Een Vader en een papa...

....in de auto....
tijdens een gesprekje....


'...ja, want ik heb een Vader
en een papa...'

Via de achteruitkijkspiegel zoek ik vragend haar ogen.
Als ik haar ogen zie,
en snap ik opeens wat ze bedoeld...

'God in de hemel, is mijn Váder,
en pápa... is mijn papa...'
verduidelijkt ze nog...


Ontroert tot in m'n ziel, kijk ik naar haar ogen.
Haar grote, blauwe, lieve ogen,
en ze heeft gelijk;
ik zie Hem
in haar ogen
Ze is Zijn kind


Voorzichtig bracht God op dat moment mijn gedachten naar een gesprek wat ik een jaar geleden had.
Een gesprek wat ik had nav een gedragspatroon wat ik opgemerkt had bij mezelf, wat stamde uit m'n tienertijd, en dat ik niet goed kon plaatsen.
Een gesprek waarbij onderkenning, inzien, pijnlijk, gemis(te kansen), verdriet, mee leren omgaan en een plekje geven onderwerpen waren.
Dat gesprek bracht helderheid en inzicht, voelde daarom enigzins helend, maar doet nog steeds pijn.
Mijn Vader weet dat.
En door de woorden en ogen van mijn dochter heen,
legt mijn Vader een volgend helend laagje aan om mijn hart.

Ik knipper driftig met m'n oogleden om de opgekomen tranen terug te dringen, en kijk weer naar Sara. Ze is aan het praten met Job.
Ik herken mezelf zo in haar als 6-jarig meisje.
's Avonds stil bidden in je bed, diep onder de dekens,
stilletjes veel aan de Heere denken.
Ontelbare keren heb ik om een nieuw hartje gevraagd,
op m'n knietjes voor m'n bed.
Hunkerend...
verlangend...
naar iets wat ik zo graag wilde, en wat zo onbereikbaar leek....
want als God mij nu eens niet uitverkoren had om een kind van Hem te worden...

's Avonds neem ik haar gezichtje in m'n handen, en kijk diep in haar ogen.
Nog steeds sprakeloos
en dankbaar.
Ze is 6,
en ze weet
wie haar Vader is.

Houdt haar vast, Vader
houdt haar dicht bij U
nu, en in de toekomst.

~ ~ ~

Bij Tineke (ik heb haar blog pas ontdekt) las ik ook nog 2 mooie posts over dit onderwerp; Als de HEER je naam roept (want Hij roept je naam ook als jij het niet hoort) (klik!!) en Het gekwetste kind (klik!!)