Bolivia-reis

Vannacht heb ik weer gedroomd dat ik in Bolivia was, en Noemi ontmoette, ze sprak nederlands tegen me, en ik was ZO verbaasd ;-) (een andere keer droomde ik ook al eens over een ontmoeting met haar ;-) Helemaal gedesoriënteerd werd ik om half 7 gewekt door de wekker, die mij vertelde dat ik snel naar beneden moest, omdat het eerste gastkindje binnen 10 minuten zou komen.... en zo zat ik weer terug in de werkelijkheid, zonder een nederlands sprekende Noemi ;-)

Sinds dat ik las (meer dan een jaar geleden) dat Compassion een sponsortour naar Bolivia ging organiseren in okt. 2012, zat het in m'n hoofd; 'dat zou leuk zijn!'
In september vorig jaar vond ik het wel eens tijd worden om eens na te gaan denken en plannen over het hoe en wat te gaan maken. Zo'n reis is duur, en dat is meteen mijn grootste probleem. Ik hoorde dat vrij krijgen bij de baas ook vaak een probleem is bij anderen, maar dat heb ik dan weer niet ;-) Ik plaatste een berichtje op m'n weblog of iedereen die een kindje ging sponsoren via mijn weblog, mij daarvan op de hoogte wilde stellen, omdat ik dan in aanmerking kon komen voor korting, en verschillende lezers hebben daarop gereageerd. Helaas kreeg ik in december te horen, dat die kortingsregeling niet meer geldig is sinds juli 2011. Ik baalde als een stekker, maar ja, het verhaal erom heen snapte ik wel. Ik pakte m'n rekenmachine erbij, en rekende uit dat ik iets meer dan 250 euro per maand zou moeten sparen, om in augustus het bedrag bij elkaar te kunnen hebben. De moed zakte in m'n schoenen, ik ruimde snel m'n rekenmachine op, en zei; 'God, U weet dat ik graag wil gaan. Maar als het niet Uw wil is, en dat wordt openbaar doordat ik het geld er niet voor heb om te gaan, dan is dat zo. Help me dan om het te vergeten....nou ja... in elk geval om er vrede in te vinden...' ;-)
Toen werd ik gebeld, door het gastouderbureau, dat ze opvang zochten voor 2 kindjes, van 1 jaar een eentje van bijna 4. Twee... eigenlijk 1 teveel, te druk, bijna niet realiseerbaar met halen-en-brengen-van-en-naar-school, maar ik vroeg toch bedenktijd. Die kreeg ik. En ik ging in onderhandeling, met mezelf, Lief en God. Na dagen van praten, wikken en wegen, belde ik toch maar af. Met een zwaar hart... want ja... ik heb immers jaren op oppaskindje C. (die ik 2 dgn p.week opvang) gewacht... zoveel aanvragen zijn hier niet... maar dit was gewoon niet haalbaar/verstandig in combinatie met ons gezin. En het sparen voor de Bolivia-reis-idee, wat ik in gedachten éven op had zien komen, probeerde ik weer dapper weg te duwen ;-)
Er gingen 2 weken voorbij, en de vrede in mijn hart dat ik niet naar Bolivia kon gaan, was bijna compleet.
Inmiddels had ik besloten om toch per maand een X bedrag (wat er te missen zou zijn) zou proberen te sparen, want het gevoel dat ik het een kans moest geven, raakte ik toch niet kwijt. Mocht in augustus blijken dat ik de 2000 euro bij lange na niet gehaald had, leek een paar honderd euro me een prachtig bedrag om over te maken naar Noemi als gezinsgift, of het onder een paar sponsorkinderen te verdelen.
Wie niet waagt, wie niet wint, en niks doen is geen optie.
Toen werd ik weer opgebeld door het gastouderbureau. Er werd opvang gezocht voor een 3 jarig meisje voor gedurende 1 jaar, voor 3 (flexibele) dagen per week. We maakten kennis, en het klikte, en het contract ging meteen de andere week in.
En toen zag ik wat ik per maand meer ging verdienen door het opvangen van dit meisje; iets meer dan 250 euro...
Ik was perplex, sprakeloos, flabbergasted... en... ging twijfelen... dit kon toch niet waar zijn!?
Dit kon toch geen teken zijn?!
Twee weken lang heb ik lopen dubben, en me af lopen vragen wat nu de bedoeling van dit alles is. En nog steeds lag er geen briefje met hemelse aanwijzingen op tafel, oh wat zou dat soms handig zijn.
Want; misschien hoopt God dat we eindelijk eens 'verstandig' gaan zijn, en gaan sparen oppotten!? Of vindt God vertrouwen hebben in Zijn leiding 'verstandig'?
Misschien krijgen we dit jaar grote financiele 'klappen' die wij nog niet aan zien komen, maar Hij wel?! Maar... de afgelopen 10 jaar zijn er al zoveel momenten geweest dat Hij zo duidelijk zorgde... op de momenten dat het nodig was...
Misschien wordt het me gegeven om er van uit te delen, méér dan 10% weggeven.
Oh God, en 10% is nog maar zo'n klein deel van onze aardse rijkdom....
Waarom denk ik uberháúpt dat God dit op m'n pad zou brengen zodat ik mee kan naar Bolivia?! Is dat niet een klein beetje veel egoistisch?

En toch... het feit dat het dus voor een jaar is, deed me glimlachen, vooral met deze woorden in gedachten. Een jaar. Net genoeg.
Ik mailde erover met een vriendin die een paar jaar terug op sponsortour naar de Filipijnen is geweest, en die weet waar ik het over heb, dat was fijn.
Ze schreef: (oa) 'Ik zou gaan! Ik zou de sprong in het diepe wagen en op God vertrouwen dat Hij voorziet. Ik herken de twijfel hoor, had ik ook heel erg, zelfs tot op het laatste moment. Je man staat achter je, het is je grote wens en de Hemelse Voorziener zal je helpen, dat geloof ik.
Stop de papieren in een envelop. Gooi ze morgen met kloppend hart (twijfel, twijfel :-)) in de brievenbus en vertrouw erop dat het goed komt.'

Vorige week ben ik dus 'gesprongen',
benieuwd waar het toe zal leiden....