Berichtje uit Bolivia

Eindelijk dan een eerste berichtje uit La Paz, Bolivia. Toen we bij de douane stonden, merkte ik het al: ijle lucht. Ik werd licht in m'n hoofd en wat duizelig en was blij toen ik door de douane was. M'n koffer gezocht, en in de hal wachtte Raquel, van Compassion Bolivia op ons met coca thee, dat schijnt goed te zijn tegen hoogteziekte. Het smaakt heerlijk moet ik zeggen. Na een vermoeiende reis van bijna 30 uur, kwamen we opgelucht aan in het hotel in La Paz. Vrij snel daarna gingen we de bus in, voor een eerste project bezoek. Daar werd al naar ons uitgekeken (we hadden vertraging opgelopen tijdens de vlucht) en werden we enthousiast onthaald. De kinderen stonden op de bovenetage van het gebouw en strooiden papiersnippers, dat zag er heel vrolijk uit. We werden verwelkomd en geknuffeld, en de staff vertelde enthousiast over hun werk met de kinderen. De directeur van het project vertelde heel bevlogen hoe het project was ontstaan, en wat het betekend voor de buurt. De man vertelde uit z'n hart, en je kon zien dat hij echt voor de kinderen en het project gaat, en zijn werk met blijdschap doet. Dat viel me trouwens op bij alle projectmedewerkers. Daarna gingen we in groepjes de lokalen in, waar de project werkers lieten zien wat ze doen met de kinderen. De kinderen mochten vragen aan ons stellen, en wij aan de kinderen. Een groepje meisje vroeg ons om Bijbelteksten te delen, en zij deelden teksten met ons die zij hadden geleerd op het project. Overal hingen tekeningen van de kinderen en toen we in het lokaal bij de peuters/kleuters waren mochten we een kopje soep mee-eten. Inmiddels waren de eerste slachtoffers van hoogteziekte al gesignaleerd, en die verbleven in de bus. Ik voelde me ook licht in m'n hoofd en m'n maag protesteerde licht, waardoor ik maar besloot om niet mee te doen met het voetbalspelletje wat werd gespeeld door de kinderen. Ondertussen werden er steeds meer mensen ziek, (we waren ook nog ontzettend moe van de lange reis) en er werd besloten om het programma wat in te korten. Alle deelnemers kregen van de kinderen nog een zelfgemaakt knutselwerkje, en toen gingen we, nadat we een stukje verderop nog kinderen die een toernooi gingen spelen aangemoedigd hadden, terug naar het hotel.

Ik ben die avond op tijd naar bed gegaan, maar was om 2 uur klaar wakker. Een rekensommetje leerde me dat mijn biologische klok natuurlijk dacht dat het 8 uur 's morgens was, en dat verklaarde een hoop, ondanks de moeheid nog van de reis. Ik heb maar een melatonine pilletje onder m'n tong gelegd, en na een tijdje heb ik toch nog wel wat geslapen.

Vandaag stond er een bezoek aan project 227 op het programma; daar zou ook een kerkdienst zijn. Een aantal van de deelnemers bleef helaas vanwege ziekte in het hotel, gelukkig zijn die in de loop van de dag goed opgeknapt trouwens. Ook in project 227 werden we hartelijk ontvangen. Er werd vrolijk (harde :-) muziek gemaakt, en na een tijdje moesten we allemaal vooraan komen staan, en kwam de hele gemeente incl. kinderen ons op de Boliviaanse manier begroeten. (ze geven je een hand, een soort knuffel, en dan weer een hand) Sommige oudere jongens van het project begroeten me in het engels, erg verrassend! Ze waren zichtbaar trots als ze je verraste reactie zagen op hun 'Welcome in Bolivia!' of ander engels zinnetje wat ze tijdens de hug in je oor fluisterden, boven de muziek uit, die onverstoorbaar doorspeelde. Eentje groette me met 'Shalom', dat vond ik ook erg leuk en origineel ;-) Een meisje voerde een dans op, en een meisje bad voor ons. Wij als groep zongen Abba Vader in het spaans, en Zoekt eerst het koninkrijk van God. Een jongetje kwam met verwachtingsvolle ogen informeren waar zijn sponsor was, want hij had ook een sponsor uit Nederland. Helaas was die niet mee met de reis. Verschillende kindjes overwonnen hun verlegenheid na een tijdje en kropen bij sommige deelnemers op schoot. Aan het einde van de dienst baden en dankten ze voor ons, en mochten wij als groep ook voor hen en voor de projectmedewerkers bidden. Ik was erg ontroerd om te zien wat dat met die mensen deed. We gingen in een halve kring staan, en daarin kwamen de projectmedewerkers staan. Sommige mannen knielden toen we gingen bidden, hielden elkaar vast, en baden mee. Zo bijzonder om te zien wat voor een bemoediging zo een bezoek is voor de medewerkers en de kinderen. Ook daar kregen we van verschillende kinderen een knutselwerkje aangeboden, erg leuk! Op een van de knutselwerkjes zat een ringetje geplakt, en een ander werkje was gemaakt door een Jhonatan; ook bijzonder!

Daarna reden we door naar een restaurant voor een lunch, en gingen we naar het Titicacameer voor een prachtige rondvaart. We gingen in een rieten boot (ja echt, zo mooi) en daar hing een 40 pk motor achter. Dat ging prima. Het Titicacameer wordt omgeven door immense bergen, heel indrukwekkend.

Thuis gaat het gelukkig ook goed. Ik heb nog niet kunnen bellen, ik hoop dat dat morgen lukt, maar ik kan hier wel gratis op internet, dus dat is erg fijn, en dus had ik gemaild, en gelukkig had Job een mailtje teruggestuurd. Zo leuk! Ik mis ze wel, maar ik ben blij en opgelucht om te horen dat het goed gaat. Nog 3 nachtjes... en dan hoop ik mijn eigen Boliviaanse prinsesjes te ontmoeten!

De reisleiding van Compassion houdt ook een blog bij tijdens de reis; daar staan ook foto's op, kijk op www.compassionreizen.nl