Ontmoeting met Noemi en Jasmin

Al sinds de datum van de Boliviareis bekend werd, droomde ik al van deze dag; de dag dat ik Noemi (en nu ook Jasmin) zou mogen ontmoeten. En opeens was het zo ver. Nou ja, opeens...
Het was maar 10 minuten rijden met de bus van het hotel naar het parkje waar we de kinderen zouden gaan zien. We mochten naar binnen en liepen door een laantje, op weg naar een groot grasveld waar alle kinderen met hun begeleiders stonden te wachten. Alle kinderen hadden een naam kaartje op. Ik was warempel best zenuwachtig, en keek zoekend alle kaartjes af, maar ik zag geen Noemi. En opeens stond ze, verlegen lachend voor m´n neus, en sloeg voorzichtig haar armen om me heen!! Wow, ze was het echt, ik herkende haar gezicht van de foto´s. Wat heerlijk om elkaar, na 7 jaar schrijven, in de armen te mogen sluiten!! Noemi was samen met een project medewerkster van haar project. Achter haar stond, heel verlegen, Jasmin, met haar moeder, opa en oma, en een projectmedewerkster. Verlegen gaf ze me een hand, en de familie begroette me op Boliviaanse wijze ;-)
Via de tolk praatte ik even met hen, en ik kreeg meteen cadeautjes aangeboden; van Jasmin een Boliviaanse tas en sleutelhangertjes, en Noemi (die gister (!!!) nog maar te horen had gekregen dat ze me vandaag zou ontmoeten) verontschuldigde zich dat ze niet veel tijd had gehad voor een cadeautje, maar ze had armbandjes gevlochten voor mij, Sara en Lois, en van papier maché had ze een appel en meloen gemaakt, die ze had beschilderd. Ook had ze nog een kaart voor me geschreven, en allebei hadden ze nog een envelopje met extra foto´s bij zich.
Jasmin was trouwens teleurgesteld dat Lois er niet bij was; daar had ze op gerekend, en zich al afgevraagd hoe ze dan met Lois zou moeten praten, vertelde de tolk. Helaas, ik legde uit dat het een hele lange reis was, en dat Lois thuis is met haar papa.

Noemi gaf ik één van mijn favoriete sjaals, waar ze heel blij mee was. Sara en Lois hadden allebei een ketting geregen voor hen, en die deden ze ook meteen om. Daarna keken we het fotoboekje met foto´s van ons gezin dat ik voor hen allebei had gemaakt.
Ik gaf Jasmin het stokpaard wat ik voor haar had gekocht, en liet het filmpje zien van Lois die ik gemaakt had, terwijl Lois op dat stokpaard reed. Ze probeerde het ook, en ik maakte gauw een filmpje.
Daarna was het tijd om op de foto te gaan, en toen mochten we het park in trekken. Eerst gingen we naar het aquarium gedeelte, waar de meisjes grote vissen mochten voeren. Inmiddels begon ik niet zo lekker te worden, ik voelde me duizelig, en had het gevoel dat ik over niet al te lange tijd wel eens flauw kon gaan vallen. Ik concentreerde me op m´n ademhaling, maar de benauwde lucht in de aquaria maakte het er niet beter op. Gelukkig stonden we na een paar minuten weer in de frisse lucht. Jasmin stond te springen om met mij in de waterfietsen te gaan. Dat gingen we dus eerst doen. Haar korte beentje konden niet bij de trappers, en het roer werkte niet, dus ik moest bij sturen met een peddel. Gelukkig lukte dat aardig, en Jasmin keek rond, en zwaaide naar haar familie. Daarna gingen we naar de achtbaan waar Noemi graag in wilde. Wat ontzettend leuk om dat samen met haar te doen!! Omdat je over voor moest betalen, gingen we nu eerst de speeltuin maar in. Jasmin klom overal op en in, en ik schommelde nog even met Noemi, maar inmiddels voelde ik me steeds naarder. Ik probeerde weer wat water te drinken, en een koekje te eten, maar veel beter werd het niet. Ik lichtte de tolk in, en we gingen op een bankje zitten. Samen met Noemi keek ik in het boek ´Nederland´ (nog bedankt voor de tip Pascalle!!) en Jasmin speelde er lustig op los om ons heen. Ik baalde wel dat ik niet lekker met haar mee kon doen, maar het was niet anders. Na een