Welkom...?! (2)

Leuk vond ik het berichtje dat 'anoniem' achterliet op de post over Flappie niet. Wel zette het me aan het nadenken. Zowel ik als mijn zusje hebben vroeger verschillende konijntjes gehad, altijd eentje tegelijk, en gewoon in een hokje waar ze alleen maar wekelijks uit kwamen om het hok te verschonen en soms even op schoot. Dat was gewoon zo. Ik had me verder nog nooit zo in de wereld van het konijn verdiept. Met de reactie van 'anoniem' kwam daar dus verandering in. De site van bunnybunch biedt veel informatie en een forum waar je allerlei vragen en antwoorden kunt lezen.
Nadat ik me ingelezen had, leek het me wel leuk en goed om Flap een vriendinnetje te geven.
Lief dacht daar anders over. Heel anders. Die vond alleen kippen eigenlijk genoeg. Maar goed, 1 konijn..., die we gekregen hadden van onze vrienden... dat kon wel. Zijn punt was heel duidelijk. Eigenlijk. Maar mij liet het idee niet los. En af en toe keek ik eens op Marktplaats, of er toevállig geen hangoortje in de buurt werd aangeboden.
En ja hoor, zo'n 2 weken terug was het raak. Er werden 2 voedstertjes aangeboden een kwartiertje rijden hier vandaan. Ik mailde eens met de eigenaresse heen en weer, maar hield een grote slag om de arm, want ja...Lief he...
's Avonds aan tafel vertelden we (de kinderen hadden inmiddels ook meegekeken) er over tegen Lief. En dat ging meteen mis. Goed mis. Lief voelde zich voor een groot (lees: vrouw én kinderen) blok geplaatst, en keek mij waarschuwend aan. (Achteraf geleerd; niet wijs van mij om de kinderen al in mijn ideeën te betrekken = een bepaalde vorm van manipulatie) Er kon niet over gepraat worden, het was en werd gewoon niks. Klaar. Het hoe en waarom, werd niet echt duidelijk, en er kon NIET over gepraat worden.
O ja, dat zei ik al ;-(
Dat zat mij erg dwars.
En natuurlijk, zo zijn kinderen, die voelen dat feilloos aan, en ze zwegen verder... Mevrouw zou de konijntjes tot het weekend voor me reserveren, en dat kwam steeds dichterbij. Zaterdagavond besloot ik om te proberen om er, onder 4 ogen, met Lief over te praten.
Het lijkt een klein issue, maar als het tussen je in staat, wordt het steeds groter. Ik kan er werkelijk niet tegen als er iets niet bespreekbaar is, wat het ook is. Ik had inmiddels al wel een beetje door hoe het kwam dat Lief zo reageerde, (en dat ik dat aan mezelf te danken had) en besloot om naar zijn motivatie en gevoelens te vragen. Ik besloot dat, als we er niet uit zouden komen, ik de volgende dag zou mailen naar de eigenaresse dat het niet door zou gaan.
Het voelt werkelijk als een bevrijding om als je een paar dagen niet tot elkaar door hebt kunnen dringen, te praten van hart tot hart. Ook al is het over konijnen ;-))
Dat alleen al gaf zoveel vrede. Lief had goede redenen voor zijn 'nee' (o.a huisvesting, eventuele castratie van Flap = kosten, en meer kosten van voer, stro, voeren en verschonen etc etc) En een van de hoofdredenen was, dat hij er gewoon niks aan vindt; konijntjes. Maar, dat vond en vind ik een kwestie van 'smaak' en verschillende interesse.
We kwamen niet tot een conclusie, en besloten er nog een nachtje over te slapen. De volgende dag liet ik, met de mail open om een 'ja' of 'nee' te gaan mailen, de foto's zien aan Lief van de konijntjes en de buitenren, die we ook mee mochten nemen. (daar was voor die tijd geen 'ruimte' en interesse voor, en je moet wel weten waar je 'nee' of 'ja' tegen zegt natuurlijk ;-) 'Dat kan jij allemaal nooit meenemen in je auto', merkte Lief op. Hmm, nee, inderdaad, nog niet bij stil gestaan... maar... ik keek 'em aan, en zag even een lichtje in z'n ogen.
'Als je ze nu belt, dan kunnen we er met de VW bus om rijden', zegt ie. Heel even snap ik er niets meer van, maar dan zie ik weer z'n ogen terwijl hij naar mij en de kinderen kijkt....
Er worden duidelijke afspraken over het verzorgen en verschonen gemaakt (daar zijn de kinderen en ik volledig verantwoordelijk voor ;-) en over de dierenarts kosten, als we die moeten gaan maken. Zaagsel hebben we vaak zelf van de werkzaamheden van Lief, voer proberen we ook zelf wat aan te vullen met bijv. wortels uit de moestuin en brood.
De kinderen reageren ongelovig als ik zeg dat we die middag nog naar de konijntjes gaan kijken. Eenmaal daar aangekomen worden de konijntjes bewonderd en geaaid, en Lief schroeft de buitenren uit elkaar, helpt met de konijntjes vangen, vervoert de hokken naar de bus. Eenmaal weer thuis dragen we alles naar achter en maakt Lief in 2 uurtjes een konijnenren in de kippenren...


