Arm Liselotje...

Toen Job afgelopen vrijdagmorgen zijn konijn eten wilde gaan geven, kwam hij opgewonden weer naar binnen lopen; 'Mam, alle konijntjes liggen nu bij elkaar in de kippenren, Snuffel en Hosanna hebben een gangetje gegraven!'
Even hoopte ik op een 'koppel-wonder' (aangezien Snuffel al eerder ruzie had gemaakt met Liselotje) maar die hoop vervloog meteen toen ik bij de kippenren aan kwam, en een hijgende Snuffel in de ren zag liggen, Liselotje was nergens te zien en Hosanna rende meteen terug door het gangetje naar hun eigen verblijf toen ze me zag. Het hijgen van Snuf verwees naar een vechtpartij en de moed zonk me in de schoenen bij de gedachte aan Liselotje...
Snel deed ik Snuffel terug in haar eigen verblijf, bij Hosanna, dichtte de gang met stenen en gingen we op zoek naar Liselotje. Het arme beestje zat doodsbang in een eigen gegraven klein holletje ergens achter de boom waar het voor mensen lastig is om te komen, het is daar zo krap. Daar heeft ze de hele dag gezeten, en we kregen haar er met geen mogelijkheid uit. De hele dag brachten we haar blaadjes en eten, dat we bij haar holletje legden, en wat ze van tijd tot tijd op at. De volgende morgen durfde ze zich te laten zien, en bij het zien van haar geschonden kopje sprongen de tranen in m'n ogen. Haar linkerooglid was dik en gezwollen en ook haar oor, waar een stuk haar van af was gescheurd.
Ik voelde me zo vreselijk schuldig. Ik moest eraan denken hoe blij ik was met m'n 'dierenparadijsje' zoals pas iemand het noemde, en hoe ik me nu voelde; zo schuldig...wat had ik Liselotje aangedaan door haar twee vriendinnetjes te willen geven? Ik dacht aan het paradijs, waar alle diertjes vreedzaam samen leefden voor de zondeval. Ik besefte dat ik me er verantwoordelijk voor voel dat dat nu niet meer zo is. Het deed me zo'n pijn om te zien hoe die lieve mooie diertjes elkaar zo'n pijn kunnen doen.
Kijkend naar Liselotjes' gehavende snoetje, moest ik er aan denken dat God wellicht ook vaak zo naar ons kijkt, als we elkaar als mensen pijn doen. En dat God, met verdriet in Z'n hart toe kijkt en denkt; 'Zo hoeft het toch helemaal niet... het kan ook zo anders...'

Vanmiddag zijn we met Liselotje naar de dierenarts geweest. Die knipte het losse velletje van haar oortje af, keek in haar oog en concludeerde dat het oogje een beetje ontstoken is, en schreef haar een schreeuwend duur oogzalfje voor, en zei optimistisch dat het allemaal goed kan komen met Liselotje.
Ook heb ik maatregelen genomen om te voorkomen dat het nog eens gebeurd. Liselotje woont nu in het afgeschermde gedeelte waar eerst Hosanna en Snuffel woonden, en Snuffel en Hosanna leven nu bij de kippen in de kippenren, waar zij hun eigen hokje hebben. Dat laatste gaat erg goed. Snuffel en Hosanna hebben elkaar om mee te spelen, en rennen dus niet achter de kippen aan, zoals Liselotje wel vaak deed. De kippen durven gewoon te scharrelen, zelfs Hans de haan. En vanmiddag zag ik Hosanna en een kipje samen van een boterham eten, zo lief! Alleen Liselotje vindt het minder fijn. Behalve dat ze nu wat minder ruimte heeft (nog wel steeds voldoende) is ze nu echt helemaal alleen in haar gedeelte. Toch vind ik dit de beste oplossing. Ik kan Liselotje nu elke avond vangen en in haar hokje doen, en dat afsluiten. Zo kan ik rustig slapen, met het idee dat ze veilig zit ;-)
Het gedeelte waar Liselotje zit, staat op balken en op de bodem ligt (al jaren) gaas, maar toch had Snuffel dus kans gezien om ergens onder zo'n balk door te graven. We zullen beter alert moeten blijven op de graafacties van de konijnen.

Vandaag zijn we erachter gekomen dat Liselotje minstens al 6 jaar moet zijn, én al eens een nestje heeft gehad met 9 konijntjes! Voorlopig ziet het er naar uit dat ze toch haar verdere leven alleen zal blijven, na al die vechtpartijen ben ik er een beetje huiverig van geworden om nog een konijntje als gezelschap erbij te durven nemen eerlijk gezegd. Ik weet dat het ook goed kan gaan, maar dat vertrouwen heb ik nog niet zo...