half uur was het nog niet opgeknapt, en al bijna tijd om te eten. We liepen naar die eetplaats toe, en ik lichtte Hugo (de reisleider) in dat ik me echt niet lekker voelde. Daarop stuurde hij iemand van het team met een medische achtergrond naar me toe, en ik moest gaan liggen. Dat wilde ik inmiddels ook wel. De families en de tolk gingen eten, en ik ging op de grond liggen, terwijl ik meer water dronk en energiesnoepjes at. Na een half uurtje werd het warempel wat beter, maar ik moest nog een half uur rust houden. Ik vroeg de tolk of ze de meisjes asjeblieft mee wou nemen het park in, want het is voor hen zo uniek om in zo´n park te mogen zijn. Dat deed ze, en toen ik uitgerust na een half uurtje weer bij ze kwam, was Jasmin weer lekker aan het spelen. Jasmin wilde dolgraag nog in de carroussel, en dat gingen we dus doen. Het was zo heerlijk en herkenbaar om haar 5 jarige enthousiasme te zien!! Daarna wilde ik graag nog een keer met Noemi in de achtbaan, omdat ze dat zo leuk vond, en dat het enige was wat er voor haar leeftijd was in het park. Ik had al kaartjes gekocht (dat deed de tolk) toen we toch maar besloten dat het beter was dat ik dat maar niet zou doen, het ging nu net weer redelijk. Ja, dat moest ik wel toegeven. Dus daarop ging Noemi met haar projectmedewerkster in de achtbaan, en dat vond ze ook erg leuk.
Tussendoor probeerde ik via de tolk veel met Noemi te praten, en ze beantwoordde netjes alle vragen, maar was verder verlegen en timide. Ik had haar het liefst de hele tijd geknuffeld, maar dat beperkte ik maar tot af en toe en haar hand vasthouden als we door het park liepen. Haar lieve lach was zo prachtig.
Met Jasmin kon ik niet zoveel praten, want die had het veels te druk met spelen, maar ik vond het prachtig om naar haar te kijken en haar te zien genieten. De familie had wel tijd voor een praatje, en die waren ook zo blij en dankbaar, prachtig om te zien. Noemi trouwens ook, ze sprak het ook uit, maar ik zag het vooral in haar lieve mooie ogen.
Om 3 uur moesten we weer verzamelen, en mochten we de rest van de cadeautjes geven die we hadden meegebracht. Ik had voor elk nog een rugzak gevuld met cadeautjes, van een knuffel, pop, zeep, stroopwafels tot uno en drop. Voor Noemi had ik er ook nog mijn favoriete parfum in gedaan.
Daarna nam ik nog een filmpje op van de opa, die iets wou zeggen, en van Noemi, die iets wou zeggen. Toen wilden we graag nog samen bidden. Eerst bad Noemi (de tolk vertaalde ondertussen) voor ons, als gezin, en weer uitte ze haar dankbaarheid voor het sponsorschap. Daarna bad de opa. Toen nam ik Noemi´s handen in de mijne, en bad voor haar. Wat een intiem, mooi moment. Ik bad voor haar familie, haar examens die ze later die dag zou hebben, en dankte voor de dag, en voor haar. Daarna nam ik Jasmin´s lieve kleine handjes in de mijne, en bad ook voor haar. Als ik er nog over nadenk hoe bijzonder het was om de meisjes te mogen zegenen in Jezus naam met hun  handen in de mijne, raak ik weer ontroerd. Daarna hadden we nog tijd, en speelden we het spelletje Uno, dat kende ze nog niet. Ze vonden het erg leuk, en Noemi won het eerste potje, en daarna ik. De opa wou nog wel een potje spelen, maar het was tijd om op de groepsfoto te gaan. Daarna moesten we echt afscheid nemen, want de kinderen moesten naar de bus. Hand in hand met Noemi liep ik naar de bus, en na nog 10 omhelzingen ofzo stapte ze in. Jasmin gaf me nog een verlegen nat kusje, en ook haar familie nam hartelijk afscheid. Noemi maakte het raam open, en zo konden we nog even contact hebben, een laatste kus en knuffel, en daar gingen ze.
Toen pas kwamen de tranen. Nog 3 jaar kan ik haar sponsor zijn, dan gaat ze uit het project; dat vloog me even aan. Wij gingen terug naar het hotel, met een hart vol kostbare herinneringen.