Verhaal: 'Armando' - slot

De donkere nacht valt over Manilla. Armando ligt stil op z'n matje. Z'n handen gevouwen op z'n bolle buikje, z'n ogen gesloten, maar zijn lippen bewegen, want Armando praat met God. Hij vraagt, of hij naar Jezus toe mag komen, want z'n lijfje doet zo'n pijn. Armando zucht: 'Amen'. Hij opent zijn ogen. Door een gat in het dak ziet hij heel duidelijk een schitterende ster, 'daarachter woont God', denkt Armando. Het is heel stil, Armando hoort alleen zijn eigen, langzame ademhaling. En dan, opeens, hoort Armando een stem, die zegt; 'Volg Mij!' Armando kijkt om zich heen in de hut, maar hij ziet niemand. En toch weet hij zeker dat hij een stem hoorde, of was die alleen maar in z'n hoofd!? En dan wordt Armando opeens heel blij, die stem, dat was Jézus' stem, en Jezus vroeg hem, Armando, om hem te volgen naar Zijn hemelse paradijs, naar mama en Raja! 'Oma!', roept Armando door de stilte van de nacht. Oma komt, langzaam, haar uitgeputte lichaam wil niet meer zo. In het donker ziet de ze glinsterende ogen van haar kleinzoon, en hoort zijn zachte, opgewonden stem als hij zegt: 'Oma, ik ga met Jezus mee! Hij heeft me net geroepen! Hij zei: 'Volg Mij!', heeft u het niet gehoord, oma!?' Oma schudt ontkennend haar hoofd. Armando kijkt weer door het gat naar buiten, en 't is net of de ster hem wenkt. 'Oma...ik mag komen...naar Jezus! Dág oma...groet tante....Christine van me...tot stráks...Jezus... ik kom...' en met zijn ogen gericht op de ster, sterft het kind van Amanda. Armando-Jedidjah, want God houdt van dit kind. Hij mag nu voor eeuwig bij Jezus zijn, bij zijn mama, en bij Raja.

En op het moment dat Armando oma roept, en haar vertelt van Jezus' stem die hem riep, wordt Christine midden in de nacht wakker. Haar gedachten zijn meteen bij Armando. Ze maakt zich zorgen om het jochie. Ze vouwt haar handen, sluit haar ogen, en bid, voor Armando. Ze bidt, en vraagt om zijn bescherming, juist op het moment dat Armando's ziel door de engelen naar de hemel gedragen wordt....

Mijn pijn in haar hart kijkt oma neer op haar pas gestorven kleinkind. Toch voelt ze ook een soort blijdschap, omdat ze nu weet dat Armando daar is, waar geen honger en verdriet is, daar, waar Armando zó naar verlangde, maar ook pijn, omdat ze hem niet kan missen, ze was zó aan hem gehecht. Ze heeft zich zo vaak getroost door zijn kinderlijk geloof in God. Ze gaat naast hem liggen, en drukt zijn ogen, die nog steeds naar de ster staren, toe. Die nacht slaapt oma niet veel meer.

De volgende morgen vroeg, komt Christine de hut binnen. Ze ziet oma naast Armando liggen, en ziet in één oogopslag dat het kind gestorven is. De medicijnen worden nu bij oma toegediend, en ook het voedzame eten wordt door oma opgegeten. Dan worden oma en Armando overgebracht naar de zendingspost. Daar wordt Armando's lichaampje gewassen, en krijgt hij de kleertjes aan die Christine beloofd had. Theo timmert een kistje voor Armando, daar wordt Armando ingelegd. Zo heel vredig ligt hij daar, voor de laatste keer op aarde de handjes gevouwen op zijn dikke buikje en z'n oogjes gesloten.
't Is net of hij bidt', zegt oma, als ze samen met Christine voor het laatst naar Armando kijkt. Christine knikt. 'Hij is nu bij Jezus en Zijn Vader, waar hij zo naar verlangde, oma'. Oma knikt.
'Dag Armando, tot stráks!', zegt ze rustig. Daarna wordt Armando begraven, achter de zendingspost. Samen zingen ze bij zijn grafje nog een keer het versje....

'Er gaat door alle landen,
een trouwe Kindervriend,
geen oog kan Hem aanschouwen,
maar Hij, ziet íeder kind,
de hemel is zijn vaderland,
hij is des Heeren afgezant.

Voor kinderen, groot en kleine
is Hij de trouwe Heer,
Hij hoort naar hun gebedjes
en redt hen keer op keer,
ook als zij slapen in de nacht
houdt Hij over hen getrouw de wacht....'