Het ontroert me nog als ik het zo opschrijf...
Want Lief had ook 'nee' kunnen zeggen, en het onderwerp uit z'n gedachten kunnen bannen.
Hij had me 'mijn zin' kunnen geven, zonder het verder uit te praten.
Hij had ook alleen 'ja' kunnen zeggen, en het me voor de rest zelf laten uitzoeken hoe ik alles hier kreeg.
Maar m'n lieve Lief kiest er voor om een stap verder te gaan. Hij biedt aan om mee te gaan, te helpen en er tijd in te investeren. Hij helpt me met denken hoe we het het beste kunnen doen met de hokken, en vangt de konijnen voor me als het mij niet lukt.
En ik zie, proef, voel zoveel liefde in dat alles...
Ik zie zo m'n Hemelse Vader in hem...
Het ontroert me zo...

Tegelijkertijd houdt het me een spiegel voor in ons huwelijk, ga ik ook zo met hem om? Als hij bij zijn redenen gebleven was, en ik naar de eigenaresse had moeten mailen dat het niet door zou gaan, had ik dat met dezelfde opoffering, toewijding en liefde kunnen doen?
Dankbaar zijn alleen, is niet genoeg....

Iemand zei eens tegen me; het is juist goed als kinderen zien dat hun ouders ook wel eens onenigheid hebben, daar leren ze van voor later in hun eigen relatie, je kan het voor ze proberen te verbergen, maar ze merken het toch aan de blikken en de sfeer in huis. En dat is zo waar.
Nu hebben wij (gelukkig) bijna nooit ruzie (als wij een woordenwisseling hebben, dan hebben we volgens de kinderen 'ruzie' ;-) en kunnen we gelukkig (bijna!) altijd over alles wel samen praten, en als dat niet zo is, dan is dat een teken dat er iets goed is misgegaan.
Ik vind het altijd fijn en leerzaam om na zo'n moment (of dagen ;-( ) onszelf de spiegel voor te houden waarom en hoe het kwam dat we zo reageerden en/of deden. Vaak reageer je nl vanuit een soort aangeleerd gedrag en/of hoe je het vroeger in je jeugd hebt meegekregen.
Hoe pijnlijk die spiegel ook kan zijn, het is zo waardevol om er leering uit te halen.

Job heeft nog dágen na het ophalen regelmatig met een zucht naar de konijntjes staan kijken; 'Ik ben toch ZO blij dat papa 'ja' gezegd heeft he mam'.
En tegen Lief: 'Pap, ga jij nu niet van de konijntjes genieten dan?'
Lief: (met een lachje en na enig nadenken) 'Nou, als ik jullie er van zie genieten, dan geniet ik ook wel een beetje (mee) hoor' ;-)
En zo is het.