen tranen uit haar ogen, 'Armando', zegt ze met gebroken stem, en ze kijkt naar het bundeltje in Christine's armen. 'Ik beloof je dat ik iemand zal zoeken die goed voor hem zal zorgen', zegt Christine tegen de geëmotioneerde Amanda. 'Ik moet maar aan moeder vragen of zij voor hem zorgen wil, want jij kunt het niet Christine, jij hebt het te druk met het zorgen voor alle zieken en iedereen die je hulp hier nodig heeft'. Christine knikt. 'Toch heb ik nog een jaar voor hem mogen zorgen', zegt Amanda met dankbaarheid en verdriet in haar stem. Armando wordt wakker en ligt naar z'n moeder te kijken. Voorzichtig legt Christine hem in de armen van zijn moeder. Tevreden kijkt hij Amanda aan. Amanda zingt zacht; 'Er gaat door alle landen, een trouwe Kindervriend'. Onafgebroken kijkt het kleintje z'n moeder aan, alsof hij begrijpt dat dit waarschijnlijk de laate keer zal zijn dat z'n moeder dat voor hem zingt. Amanda zingt het hele liedje uit, en dan zinkt ze vermoeid terug in haar kussen. Nadat ze samen met Christine gebeden heeft, legt ze het kleintje in de holte van haar arm, net als thuis, en spoedig slapen ze beiden in. Op haar tenen verlaat Christine de ziekenkamer.

De volgende morgen wordt Amanda wakker met een daverende hoofdpijn. Haar lichaam glóéít, ze heeft het gevoel dat ze in brand staat. Als Christine met de dokter bij haar komt, constateert hij dat Amanda een longontsteking opgelopen heeft, en dat is niet bevorderlijk in haar situatie. Christine's gezicht staat zorgelijk. Ze verlaat samen met de dokter de ziekenkamer, en maakt hem deelgenoot van haar zorgen. De dokter zegt dat de toestand nu heel kritiek wordt, en dat Christine Amanda's moeder moet waarschuwen. Christine roept Theo bij zich, een opgeschoten tiener die de meeste buitenwijken van Manilla op z'n duimpje kent. Hij gaat op zoek naar Amanda's moeder, en vindt haar in de hut. Het lukt Theo om haar zover te krijgen dat ze met hem mee gaat.
Ondertussen gaat Amanda snel achteruit. Amanda is er opmerkelijk rustig onder. Haar enige zorg is haar jongetje, haar lieveling. Daarom is ze blij als ze hoort dat haar moeder onderweg is naar haar toe...